Lahat ng Kabanata ng สถาปนิกสาวทะลุมิติมากู้โลกด้วยศาสตร์ฮวงจุ้ย: Kabanata 141 - Kabanata 150

ความเงียบสงัดอันหนักอึ้งทิ้งตัวลงครอบคลุมทั่วทั้งห้องรับรองอันหรูหราของปราสาทแม่มด ภายหลังจากที่ข้อเสนออันแสนเย้ายวนใจและเต็มไปด้วยความละโมบได้หลุดพ้นออกมาจากริมฝีปากเคลือบสีชาดของเจ้าหญิงไอริส แสงสว่างจากดวงอาทิตย์ยามบ่ายที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ ดูเหมือนจะสูญเสียความอบอุ่นไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อต้องเผชิญหน้ากับบรรยากาศที่กำลังแปรปรวนอย่างรุนแรง เกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ผู้เป็นจุดศูนย์กลางของความขัดแย้ง แสร้งทำเป็นยืนนิ่งขึง ใบหน้าเนียนใสของเธอแสดงออกถึงความลังเลและครุ่นคิดอย่างหนัก นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยหลุบต่ำลงมองพื้นไม้กระดานที่ขัดเงาจนสะท้อนภาพเงาของตนเอง ราวกับว่าเธอกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความมั่งคั่งมหาศาลที่ถูกหยิบยื่นให้ กับความผูกพันที่มีต่อดินแดนปีศาจทว่าในความเป็นจริงแล้ว ภายใต้ท่าทีที่ดูเหมือนกำลังหวั่นไหวกับอำนาจเงินตราและทรัพยากรเวทมนตร์อันไร้ขีดจำกัดนั้น ลึกๆ ภายในจิตใจของเกรซกลับเต็มไปด้วยความซุกซนและคาดหวัง เธอแอบเหลือบหางตาชำเลืองมองข้ามลาดไหล่บอบบางของเจ้าหญิงแม่มด เพื่อลอบสังเกตปฏิกิริยาของบุรุษผู้ปกครองดินแดนปีศาจที่ยืนอยู่เบื้องหลั

ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวด้วยแสงตะวันยามบ่ายพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวอมม่วงที่ดูน่าสะอิดสะเอียนและแฝงไปด้วยลางร้ายอย่างถึงที่สุด หมู่เมฆสีดำทะมึนก่อตัวม้วนตัวเข้าหากันเป็นเกลียวคลื่นที่บ้าคลั่ง บดบังแสงสว่างจนทั่วทั้งอาณาบริเวณถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิดที่น่าขนลุก เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินกำลังจะปริแตกออกเป็นสองเสี่ยง กระแสลมที่พัดกระหน่ำไม่ได้นำพามาซึ่งความเย็นสบาย ทว่ามันหอบเอากลิ่นอายของความเน่าเปื่อยและก๊าซพิษที่ทำให้แสบจมูกและระคายเคืองผิวหนังลอยคลุ้งไปทั่วทุกสารทิศเบื้องหน้าของคณะเดินทางคือหุบเขาลึกที่ทอดตัวยาวเหยียด สองข้างทางขนาบด้วยหน้าผาหินสีดำสนิทที่ปราศจากร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใดๆ ต้นไม้ที่เคยยืนต้นตายอยู่บริเวณปากทางเข้าหุบเขา มีสภาพหงิกงอและผุกร่อนราวกับถูกกัดกร่อนด้วยของเหลวที่มีฤทธิ์ทำลายล้างสูง นี่คือสถานที่ต้องห้ามที่ชาวเมืองในดินแดนทิศใต้ต่างขนานนามให้ด้วยความหวาดผวา มันคือ หุบเขาพายุลูกเห็บกรด ดินแดนที่ธรรมชาติพิโรธและพร้อมจะหลอมละลายทุกสรรพสิ่งให้กลายเป็นเพียงแอ่งน้ำเหลวที่ไร้ค่าเจ้าหญิงไอริส แม่มดสาวผู้เลอโฉมแห่งดินแดนทิศใต้ ย

