Lahat ng Kabanata ng สถาปนิกสาวทะลุมิติมากู้โลกด้วยศาสตร์ฮวงจุ้ย: Kabanata 131 - Kabanata 140

แสงสว่างแห่งรุ่งอรุณสีทองอร่ามสาดส่องลงมาอาบไล้ทั่วทั้งอาณาจักรใต้พิภพ นครเหล็กไหลที่เคยหลับใหลอยู่ใต้เงามืดแห่งความตายสีเทา บัดนี้ได้รับการชุบชีวิตให้ฟื้นคืนกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง สายลมบริสุทธิ์ที่พัดทะยานลงมาจากกังหันลมยักษ์เบื้องบน ทำหน้าที่พัดพากลิ่นอายของความเศร้าหมองและฝุ่นพิษให้มลายหายไปจนสิ้น เสียงหัวเราะและรอยยิ้มของชาวคนแคระดังแว่วมาตามสายลม เป็นประจักษ์พยานถึงความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของการก่อสร้างที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของธรรมชาติ ทว่าท่ามกลางบรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองและการเตรียมตัวออกเดินทางเพื่อมุ่งหน้าสู่การผจญภัยครั้งใหม่ เกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ กลับยังคงยืนนิ่งสงบอยู่บริเวณลานระเบียงหินกว้างขวาง นัยน์ตาสีน้ำตาลคู่สวยของเธอทอดมองออกไปครอบคลุมทั่วทั้งอาณาบริเวณของหุบเขาด้วยความรู้สึกที่ยังไม่สงบลงอย่างแท้จริงสัญชาตญาณของนายช่างใหญ่ผู้รักในความสมบูรณ์แบบกำลังส่งเสียงร้องเตือนอยู่ลึกๆ ภายในจิตวิญญาณ แม้ว่าสายลมจะไหลเวียนได้อย่างไร้ที่ติ และอาการเจ็บป่วยของผู้คนจะได้รับการเยียวยาจนหมดสิ้นแล้ว ทว่าความรู้สึกขุ่นมัวบางประการยังคงเกาะกุมอยู่ในห้วงความคิด เกรซสู

เสียงล้อรถม้าไม้หอมพันปีบดเบียดเสียดสีกับพื้นถนนหินกรวดดังก้องเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางความเงียบสงบของผืนป่าที่ทอดตัวยาวสลับซับซ้อน รถม้าคันงามที่ถูกสร้างสรรค์ขึ้นด้วยศิลปะการช่างชั้นสูงของเผ่าพันธุ์คนแคระ เคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างนุ่มนวลและมั่นคง ระบบกันสะเทือนที่ถูกคำนวณมาอย่างแม่นยำที่สุดทำให้ผู้ที่อยู่ภายในห้องโดยสารแทบจะไม่รู้สึกถึงความขรุขระของเส้นทางเลยแม้แต่น้อย กองทัพทหารองครักษ์และช่างฝีมือคนแคระที่ร่วมเดินทางมาส่งเพื่อเป็นเกียรติยศ ได้หยุดตั้งแถวทำความเคารพและกล่าวคำอำลาไปตั้งแต่บริเวณแนวพรมแดนที่เชื่อมต่อระหว่างเทือกเขาเหล็กไหลและเขตแดนของโลกปีศาจ บัดนี้ ขบวนเดินทางเหลือเพียงรถม้าคันใหญ่ และเจ้าเซฟในรูปลักษณ์ของป้อมปราการเหล็กกล้าสีดำเงาวับที่เดินนำหน้าทำหน้าที่เป็นทั้งพาหนะบรรทุกสัมภาระและผู้พิทักษ์ที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดกล้าล่วงล้ำภายในห้องโดยสารที่บุด้วยกำมะหยี่สีแดงเข้มและปูทับด้วยพรมขนนุ่ม เกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ นั่งเอนกายพิงพนักเบาะด้วยความรู้สึกที่ผ่อนคลายอย่างถึงที่สุด ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดหลายสิบวันจากการตรากตรำทำงานหนัก การเผชิญหน้ากับ

