All Chapters of Bakery Planner อบรักให้ลงล็อก: Chapter 31 - Chapter 36

"คุณวธูไม่ต้องกลัวลูกค้าคิดลึกหรอกครับ เพราะคนที่คิดลึกน่ะ มันยืนเก็บจานขนมอยู่ตรงนี้ต่างหาก" คีย์พยักพเยิดหน้าไปทางเพื่อนสนิท "เมื่อกี้ตอนคุณวธูพรีเซนต์งานนะ ผมเห็นมันยืนกอดอกยิ้มมุมปาก ภูมิใจยิ่งกว่าเห็นลูกสาวเรียนจบปริญญาอีก แหม... ทีตอนผมชงกาแฟสูตรใหม่ได้ ไม่เห็นมันจะภูมิใจแบบนี้บ้างเลย ลำเอียงว่ะ!""หุบปากไปเลยไอ้คีย์ ว่างมากก็ไปล้างเครื่องชงกาแฟไป" ไทม์กดเสียงต่ำ ดุเพื่อนสนิทที่ชอบทำตัวเป็นเครื่องกระจายเสียงคีย์หัวเราะร่วน ไหวไหล่เบาๆ "ดุซะด้วย ความจริงมันเจ็บปวดล่ะสิ ไปล้างเครื่องก็ได้เว้ย ขืนอยู่ตรงนี้เดี๋ยวเบาหวานขึ้นตา!"บาริสต้าหนุ่มหมุนตัวกลับไปหลังร้าน ปล่อยให้พื้นที่หน้าเคาน์เตอร์เหลือเพียงคนสองคนอีกครั้งบรรยากาศเริ่มกลับมาเงียบสงบ มนต์วธูเม้มริมฝีปาก พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มปั่นป่วนเพราะคำแซวของคีย์ เธอไม่รู้ว่าเขาพูดจริงหรือแค่กวนประสาท แต่ที่แน่ๆ คือตอนนี้เธอสู้หน้าคุณเชฟหน้านิ่งตรงหน้าไม่ค่อยจะติดแล้ว"งะ... งั้นวธูกลับร้านก่อนนะคะ งานเอกสารของลูกค้ารออยู่อีกเพียบเลย"เธอตัดสินใจใช้มุกเดิม คือการหนีกลับไปตั้งหลักที่เซฟโซนของตัวเอง หญิงสาวหมุนตัวเ

"พี่ชัยคะ ฉากดอกไม้ตรงซุ้มทางเข้า วธูขอขยับไปทางขวาอีกสิบเซนติเมตรค่ะ แสงธรรมชาติมันตกลงมาไม่พอดีกับเลนส์ตากล้องค่ะ"มนต์วธูในชุดสูทกางเกงสีครีมทะมัดทะแมง รวบผมเป็นมวยยุ่งๆ ไว้กลางศีรษะ มือซ้ายถือไอแพด มือขวาถือวิทยุสื่อสาร เอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงฉะฉานและเด็ดขาด เวดดิ้งแพลนเนอร์สาวกำลังวิ่งวุ่นอยู่ภายใน 'Glasshouse Flora' สถานที่จัดงานแต่งงานเรือนกระจกสไตล์มินิมอล ซึ่งเป็นงานแต่งขนาดเล็กแต่อบอุ่นของลูกค้าคิวสำคัญในวันนี้"พุด! เช็กของชำร่วยบนโต๊ะลงทะเบียนด้วยนะว่าเรียงสลับสีกันตามที่พี่บรีฟไว้หรือเปล่า" เธอกดวิทยุสื่อสารสั่งลูกน้องสาวที่อยู่หน้างาน"เรียบร้อยเป๊ะตามสั่งเลยค่ะเจ๊!" เสียงพุดตานตอบกลับมาอย่างแข็งขันมนต์วธูถอนหายใจยาว ปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมออกลวกๆ แม้ว่าแอร์ในเรือนกระจกจะเย็นฉ่ำ แต่การต้องเดินตรวจความเรียบร้อยทุกตารางเมตรก็ทำเอาเธอสูญเสียพลังงานไปไม่น้อย หญิงสาวหมุนตัวเตรียมจะเดินไปเช็กระบบไฟบนเวที แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งที่เพิ่งก้าวเข้ามาทางประตูด้านหลังของสถานที่จัดงานวันนับร้อยในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงศอก สวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีดำตัวเก่ง กำล

เมื่อแขกเริ่มทยอยกลับ ทีมงาน SAY I DO ก็เริ่มเข้าสู่โหมดเก็บกวาดสถานที่ มนต์วธูเดินตรวจเช็กความเรียบร้อยรอบสุดท้าย ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะ Dessert Table ที่ตอนนี้ขนมถูกกวาดเรียบเกลี้ยงถาด เหลือเพียงมาการองรสมะนาวชิ้นสุดท้ายที่วางแหมะอยู่อย่างโดดเดี่ยว"เหนื่อยไหมครับ"ไทม์ที่กำลังพับผ้าปูโต๊ะอยู่หันมาถาม เขาดูไม่เหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด ผิดกับเธอที่ตอนนี้สภาพเหมือนซอมบี้พึ่งตื่น"สุดๆ เลยค่ะ แต่เห็นรอยยิ้มบ่าวสาวแล้วก็คุ้มแหละ" เธอยิ้มกว้าง ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ใกล้ๆ อย่างหมดสภาพ สายตาจดจ่ออยู่ที่มาการองชิ้นสุดท้ายบนโต๊ะ "นั่นเหลือชิ้นนึง ฉันกินได้ไหมคะ หิวจนตาลายแล้ว"ไทม์ไม่ได้ตอบ แต่เขาหยิบมาการองชิ้นนั้นขึ้นมา ยื่นส่งให้เธอถึงหน้ามนต์วธูอ้าปากงับมาการองเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ รสชาติเปรี้ยวอมหวานของเลมอนครีมทำเอาเธอรู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที"อร่อยจัง รสนี้เปรี้ยวสะใจดีค่ะ" เธอยิ้มตาหยีไทม์ยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยแววตาที่อ่อนโยนลงกว่าปกติ ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาหาเธอมนต์วธูชะงัก นั่งตัวเกร็งเมื่อใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาในระยะประชิดอีกครั้ง"กินเลอะเทอะอีกแล้วนะครับ"เขาพูดเสียงแผ่ว ก่อ