Lahat ng Kabanata ng Marrying My Zillionaire Enemy (SPG/TAGALOG STORY): Kabanata 11 - Kabanata 20

Matapos niya akong yakapin ay naupo ulit siya sa gilid ng kama saka walang pasabing pinaghiwalay ang mga hita, tuloy bumalandra ulit sa akin ang lantang gulay niyang mga āri. “S-sure ka na ba dito, Dante?" nauutal ko nang tanong dahil sa totoo lang, parang nagsisi pa ako kung bakit pinasok ko siya rito. “Kung ayos lang din sa'yo, p-pwedeng isubo mo na rin?" Jusko! Natutop ko ang hininga ko at napilitang tumango. Bahala na talaga. Dahan-dahan akong lumuhod sa harap niya saka ipinatong ang nanginginig ko ng mga kamay sa magkabilang hita niya. Hindi ko alam kung bakit napunta ako sa ganitong sitwasyon pero tutal nandito na lang din ako, mas mabuti nang tapusin ito. Sobrang putla pa rin ng mukha niya kaya kapag magtagumpay ako sa gagawin kong ito, paniguradong diretso tulog siya dahil sa pagod. Iyon ay kung magtagumpay ako. First time ko ’to, utang na loob! "Alam kong marunong ka kaya ikaw na bahala,” mayamayang sabi niya. Muntik ko na siyang samaan ng tingin pero ninais kong

Patakbo akong bumalik sa kuwarto namin ni Tobi. Pagkapasok na pagkapasok ko ay mabilis kong ni-lock ang pinto at napasandal roon, habang ang dibdib ko ay parang sasabog sa bilis ng tibok. "Jusko naman!" bulalas ko sa sarili ko, halos maluha sa inis at panginginig. "Ni hindi pa nga nagsi-sink in sa utak ko ang pag-alipusta niya sa bibig ko, gusto pa niyang ulitin sa isa niya—ugh!" Napahilamos ako sa mukha ko. Lahat na ng mura sa mundo ay nasabi ko na sa isip ko. 'Yung imahe ng Dante'ng ’yun na nakangiting nakaharap sa akin habang hubo't hubad ay parang naka-tattoo na sa retina ko. Nasa ganoong posisyon ako nang mag-vibrate na naman ang phone ko. Alam kong si Chief ito at paniguradong liliyab ang tenga ko sa sermon kapag hindi ko ito sinagot. "Chief," bungad ko, pilit na pinapakalma ang boses ko. "Nakuha mo na ba ang Phantom Key?” "Negative, Chief," madiin kong sagot. "Nag-search na ako sa bawat sulok, pero... pero mukhang maling impormasyon ang nakuha natin. Wala doon ang susi.

Agad akong nawala sa wisyo. Ang marahas niyang paghalik ay nagsilbing apoy na mabilis na kumalat sa bawat himaymay ng katawan ko. Imbes na itulak siya palayo, kusang lumingkis ang mga braso ko sa leeg niya at madiing binaon ang mga kuko ko sa kaniyang gulo-gulong buhok para hilahin siya lalo palapit. "Dante... pvtcha," ungol ko sa pagitan ng aming mga halik nang maramdaman ko ang kaniyang kamay na nagsisimula nang gumapang mula sa hita ko pataas sa ilalim ng suot kong pambahay. Bahagya kong naiawang ang bibig ko nang pilit niyang pinapapasok sa loob ang dila niya, dahilan para malasahan ko ang whiskey sa kaniyang hininga. “Dante…” halos hindi ko na makilala ang sariling boses. Napapikit ako nang marahan niyang kagatin ang ibabang labi ko, sunod ay walang pasabi akong binuhat na hindi pinuputok ang pagkakalapat ng mga labi namin. Bumaba ang mapupusok niyang halik sa panga ko, hanggang sa tumambay na ito sa leeg ko. Tumingala ako upang mabigyan pa siya ng access doon. "You talk to

Kinabukasan ay nagising ako na sobrang bigat ng katawan ko. Gusto ko sanang iunat ang mga binti ko pero natigil ako nang matinding kirot sa ibaba ang sunod kong naramdaman. "Pakshet," mahina kong mura at mariing napapikit. Doon lang dahan-dahang nag-sink in sa utak ko ang mga nangyari kagabi. Ang alak, ang sala, ang hagdan... at ang dalawang beses na pag-angkin ni Dante sa akin. Napahawak ako sa kumot at sinilip doon ang buong katawan. Ganoon na lang ang paninigas ng buong katawan ko nang makita kong wala akong saplot. Anak ng— may nangyari nga sa'min ng damuh0 na ’yun! Ang birhen na birhen kong katawan… siya ang nakakuha— pvtangina! Natigil ako sa pageestiriko sa isip nang may biglang pumulupot sa braso ko. Pagsilip ko ulit sa ilalim ng kumot ay nakita kong braso ito. “Gising ka na pala…” Tila nahinto ang paghinga ko nang magsalita sa tabi ko si Dante. Paglingon ko sa kaniya'y naabutan kong titig na titig siya sa akin, ang isang braso niya ang ginawang unan habang patagilid

Napatitig ako sa kaniya, sinusubukang basahin sa mukha niya kung seryoso ba siya sa kaniyang sinabi o ’di kaya ay nagbibiro lang. Ang gulo na. Ang sakit na nga ng katawan ko, sumasakit pa ang ulo ko sa lalaking ito. "Seryoso ka ba? Bistado na ako, oh. At sigurado na rin ako na alam mo na ang lahat ng pagpapanggap ko, pati ang pakay ko rito," diretsahan kong sabi, pilit na tinatago ang pangangatog ng boses ko. Bored niya akong tinanguan. "Yeah. The moment I saw you outside that gate, I already knew what you were after. You just underestimated me, Sera. Kaya akala mo ay nauuto mo na ako." Tila nanlamig ang buong katawan ko. Paksh*t. So all this time, sinasabayan niya lang ako habang pinapanood akong magmukhang t*nga sa harap niya? Tatayo na sana ako dahil sa tindi ng hiya at inis, pero mabilis niyang hinawakan ang braso ko at hinila ako pabalik sa tabi niya. "Stay here," maawtoridad niyang utos. "I don't care about your mission. It doesn't change anything. You will marry me, and I w