Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 38

Hindi ko alam kung alin ang mas mabigat— ang katahimikan ng mansion ni Trenton… o ang mga lihim na unti-unting bumabalot sa akin. Tatlong linggo na ang lumipas mula nang huli kong marinig ang pangalan ni Clementine. Tatlong linggo na rin mula nang maramdaman kong may mali—hindi lang sa mundo ni Trenton… kundi sa sarili kong puso. Nakatayo ako ngayon sa balkonahe ng silid ko, pinagmamasdan ang madilim na kalangitan. Tahimik ang paligid, pero ang isip ko ay parang giyera—punong-puno ng tanong na walang sagot. Nasaan ka na, Clementine? Humigpit ang hawak ko sa cellphone ko. Ilang beses ko nang tinawagan ang lumang numero niya, pero palaging unreachable. Parang bula. Parang hindi siya nag-exist. “Hindi ka pa natutulog.” Napapikit ako saglit nang marinig ko ang malamig at pamilyar na boses na iyon. Si Trenton. Hindi ko man siya lingunin agad, ramdam ko na ang presensya niya—mabigat, mapanganib, at hindi mo kayang balewalain. “May hinahanap lang ako,” sagot ko, pilit pinapakalma

Hindi lahat ng katahimikan ay ligtas. Minsan, ito ang pinaka-delikatong babala na may paparating na bagyo. At iyon ang nararamdaman ko ngayon habang naglalakad ako sa mahabang hallway ng mansion ni Trenton. Tahimik. Masyadong tahimik. Parang may kulang. Parang may nagmamasid. Napahinto ako sa harap ng malaking bintana. Mula rito, tanaw ko ang malawak na bakuran—ang matataas na gate, ang mga armadong guwardiya, at ang madilim na kalangitan na tila nagbabadya ng kung ano. Simula nang bumalik si Clementine… Nagbago ang lahat. Mas naging malamig si Trenton. Mas naging mapagmatyag ang buong mansion. At ako? Mas lalo akong nalilito. “Hindi ka dapat gumagala mag-isa.” Napapikit ako nang marinig ko ang malamig at mababang boses na iyon sa likod ko. Hindi ko na kailangang lumingon. Si Trenton. “Hindi ako bilanggo,” mahina kong sagot, pero may bahid ng tapang. Isang maling galaw. Narinig ko ang mabagal niyang paghakbang palapit. Bawat tunog ng sapatos niya sa marmol na sahig

Tahimik ang buong mansyon ng Aldridge nang gabing iyon. Hindi normal na katahimikan—kundi ‘yung klase ng katahimikan na parang may itinatagong bagyo. Kahit ang bawat yabag ng mga tauhan sa hallway ay parang may kasamang bigat, parang may lihim na ayaw nilang ipaalam. At ako? Nakatayo lang sa gitna ng kwarto ko, hawak ang isang folder na hindi ko dapat nakita. Hindi ko alam kung paano ako napunta rito. Siguro nagsimula ang lahat sa simpleng pagdududa. Sa mga tingin ni Trenton na tila may itinatago. Sa mga tawag niyang bigla na lang pinuputol kapag papalapit ako. Sa mga gabing hindi siya umuuwi. At sa pakiramdam na… hindi niya sinasabi sa akin ang lahat. Dahan-dahan kong binuksan ang folder. Mga litrato. Mga dokumento. Mga pangalan. At isa doon ang nagpahinto ng tibok ng puso ko. Clementine. Napakagat ako sa labi ko, pilit pinipigilan ang panginginig ng kamay ko habang tinititigan ang larawan ng step-sister ko. Buhay siya. Hindi lang basta buhay—nasa loob siya ng mundo

Mary Florence Pendleton – POV Hindi lahat ng katahimikan ay payapa. Minsan, ito ang pinakamaingay na sigaw ng katotohanan. At ngayong gabi… nararamdaman kong may mali. Tahimik ang buong mansyon ni Trenton. Masyadong tahimik. Wala ang karaniwang yabag ng mga tauhan, wala ang mahinang bulungan sa hallway, wala kahit ang presensya niya. Para bang may tinatago ang lugar na ito. Humigpit ang hawak ko sa railings habang dahan-dahan akong bumababa sa hagdan. Hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan, pero simula pa kanina, pakiramdam ko may dapat akong malaman. May dapat akong makita. At hindi ko alam kung handa ba ako. Pagdating ko sa ground floor, napansin ko agad na bukas ang pintuan papunta sa restricted wing—ang bahagi ng mansyon na mahigpit na ipinagbabawal sa akin. “Bawal kang pumunta roon.” Paulit-ulit kong naririnig ang malamig na boses ni Trenton sa isip ko. Pero bakit bukas ngayon? Walang bantay. Walang lock. Parang… iniimbitahan ako. O baka sinusubok. Nilunok ko