Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

Tatlong araw na ang lumipas mula nang maging Mary Florence Pendleton-Aldridge ako. Tatlong araw mula nang pumasok ako sa mundo ni Trenton Maxime Aldridge—isang mundong puno ng katahimikan, kapangyarihan, at takot. At sa loob ng tatlong araw na iyon, halos hindi ko pa siya nakikita. Parang multo ang aking asawa. Nandito… pero wala. Naglalakad ako sa mahabang hallway ng mansyon, hawak ang isang libro na hindi ko naman talaga binabasa. Ang totoo, naghahanap lang ako ng paraan para hindi mabaliw sa sobrang katahimikan ng bahay na ito. Napakalaki ng Aldridge Mansion. Napakatahimik. At napakalamig. Ang mga paa ko ay marahang tumatapak sa makintab na marmol na sahig habang nakatingin ako sa mga malalaking painting sa dingding—mga larawan ng mga lalaking seryoso ang mukha at mukhang kasing lamig ng taong pinakasalan ko. “Good morning, Ma’am Mary.” Napalingon ako sa isang kasambahay na dumaan sa tabi ko. Ngumiti ako nang pilit. “Good morning.” Napansin ko na halos lahat ng tao sa

Tahimik ang buong mansion nang gabing iyon. Hindi ko alam kung anong oras na, pero halos lahat ng ilaw sa mahabang hallway ay nakapatay na. Tanging ang malalambot na ilaw sa gilid ng dingding ang nagbibigay ng maputlang liwanag sa marmol na sahig. Hindi pa rin ako sanay sa katahimikan ng lugar na ito. Sa bahay namin dati, kahit gabi ay may maririnig ka—ang mahinang usapan ng kapitbahay, ang ingay ng tricycle sa kanto, o minsan ang mahinang pagtawa ni Papa habang nanonood ng lumang pelikula. Pero dito sa mansion ni Trenton Maxime Aldridge… Parang ibang mundo. Isang mundong napakalaki. Napakatahimik. At napakadelikado. Huminga ako nang malalim habang dahan-dahan akong naglalakad sa hallway. Hindi ako makatulog. Ilang linggo na mula nang mangyari ang kasal—isang kasal na parang bangungot na hanggang ngayon ay hindi pa rin ako nagigising. Mrs. Aldridge. Hanggang ngayon, hindi pa rin ako sanay marinig iyon. Hindi ko naman ginusto ang buhay na ito. Hindi ko gin

Hindi ko pa rin alam kung paano ako napunta sa buhay na ito. Ilang linggo pa lang ang nakakalipas, isa lang akong ordinaryong college student na ang pinakamalaking problema ay kung paano hahatiin ang oras ko sa pag-aaral at part-time job. Pangarap ko lang noon ay makatapos ng kolehiyo at tulungan ang pamilya ko. Ngayon? Nakatira ako sa isang napakalaking mansyon na mas kahawig ng isang kuta kaysa bahay. At ang lalaking pinakasalan ko ay kilala sa buong probinsya bilang ang pinakakinatatakutang mafia lord. Tahimik akong nakatayo sa harap ng napakalaking bintana sa ikalawang palapag ng Aldridge mansion. Tanaw mula rito ang mahabang driveway na napapalibutan ng mga puno at matataas na bakal na gate. Kung titingnan mula sa labas, parang perpekto ang lahat. Pero para sa akin… Isa itong gintong kulungan. Huminga ako nang malalim habang pinagmamasdan ang mga guard na naglalakad sa paligid ng bakuran. Kahit saan ako tumingin may mga taong nagbabantay. Hindi ko alam kung para iyon sa

Hindi ko pa rin nasasanay ang sarili ko sa mansion na ito. Araw-araw akong nagigising sa isang kwarto na mas malaki pa sa buong bahay namin sa probinsya. Ang kisame ay mataas, ang mga kurtina ay gawa sa mamahaling tela, at ang kama ay napakalambot na parang lulubog ka kapag humiga ka. Pero kahit gaano pa kaganda ang paligid, hindi pa rin nawawala ang pakiramdam na parang nakakulong ako. Isang ginintuang kulungan. Napabuntong-hininga ako habang nakatayo sa harap ng salamin. Suot ko ang isang simpleng cream-colored dress na ibinigay ng isa sa mga katulong ng mansion. Hindi ko nga alam kung bakit kailangan ko pang magbihis nang ganito kaganda. “Mrs. Aldridge,” mahina akong tinawag ng isa sa mga maid sa likod ko. “Naghihintay na po si Sir Trenton sa dining hall.” Napatigil ako. Hanggang ngayon, hindi pa rin ako sanay marinig ang apelyidong iyon. Aldridge. Apelyido ng lalaking pinakasalan ko… kahit na hindi ko naman siya mahal. Tahimik akong tumango at naglakad palabas ng kwarto

Minsan iniisip ko kung paano nagbago ang buhay ko nang ganoon na lamang kabilis. Isang buwan pa lang ang nakakalipas, ang pinakamalaking problema ko ay ang thesis ko sa kolehiyo at kung paano ko mababayaran ang susunod na semester. Ngayon? Asawa ako ng pinakakinatatakutang lalaki sa probinsya. Huminga ako nang malalim habang nakatayo sa balkonahe ng napakalaking mansyon ng Aldridge. Sa ibaba, tahimik na nagbabantay ang mga armadong guwardiya. Ang mga ilaw sa hardin ay kumikislap sa dilim ng gabi. Napakaganda ng lugar na ito. At napakalamig. Para itong isang gintong kulungan. Hinawakan ko ang railing ng balkonahe habang pinagmamasdan ang malawak na lupain sa paligid ng mansyon. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin maintindihan kung bakit ako pumayag. Pero sa tuwing naaalala ko ang takot sa mukha ng aking ama at ina noong gabing iyon—wala akong magawang sisihin kundi ang sarili ko kung umatras ako. Kaya nandito ako. Kasal sa isang lalaking halos hindi ko kilala. Isang lalaking