เงาทะมึนขนาดมหึมาทอดตัวลงมาบดบังแสงอาทิตย์ยามสายจนมิด ลานหินแกรนิตหน้าปราสาทจอมมารที่เคยเรียบเนียนและเงางาม บัดนี้เต็มไปด้วยรอยแตกร้าวและหลุมลึกอันเกิดจากการเหยียบย่ำของสิ่งปลูกสร้างประหลาดล้ำ เกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ ยืนกอดอกทอดสายตามองความพินาศเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกปวดร้าวในจิตวิญญาณของความเป็นช่าง ทว่าหน้าที่และความรับผิดชอบในฐานะประธานบริษัทก่อสร้าง เกรซ แอนด์ เซฟ บังคับให้เธอต้องละทิ้งความขุ่นเคืองส่วนตัว และก้าวเข้าสู่โหมดของการทำงานอย่างเต็มรูปแบบ"เจ้าหญิงไอริส รบกวนท่านสั่งให้ปราสาทหยุดนิ่งสนิท ห้ามขยับเขยื้อนแม้แต่ปลายนิ้วเท้าเด็ดขาดนะคะ ฉันจำเป็นต้องลงไปสำรวจใต้ท้องปราสาทเพื่อดูโครงสร้างรากฐานอย่างละเอียด"เกรซหันไปเอ่ยกับเจ้าหญิงแม่มดผู้ทรงสิริโฉมที่บัดนี้มีสภาพอิดโรยและผมเผ้ายุ่งเหยิงจากการถูกเหวี่ยงไปมาภายในปราสาทของตนเอง เจ้าหญิงไอริสรีบพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย เธอหยิบไม้กายสิทธิ์ที่ทำจากกิ่งไม้คดงอขึ้นมา ร่ายเวทมนตร์ภาษาโบราณเสียงแผ่วเบาเพื่อสะกดให้ท่อนขาไก่ยักษ์ทั้งสองข้างหยุดนิ่งราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินเมื่อได้รับสัญญาณความปลอดภัย เ

ความมืดมิดของรัตติกาลโรยตัวปกคลุมไปทั่วทั้งหุบเขาและลานกว้างหน้าปราสาทหินสีดำสนิท หมู่ดาวนับล้านดวงทอประกายระยิบระยับอยู่บนฟากฟ้าอันกว้างใหญ่ไพศาล สายลมหนาวพัดโชยมาเป็นระลอก ทว่าไม่อาจกลบเกลื่อนไอร้อนระอุที่แผ่ซ่านออกมาจากใต้ท้องของสิ่งปลูกสร้างขนาดยักษ์รูปทรงประหลาดล้ำได้เลยแม้แต่น้อย ใต้เงาทะมึนของปราสาทเดินได้ของเจ้าหญิงแม่มด เกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ กำลังยืนหยัดอยู่ท่ามกลางแสงไฟสีส้มแดงที่ลุกโชนออกมาจากปากของเจ้าเซฟ กระเป๋ามิมิคคู่ใจที่บัดนี้ทำหน้าที่เป็นเตาหลอมโลหะเวทมนตร์อุณหภูมิสูงเวลาล่วงเลยผ่านเข้าสู่ช่วงดึกสงัด ทว่าไม่มีทีท่าว่านายช่างใหญ่จะยอมวางมือจากอุปกรณ์ในมือ ใบหน้าเนียนใสของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าควันและหยาดเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้า เสื้อคลุมตัวเก่งชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อจากการตรากตรำทำงานอย่างหนักหน่วงต่อเนื่องหลายชั่วโมง นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยยังคงเบิกกว้างและทอประกายความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้า ความหงุดหงิดและความหึงหวงที่เคยคุกรุ่นอยู่ในอกก่อนหน้านี้ บัดนี้ได้ถูกหลอมรวมและแปรเปลี่ยนเป็นแรงผลักดันอันมหาศาลที่ทำให้เธอกลายเป็นเครื่องจักรนักสร้

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงมากระทบลานหินกว้างเบื้องหน้าปราสาทของจอมมาร ทว่าบรรยากาศในวันนี้กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและกดดันอย่างถึงที่สุด สายลมที่พัดผ่านแผ่วเบาไม่อาจช่วยปัดเป่าหยาดเหงื่อแห่งความกังวลที่ผุดพรายขึ้นบนใบหน้าของผู้คนในบริเวณนั้นได้เลย วันนี้คือวันแห่งการชี้ชะตา วันที่สถาปนิกสาวชาวมนุษย์จะต้องนำโครงสร้างที่เธอทุ่มเทประดิษฐ์ขึ้นมาตลอดทั้งคืน เข้าติดตั้งเพื่อเปลี่ยนโฉมหน้าของปราสาทเดินได้ให้กลับมาสมบูรณ์แบบอีกครั้งเกรซ แอนเดอร์สัน ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าปราสาทรูปทรงประหลาดของเจ้าหญิงแม่มด นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของเธอจดจ้องไปยังฐานรากเดิมที่บอบบางและแตกร้าว สองมือเล็กบางที่สวมถุงมือหนังอย่างดีกระชับเข็มขัดเครื่องมือช่างที่เอวแน่น ขดสปริงขนาดยักษ์ที่หล่อหลอมจากแร่อดามันไทน์บริสุทธิ์และกระบอกสูบที่บรรจุเจลเวทมนตร์ยืดหยุ่น ถูกวางเตรียมพร้อมไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยบนลานหิน ทุกชิ้นส่วนเปล่งประกายความแข็งแกร่งและรอคอยเวลาที่จะได้ทำหน้าที่ของมัน"ฟังให้ดีนะคะทุกคน ขั้นตอนต่อไปนี้คือช่วงเวลาที่อันตรายและเปราะบางที่สุดของการทำงานทั้งหมด" เกรซหันมาเอ่ยกับผู้ที่อยู