Semua Bab สถาปนิกสาวทะลุมิติมากู้โลกด้วยศาสตร์ฮวงจุ้ย: Bab 151 - Bab 160

สายลมยามบ่ายพัดโหมกระหน่ำผ่านทุ่งหญ้าสีทองกว้างสุดลูกหูลูกตา หอบเอาความสดชื่นของมวลพฤกษาและกลิ่นอายจางๆ ของเวทมนตร์โบราณที่ไหลเวียนอยู่ในชั้นบรรยากาศมาปะทะกับตัวอาคารมหึมาที่กำลังก้าวเดินอย่างองอาจ ปราสาทเดินได้ของเจ้าหญิงไอริสเคลื่อนที่มาถึงจุดหมายปลายทาง ณ ยอดเนินเขาที่มองเห็นทัศนียภาพของอาณาจักรทิศใต้ได้อย่างถ่องแท้ ท่อนขาไก่ยักษ์ที่เคยสั่นคลอนและดูน่าหวาดเสียวในอดีต บัดนี้กลับก้าววางลงบนพื้นดินอย่างนุ่มนวลและมั่นคงประดุจขุนเขาที่หยั่งรากลึก ระบบโช้คอัพอดามันไทน์และเจลสไลม์เวทมนตร์ทำงานสอดประสานกันอย่างเงียบเชียบ จนแทบไม่มีแรงสั่นสะเทือนใดเล็ดลอดขึ้นไปถึงห้องโถงด้านบนเกรซ แอนเดอร์สัน ยืนตระหง่านอยู่กลางห้องโถงรับรอง นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของเธอทอประกายแห่งความเชื่อมั่นขณะกวาดมองไปรอบๆ ห้องที่ยังคงความสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ผนังไม้สลักลวดลายวิจิตรบรรจงไม่มีแม้รอยปริร้าว แจกันคริสตัลที่วางอยู่บนโต๊ะหินอ่อนยังคงตั้งนิ่งสนิทไม่มีการขยับเขยื้อนแม้เพียงมิลลิเมตรเดียวจากการเดินทางฝ่าหุบเขาพายุกรดและการทดสอบหฤโหดที่ผ่านมา สถาปนิกสาวหยิบเครื่องมือวัดระดับเวทมนตร์ขึ้นมาตรวจสอบค่าความสมดุ

ความมืดมิดของยามราตรีโอบล้อมปราสาทจอมมารเอาไว้อย่างเงียบสงัด มีเพียงเสียงหวีดหวิวของสายลมหนาวที่พัดผ่านยอดหอคอยสูงชันและเสียงกระพือปีกของนกฮูกรัตติกาลที่แว่วมาแต่ไกล ภายในห้องทำงานส่วนตัวของเกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและสว่างไสวด้วยแสงสีทองนวลตาจากตะเกียงเวทมนตร์ที่ตั้งอยู่บนมุมโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ กลิ่นหอมจางๆ ของขี้ผึ้งและกระดาษเก่าแก่ลอยอวลอยู่ในอากาศ สร้างความรู้สึกขลังและลึกลับอย่างประหลาดเกรซนั่งอยู่บนเก้าอี้พนักพิงสูงที่บุด้วยหนังสีน้ำตาลเข้ม แผ่นหลังของเธอตั้งตรง นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยจดจ้องไปยังวัตถุชิ้นเดียวที่วางอยู่กึ่งกลางโต๊ะทำงาน มันคือม้วนคัมภีร์โบราณที่ห่อหุ้มด้วยหนังสัตว์สีขาวบริสุทธิ์และถูกผูกมัดเอาไว้ด้วยด้ายสีเงินประกายรุ้ง นี่คือคัมภีร์สถาปัตยกรรมล่องหน รางวัลอันล้ำค่าที่เธอได้รับมอบมาจากเจ้าหญิงไอริสหลังจากการเดิมพันที่ตึงเครียดและชัยชนะที่งดงามที่สุดในชีวิตของนายช่างใหญ่มือเล็กบางของเกรซที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการทำงานหนักค่อยๆ ยื่นออกไปเบื้องหน้า ปลายนิ้วของเธอสั่นสะท้านเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นและความเคารพยำ

