All Chapters of Bakery Planner อบรักให้ลงล็อก: Chapter 21 - Chapter 30

เสียงเพลงแจ๊สจังหวะเบาๆ ที่เปิดคลออยู่ภายในร้าน SAY I DO Wedding & Floral มักจะสร้างความรู้สึกผ่อนคลายให้กับลูกค้าที่ก้าวเข้ามาเสมอ แต่วันนี้... มันกลับไม่สามารถช่วยเจือจางความอึดอัดที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ บริเวณโซนรับแขกได้เลยมนต์วธูยืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์หินอ่อน มือเรียวที่กำลังจัดช่อดอกไฮเดรนเยียสีฟ้าอ่อนชะงักค้าง ดวงตากลมโตที่เคยมั่นใจและเต็มไปด้วยความสดใส บัดนี้จดจ้องไปยังร่างของผู้ชายที่เพิ่งผลักประตูกระจกเดินเข้ามาด้วยสายตาว่างเปล่ากลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์เนมที่ฉีดมาจนฉุนกึก ลอยมากระทบจมูกมันเป็นกลิ่นที่เธอเคยคุ้นเคย และเป็นกลิ่นเดียวกับที่เธอได้กลิ่นจากตัวผู้หญิงคนนั้นในคืนวันเกิดของเขา"เขตต์"มนต์วธูพึมพำชื่อของอดีตคนรักออกมาแผ่วเบา"ไง ปลาทู ร้านยังดูเล็กเหมือนเดิมเลยนะ"'เขตต์แดน' ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดสูทลำลองที่ดูจงใจแต่งตัวมาให้ดูภูมิฐาน ยิ้มกริ่มมุมปาก เขากวาดสายตามองไปรอบๆ สตูดิโอจัดดอกไม้ด้วยสายตาประเมิน ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ที่มุมหลังร้าน 'พริมโรส' ที่กำลังหั่นโอเอซิสจัดดอกไม้ชะงักมีดในมือทันที หุ้นส่วนร่างใหญ

"ผมเป็นเจ้าของร้านข้างๆ ..." ไทม์เว้นจังหวะนิดหนึ่ง นัยน์ตาสีนิลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขตต์อย่างไม่ลดละ "...และเป็นคนที่ดูแลคุณวธูอยู่ครับ"คำว่า 'ดูแล' ถูกเน้นเสียงให้ชัดเจนเป็นพิเศษมนต์วธูหันขวับไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา หัวใจของเธอเต้นกระตุกอย่างรุนแรง ประโยคสั้นๆ แต่เปี่ยมไปด้วยความหนักแน่นนั้น ทำให้ความรู้สึกหวาดหวั่นและแผลในใจที่เคยถูกจี้ ค่อยๆ มลายหายไปราวกับถูกปลอบประโลมเขตต์กัดฟันกรอด เขาพยายามจะหาคำพูดมาโต้แย้ง แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสายตาดุดันที่เหมือนจะแช่แข็งเขาได้ของไทม์ ความกล้าที่มีก็หดหายไปจนหมด"ถ้าคุณมาคุยเรื่องจัดดอกไม้ รบกวนดูแคตตาล็อกก่อนนะครับ แต่ถ้าไม่ได้มาซื้อของ..." ไทม์ผายมือไปทางประตูร้าน "เชิญครับ ทางเราต้องทำงานต่อ ลูกค้าคิวต่อไปใกล้จะมาแล้ว"มันคือการไล่ตะเพิดที่สุภาพที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้เขตต์รู้ตัวว่าเขาแพ้ราบคาบ เขาไม่มีสิทธิ์ ไม่มีข้ออ้าง และไม่มีความกล้าพอที่จะยืนแลกน้ำลายกับผู้ชายคนนี้ ชายหนุ่มชี้หน้ามนต์วธูอย่างคาดโทษ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกส้นเท้าออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังกรุ๊งกริ๊งเป็นสัญญาณว่าตัวปัญหา

"แน่นนิดหน่อยค่ะ ช่วงนี้ฤดูแต่งงานด้วย วธูกับเพื่อนๆ เลยหัวหมุนกันนิดหน่อย" มนต์วธูตอบยิ้มๆ ความรู้สึกเจ็บแผลลดลงไปเยอะเมื่อได้คุยกับผู้ชายที่ให้พลังงานบวกล้นหลามคนนี้ "หมอแทนล่ะคะ ช่วงนี้ลูกค้าเยอะไหม""ก็เรื่อยๆ ครับ อากาศเปลี่ยนบ่อย คนในซอยก็มาซื้อยาแก้หวัดกันเยอะ... เอ้อ วันก่อนผมเห็นเจ้าพุดดิ้งเดินป้วนเปี้ยนอยู่หน้าร้าน ไม่กล้าเรียก กลัวมันวิ่งเตลิด หายหวัดหรือยังครับ""หายซ่าแล้วค่ะหมอ ตอนนี้อ้วนท้วนสมบูรณ์ดี วันๆ ไม่ยอมอยู่ร้านตัวเองหรอกค่ะ นู่น... ชอบหนีไปตากแอร์ร้านเบเกอรี่ฝั่งนู้น"มนต์วธูหัวเราะเบาๆ เมื่อนึกถึงวีรกรรมของลูกชายตัวดี ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อพูดถึง 'ร้านเบเกอรี่ฝั่งนู้น' ภาพใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบนิ่งของคุณเชฟเจ้าของร้านลอยเข้ามาในหัวโดยอัตโนมัติ"เสร็จแล้วครับ พยายามอย่าเพิ่งโดนน้ำนะครับคุณวธู"เสียงของหมอแทนดึงสติของเธอกลับมา ชายหนุ่มติดพลาสเตอร์ยาสีเนื้อทับลงบนนิ้วชี้ของเธอเรียบร้อย การทำแผลของเขาเนี้ยบและเบามือสมกับเป็นเภสัชกร"ขอบคุณมากนะคะหมอแทน มือเบามากเลยค่ะ เท่าไหร่คะเนี่ย ทั้งค่าทำแผลแล้วก็วธูขอซื้อพลาสเตอร์กล่องนึงด้วยค่ะ" มนต์วธูเตรียมหยิบโท