บานประตูไม้โอ๊กสลักลวดลายเครือเถาเวทมนตร์ถูกผลักให้เปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของเจ้าหญิงแม่มด เสียงบานพับโลหะดังกังวานก้องไปทั่วโถงทางเดินที่เงียบสงบ แม้ว่าปราสาทเดินได้ขนาดยักษ์จะเพิ่งก้าวข้ามผ่านบททดสอบอันโหดร้ายของหุบเขาพายุลูกเห็บกรดมาได้อย่างไร้รอยขีดข่วน และแม้ว่าระเบียงลอยฟ้าที่ถูกซ่อนเร้นเอาไว้ด้วยกลไกอันแยบคายจะทำให้นางตื่นตะลึงจนแทบสิ้นสติ ทว่าทิฐิอันสูงส่งและศักดิ์ศรีของความเป็นผู้ปกครองดินแดนทิศใต้ก็ยังคงสั่งการให้นางไม่ยอมจำนนอย่างราบคาบ เจ้าหญิงไอริสยังคงพยายามเสาะแสวงหาข้อบกพร่องในผลงานของมนุษย์สาวผู้นี้อย่างไม่ลดละ นางก้าวเดินฉับๆ นำหน้าเกรซ แอนเดอร์สัน และจอมมารไคเซอร์ เข้าสู่พื้นที่ที่ถือว่าเป็นหัวใจสำคัญที่สุดสำหรับวิถีชีวิตของแม่มด นั่นคือห้องครัวและห้องปรุงยาประจำปราสาททว่าเมื่อก้าวล่วงล้ำเข้ามาภายในอาณาบริเวณของห้องครัว สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของแม่มดสาวกลับทำให้นางต้องขมวดคิ้วเข้าหากันจนเป็นปมแน่น ความว่างเปล่าและราบเรียบคือสิ่งเดียวที่ต้อนรับการมาเยือนของนาง ห้องครัวที่เคยกว้างขวางและเคยอัดแน่นไปด้วยหม้อต้มยาขนาดยักษ์ ชั้นวางสมุนไพรที่ระเกะระกะ และขวดโหลบรรจ

ความเงียบสงบที่แสนจะผ่อนคลายโรยตัวปกคลุมไปทั่วทุกโถงทางเดินของปราสาทเวทมนตร์ขนาดยักษ์ แสงสว่างสีส้มอำพันจากผลึกคริสตัลที่ฝังอยู่ตามแนวผนังไม้ทอประกายเรืองรอง นำทางคณะผู้มาเยือนและเจ้าของปราสาทให้ก้าวเดินลึกเข้าไปสู่พื้นที่ส่วนตัวที่ถูกซ่อนเร้นอยู่บนชั้นสูงสุดของหอคอยทิศตะวันออก เสียงฝีเท้าของเจ้าหญิงไอริส แม่มดสาวผู้เลอโฉมแห่งดินแดนทิศใต้ กระทบกับพื้นไม้กระดานที่ถูกขัดจนขึ้นเงาดังกึกกักเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ ท่วงท่าการเดินของนางในยามนี้ปราศจากความเร่งรีบหรือความกระวนกระวายใจอย่างที่เคยเป็นมา ความเกรี้ยวกราดและทิฐิอันสูงส่งที่เคยแผ่ซ่านออกมาจากจิตวิญญาณของนางได้มลายหายไปจนสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงความตื่นเต้นและความคาดหวังที่พองโตอยู่ในลึกๆ ของหัวใจเบื้องหลังของแม่มดสาวคือร่างเล็กบางของเกรซ แอนเดอร์สัน สถาปนิกสาวชาวมนุษย์ผู้สร้างสรรค์ปาฏิหาริย์ นางก้าวเดินด้วยท่วงท่าที่สง่างามและเปี่ยมล้นไปด้วยความมั่นใจ นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่สวยทอดมองแผ่นหลังของลูกค้าสาวด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เคียงข้างเกรซคือร่างสูงใหญ่ตระหง่านของจอมมารไคเซอร์ กษัตริย์แห่งแดนปีศาจผู้ซึ่งยังคงสวมใส่ชุดสูทสีดำสนิท แ

แสงแดดยามสายสาดส่องลงมากระทบยอดหอคอยของปราสาทเดินได้ขนาดยักษ์ที่กำลังก้าวเดินอย่างเชื่องช้าทว่ามั่นคงข้ามผ่านทุ่งหญ้าสีทองอร่ามแห่งแดนใต้ สายลมเย็นสบายพัดผ่านหน้าต่างพาโนรามาบานใหญ่ที่เปิดอ้ากว้าง นำพากลิ่นอายของดอกไม้ป่าและไอดินเข้ามาหล่อเลี้ยงบรรยากาศภายในห้องโถงบัญชาการให้สดชื่น ทว่าแม้ความสะดวกสบายและความวิจิตรบรรจงของการออกแบบจะทำให้เจ้าหญิงไอริส แม่มดสาวผู้ทรงสิริโฉมแห่งดินแดนทิศใต้ รู้สึกพึงพอใจและยอมรับในสติปัญญาของสถาปนิกชาวมนุษย์อย่างหมดหัวใจแล้ว แต่สัญชาตญาณของผู้ปกครองดินแดนที่ต้องเผชิญกับสงครามและการแย่งชิงอำนาจมานับศตวรรษ ก็ยังคงส่งเสียงร้องเตือนอยู่ในก้นบึ้งของจิตวิญญาณไอริสละสายตาจากทัศนียภาพอันงดงามเบื้องนอก นางหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเกรซ แอนเดอร์สัน ที่กำลังนั่งตรวจดูม้วนกระดาษแบบแปลนอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีแดงเข้ม โดยมีจอมมารไคเซอร์นั่งประสานมือวางไว้บนหน้าตักอยู่เคียงข้าง แววตาของแม่มดสาวแปรเปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นความจริงจังและเฉียบขาด รังสีแห่งความเป็นผู้นำแผ่ซ่านออกมาจากร่างระหงในชุดกระโปรงสีม่วงเข้ม"ความสะดวกสบายและความเงียบสงบที่เจ้ามอบให้นั้