ท่ามกลางความโกลาหลของลานกว้างใจกลางมหานครนีโอแพนเดโมเนียมที่แปรสภาพเป็นสายพานเลื่อนขนาดยักษ์ กวาดต้อนกองทัพมนุษย์ฝ่ายสว่างนับพันนายให้กลิ้งโค่โร่และถูกเททิ้งออกไปนอกกำแพงเมืองประดุจเศษขยะที่ไร้ค่า ทว่าในความวุ่นวายอันน่าสมเพชนั้น ยังมีทหารหน่วยรบพิเศษเกราะขาวอีกกลุ่มหนึ่งจำนวนประมาณครึ่งร้อยนาย ที่อาศัยจังหวะชุลมุนและปฏิกิริยาตอบสนองอันดีเยี่ยม กระโดดพุ่งตัวหลุดรอดออกจากแผ่นศิลาที่กำลังเคลื่อนที่ พวกเขากลิ้งตัวหลบเข้าไปในเงามืดของตรอกซอกซอยแคบๆ ที่ตัดผ่านระหว่างอาคารบ้านเรือนซึ่งลดระดับลงมาซ่อนตัวอยู่ใต้ดินได้สำเร็จเสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงดังก้องสะท้อนไปมาในความมืดมิดของตรอกศิลา หยาดเหงื่อเย็นเยียบไหลซึมชโลมใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้หมวกเกราะเหล็กกล้าสีขาวบริสุทธิ์ หัวหน้าหมวดทหารมนุษย์ผู้มีรอยแผลเป็นทางยาวพาดผ่านดวงตา ยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ลูกน้องทั้งหมดหยุดนิ่งและหมอบต่ำลงกับพื้น พวกเขาพยายามเงี่ยหูฟังเสียงการเคลื่อนไหวจากภายนอก ทว่าสิ่งที่สะท้อนกลับมามีเพียงเสียงสายลมที่พัดหวีดหวิวและความเงียบสงัดที่ชวนให้รู้สึกขนลุกซู่ พวกเขาใจหายใจคว่ำกับภาพเพื่อนร่วมรบที่ถูกแผ่นดินสูบและก
Read more