ชายหนุ่มขยับก้าวเข้าไปใกล้เธออีกหนึ่งก้าว ระยะห่างลดลงจนมนต์วธูต้องเงยหน้าขึ้นมองคอตั้ง ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดลงมาที่เหนือกระหม่อมบาง"ครับ ดี"ไทม์ตอบรับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยพลังทำลายล้างสูงมนต์วธูชะงักไปเล็กน้อยที่เขาไม่เถียงกลับ แถมยังยอมรับหน้าตาย แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้อ้าปากพูดอะไรต่อ...หมับ!มือใหญ่ที่ทั้งอุ่นและแข็งแรงของไทม์ ก็เอื้อมมาคว้ากล่องพลาสเตอร์ลายแมวออกจากมือของเธอไปถือไว้หน้าตาเฉย!"อ๊ะ! คุณไทม์ ทำอะไรคะ! เอาคืนมานะ!"มนต์วธูร้องลั่น พยายามจะกระโดดแย่งกล่องพลาสเตอร์คืน แต่ด้วยความสูงที่ต่างกันเกินไป ไทม์เพียงแค่ชูมือขึ้นสูงเหนือหัว เธอก็หมดสิทธิ์เอื้อมถึงแล้ว"ผมเห็นกล่องมันหนัก กลัวคุณจะปวดแผล" ไทม์ตอบหน้าตายไร้ความรู้สึกผิดใดๆ"หนักบ้าอะไร กล่องกระดาษแค่นี้! เอาคืนมาเลยนะ นั่นหมอแทนให้ฉันมา!" เธอโวยวาย แบมือทวงของยิกๆไทม์หรี่ตามองผู้หญิงดื้อรั้นตรงหน้า ก่อนจะตัดสินใจยัดกล่องพลาสเตอร์เจ้าปัญหานั้นลงไปในกระเป๋ากางเกงสแล็กของตัวเองอย่างแนบเนียน"ยึดครับ""ห๊ะ! คุณมีสิทธิ์อะไรมายึดของฉัน!""สิทธิ์ของคนที่เห็นว่าคุณดูแลตัวเองไม่เก่งไงครับ" ไท

ไทม์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากที่มักจะเหยียดตรงเสมอคล้ายจะกระตุกขึ้นเล็กน้อย เขาก้มหน้าลงมองผู้หญิงข้างกายที่ตอนนี้กำลังพยายามทำหน้านิ่งเพื่อกลบเกลื่อนความโป๊ะของตัวเองคุณมิวที่นั่งมองปฏิกิริยาของคนทั้งคู่อยู่ อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะเบาๆ"น่ารักจังเลยนะคะ พวกคุณสองคนเนี่ย""คะ? น่ารัก? อะไรน่ารักเหรอคะคุณมิว" มนต์วธูเลิ่กลั่ก รีบหันไปถามลูกค้า"ก็คุณวธูกับคุณเชฟไงคะ" คุณมิวส่งยิ้มกรุ้มกริ่ม "มิวเห็นตอนที่คุณวธูพรีเซนต์งาน คุณเชฟเขาก็มองคุณวธูตลอดเลย สายตาภูมิใจมาก แถมจังหวะการพูดรับส่งข้อมูลก็ลื่นไหลมากด้วย ดูเข้าขากันสุดๆ ไปเลยค่ะ""เอ่อ... คือเรา...""เหมือนคู่แต่งงานที่มาเปิดธุรกิจทำมาหากินด้วยกันเลยนะคะเนี่ย มิวล่ะอิจฉาจริงๆ แฟนมิวนะคะ ให้มาช่วยเลือกดอกไม้งานแต่งยังบ่นแล้วบ่นอีกเลย" คุณมิวพูดแทรกขึ้นมาด้วยความชื่นชมจากใจจริงมนต์วธูอ้าปากค้าง ใบหน้าที่แต่งแต้มเครื่องสำอางมาอย่างดีเริ่มซับสีเลือดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ความร้อนแล่นริ้วจากพวงแก้มลามไปถึงใบหู หญิงสาวรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน"มะ... ไม่ใช่นะคะคุณมิว! วธูกับเขาไม่ได้เป็นแฟนกันค่ะ! เราเป็นแค่เพื่อนบ้าน! เป็นแ