บททั้งหมดของ Heartless Mafia Lord: บทที่ 31 - บทที่ 40

Hindi ko alam kung anong eksaktong hinahanap ko nang gabing iyon. Siguro sagot. Siguro katotohanan. O baka lakas ng loob para tuluyang tumakas sa mundong hindi ko naman pinili. Tahimik ang buong mansyon. Halos marinig ko ang bawat tunog ng aking mga yapak sa marmol na sahig habang dahan-dahan akong naglalakad sa pasilyo. Ang ilaw mula sa mga chandelier ay mahina na lamang—sapat para makita ko ang daan, pero hindi sapat para mawala ang kaba sa dibdib ko. Sabi ni Trenton, huwag akong makialam. Huwag magtanong. Huwag maghanap. Pero paano kung ang hinahanap ko ay ang katotohanan tungkol sa sarili kong buhay? Huminto ako sa harap ng isang pinto—ang opisina niya. Mahigpit ang pagkakahawak ko sa doorknob. Parang may kung anong pumipigil sa akin. Takot. Dahil alam kong kapag binuksan ko ang pintong ito, wala nang babalik sa dati. Dahan-dahan ko itong pinihit. Click. Bumungad sa akin ang madilim na silid. Mabango ang amoy ng kahoy at mamahaling sigarilyo—amoy ni Trenton. Pumas

Tahimik ang buong mansyon nang gabing iyon—masyadong tahimik para sa isang lugar na puno ng lihim. Hindi ako mapakali. Ilang araw na mula nang magsimula akong maghinala na may mali sa loob ng tahanan ni Trenton. Hindi ko maipaliwanag, pero may pakiramdam akong may nagmamasid sa akin… sa amin. Humigpit ang kapit ko sa balabal habang naglalakad ako sa mahabang hallway. Tanging ilaw ng chandelier ang nagbibigay liwanag sa madilim na espasyo. Pakiramdam ko, bawat hakbang ko ay may kasamang anino. “Kalma ka lang, Mary…” bulong ko sa sarili ko. Pero paano ako kakalma kung mismong puso ko ang nagsasabing may panganib? Napahinto ako nang makarinig ng mahinang ingay mula sa dulo ng hallway. Isang pinto ang bahagyang nakabukas. Kakaiba. Alam kong sarado iyon kanina. Dahan-dahan akong lumapit, pilit pinipigil ang kaba sa dibdib ko. Nang sumilip ako sa loob, napansin ko agad ang isang aninong mabilis na gumalaw. Nanlaki ang mata ko. “Hello?” mahina kong tawag. Walang sumagot. Pumas

Tahimik ang buong mansyon nang gabing iyon. Masyadong tahimik. Parang may nagbabantang unos sa likod ng bawat sulok, bawat anino na gumagalaw sa dingding. Nakaupo ako sa gilid ng kama, hawak ang isang maliit na papel—isang detalye na hindi ko dapat nakita. Isang pangalan. Isang pamilyar na pangalan. Clementine. Hindi ako makahinga nang maayos. Hindi na ito basta pagkawala. Hindi na ito simpleng pagtakas. May mas malalim na dahilan kung bakit siya nawala… at pakiramdam ko, konektado ito sa mundong ginagalawan ngayon ni Trenton. Sa mundong kinasasadlakan ko. Tumayo ako, marahang naglakad papunta sa pinto, at sinilip ang hallway. Walang tao. Walang guard na nakabantay sa bahaging ito ng mansyon—isang bihirang pagkakataon. Ito na siguro ang pagkakataon ko. Hindi ko na kayang manatiling bulag. Hindi ko kayang umasa lang sa mga sagot na ibinibigay ni Trenton—lalo na’t karamihan sa mga iyon ay puro katahimikan. Kailangan kong hanapin ang totoo. Maingat akong naglakad sa madilim

POV: Mary Florence Pendleton Huminto ang mundo ko sa isang iglap. Hindi dahil sa sigaw. Hindi dahil sa baril na nakatutok sa akin kanina. Kundi dahil sa taong nakatayo ngayon sa harap ko. “...C-Clementine?” Parang nanuyo ang lalamunan ko habang pilit kong inuunawa kung totoo ba ang nakikita ko. Nakatayo siya sa gitna ng engrandeng hallway ng Aldridge mansion—nakasuot ng mamahaling damit, nakaayos ang buhok, at ang kanyang mga mata… malamig. Hindi iyon ang kapatid na iniwan ako. Hindi iyon ang Clementine na kilala ko. “Hello, Mary,” malamig niyang bati, tila ba matagal na kaming hindi nagkita… at wala lang iyon sa kanya. Isang hakbang ang ginawa ko palapit sa kanya. “Nasaan ka? Hinanap kita—” nanginginig ang boses ko. “Iniwan mo kami. Iniwan mo ako.” Bahagya siyang ngumiti. Hindi iyon masaya. Hindi iyon pagsisisi. “Ginawa ko lang ang dapat kong gawin.” Parang may kung anong sumaksak sa dibdib ko. “Dapat?” halos mapasigaw ako. “Tumakas ka sa kasal na dapat sayo! Ako ang

POV: Mary Florence Pendleton Hindi ko alam kung kailan nagsimula. Kung kailan naging ganito kabigat ang pakiramdam ko tuwing nakikita ko silang magkasama. Tahimik akong nakatayo sa may balcony ng mansion, pinagmamasdan ang madilim na hardin habang ang malamig na hangin ay marahang humahaplos sa aking balat. Sa ganitong mga sandali, sinusubukan kong kumbinsihin ang sarili ko na wala akong pakialam. Na ang lahat ng ito—ang kasal na ito, ang lalaking iyon—ay pansamantala lamang. Pero bakit ganito kasakit? Mula sa kinatatayuan ko, tanaw ko ang loob ng grand hall sa ibaba. Maliwanag ang ilaw, puno ng mga taong hindi ko lubos na kilala—mga taong may kapangyarihan, may impluwensiya, at may mga lihim na hindi dapat mabunyag. At sa gitna ng lahat… Nandoon si Trenton. Nakatayo siya nang tuwid, tila isang hari sa sarili niyang mundo. Malamig ang ekspresyon, matalim ang tingin, at ang presensiya niya ay sapat na para patahimikin ang buong silid. Ngunit hindi siya nag-iisa. Nakatayo sa t