ความเงียบสงัดในยามวิกาลโอบล้อมห้องทำงานส่วนตัวของสถาปนิกสาวเอาไว้อย่างมิดชิด แสงไฟสีทองนวลตาจากตะเกียงเวทมนตร์สาดส่องลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ ก่อให้เกิดเงาวูบวาบเต้นระบำไปตามจังหวะการสั่นไหวของเปลวเพลิง เกรซ แอนเดอร์สัน นั่งจมจ่อมอยู่บนเก้าอี้พนักพิงสูงมานานหลายชั่วโมง นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของเธอปราศจากแววแห่งความง่วงงุน ทว่ามันกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นและความตึงเครียดอย่างถึงที่สุด เบื้องหน้าของเธอคือแผนที่เวทมนตร์ผืนใหญ่ที่เจ้าหญิงไอริสเพิ่งนำมาเปิดเผย รอยด่างสีเทาหม่นที่ลุกลามอยู่บนผืนแผนที่นั้นเปรียบเสมือนบาดแผลฉกรรจ์ที่กำลังกัดกินเนื้อร้ายเข้าสู่ส่วนลึกของโลกใบนี้ เคียงคู่กับแผนที่นั้นคือม้วนคัมภีร์สถาปัตยกรรมล่องหนที่กางเปิดเอาไว้ ตัวอักษรสีทองหม่นบนหน้ากระดาษหนังสัตว์สะท้อนแสงไฟ ราวกับกำลังกระซิบบอกเล่าความลับแห่งบรรพกาลสถาปนิกสาวรวบรวมข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับจากแม่มดแห่งดินแดนทิศใต้ ผนวกเข้ากับปรัชญาอันลึกซึ้งที่จารึกอยู่ในคัมภีร์โบราณ สมองอันปราดเปรื่องของเธอทำงานอย่างหนักหน่วงเพื่อเชื่อมโยงเบาะแสที่กระจัดกระจายให้กลายเป็นภาพรวมที่สมบูรณ์ เกรซเริ่มมองเห็นโครงสร้าง

แสงอรุณรุ่งแห่งวันใหม่ค่อยๆ สาดส่องขับไล่ความมืดมิดของรัตติกาลให้เจือจางหายไปจากขอบฟ้า ท้องฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มทอประกายสีทองอมส้ม ขับเน้นให้เห็นรูปทรงของขุนเขาสลับซับซ้อนที่ตั้งตระหง่านโอบล้อมดินแดนแห่งนี้เอาไว้ หยาดน้ำค้างยามเช้าเกาะพราวอยู่บนยอดหญ้าและใบไม้ สะท้อนแสงตะวันระยิบระยับประดุจอัญมณีเม็ดงามที่ร่วงหล่นลงมาจากสรวงสวรรค์ ท่ามกลางบรรยากาศที่แสนจะบริสุทธิ์และเงียบสงบ ปราสาทเดินได้ขนาดยักษ์ของแม่มดแห่งทิศใต้ตั้งตระหง่านอยู่อย่างมั่นคงและสง่างามเหนือลานหินกว้าง โครงสร้างไม้ที่เคยบอบบางและทรุดโทรม บัดนี้ได้รับการบูรณะและเสริมความแข็งแกร่งจนกลายเป็นป้อมปราการที่ไร้เทียมทาน ผนังภายนอกที่เคลือบด้วยเวทมนตร์สะท้อนแสงแดดยามเช้าจนดูราวกับว่าตัวปราสาทกำลังเปล่งประกายเรืองรองออกมาจากภายในเกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าและระมัดระวังไปตามลานหินรอบฐานรากของปราสาท นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยของเธอจดจ้องไปยังทุกรายละเอียดของผลงานที่เธอได้ทุ่มเทหยาดเหงื่อและสติปัญญาสร้างสรรค์ขึ้นมาตลอดหลายวันหลายคืน มือเล็กบางที่สวมถุงมือหนังอย่างดีเอื้อมออกไปสัมผัสกับขดสปริงขนาด

ล้อของรถม้าเวทมนตร์ที่ถูกหุ้มด้วยเหล็กกล้าบดเบียดลงบนพื้นถนนหินแกรนิตเส้นใหญ่ เสียงดังกุกกักที่เคยถูกกลืนหายไปกับความอึกทึกครึกโครมของเมืองหลวง บัดนี้กลับดังกังวานสะท้อนไปมาระหว่างอาคารบ้านเรือนอย่างชัดเจนจนน่าใจหาย รถม้าคันหรูที่ลากจูงด้วยอสูรปีกดำค่อยๆ เคลื่อนตัวผ่านซุ้มประตูเมืองที่ตั้งตระหง่าน ทว่าสิ่งที่รอต้อนรับการกลับมาของเกรซ แอนเดอร์สัน และจอมมารไคเซอร์ กลับไม่ใช่เสียงโห่ร้องยินดี เสียงหัวเราะของเด็กน้อยที่วิ่งเล่นตามตรอกซอกซอย หรือเสียงตะโกนเรียกลูกค้าของเหล่าพ่อค้าแม่ค้าที่เคยทำให้เมืองหลวงแห่งนี้มีชีวิตชีวาและเปี่ยมล้นไปด้วยพลังงานสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาผ่านบานหน้าต่างกระจกใสของรถม้า คือความเงียบงันที่หนักอึ้งและเย็นเยียบประดุจสุสานร้าง ท้องฟ้าเบื้องบนที่เคยสว่างไสวเจิดจ้าถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกสีเทาหม่นที่ลอยตัวต่ำลงมาจนแทบจะกลืนกินยอดหลังคาของตึกรามบ้านช่อง อาคารร้านค้าทุกแห่งปิดประตูไม้ลงกลอนอย่างแน่นหนา บานหน้าต่างทุกบานถูกตอกปิดด้วยแผ่นไม้กระดานราวกับต้องการสกัดกั้นบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็นไม่ให้เล็ดลอดเข้าไปภายใน บนท้องถนนที่กว้างขวางแทบจะไร้ซึ่งผู้คนสัญจรไปมา