Lahat ng Kabanata ng Bakery Planner อบรักให้ลงล็อก: Kabanata 31 - Kabanata 40

"คุณวธูไม่ต้องกลัวลูกค้าคิดลึกหรอกครับ เพราะคนที่คิดลึกน่ะ มันยืนเก็บจานขนมอยู่ตรงนี้ต่างหาก" คีย์พยักพเยิดหน้าไปทางเพื่อนสนิท "เมื่อกี้ตอนคุณวธูพรีเซนต์งานนะ ผมเห็นมันยืนกอดอกยิ้มมุมปาก ภูมิใจยิ่งกว่าเห็นลูกสาวเรียนจบปริญญาอีก แหม... ทีตอนผมชงกาแฟสูตรใหม่ได้ ไม่เห็นมันจะภูมิใจแบบนี้บ้างเลย ลำเอียงว่ะ!""หุบปากไปเลยไอ้คีย์ ว่างมากก็ไปล้างเครื่องชงกาแฟไป" ไทม์กดเสียงต่ำ ดุเพื่อนสนิทที่ชอบทำตัวเป็นเครื่องกระจายเสียงคีย์หัวเราะร่วน ไหวไหล่เบาๆ "ดุซะด้วย ความจริงมันเจ็บปวดล่ะสิ ไปล้างเครื่องก็ได้เว้ย ขืนอยู่ตรงนี้เดี๋ยวเบาหวานขึ้นตา!"บาริสต้าหนุ่มหมุนตัวกลับไปหลังร้าน ปล่อยให้พื้นที่หน้าเคาน์เตอร์เหลือเพียงคนสองคนอีกครั้งบรรยากาศเริ่มกลับมาเงียบสงบ มนต์วธูเม้มริมฝีปาก พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มปั่นป่วนเพราะคำแซวของคีย์ เธอไม่รู้ว่าเขาพูดจริงหรือแค่กวนประสาท แต่ที่แน่ๆ คือตอนนี้เธอสู้หน้าคุณเชฟหน้านิ่งตรงหน้าไม่ค่อยจะติดแล้ว"งะ... งั้นวธูกลับร้านก่อนนะคะ งานเอกสารของลูกค้ารออยู่อีกเพียบเลย"เธอตัดสินใจใช้มุกเดิม คือการหนีกลับไปตั้งหลักที่เซฟโซนของตัวเอง หญิงสาวหมุนตัวเ

"พี่ชัยคะ ฉากดอกไม้ตรงซุ้มทางเข้า วธูขอขยับไปทางขวาอีกสิบเซนติเมตรค่ะ แสงธรรมชาติมันตกลงมาไม่พอดีกับเลนส์ตากล้องค่ะ"มนต์วธูในชุดสูทกางเกงสีครีมทะมัดทะแมง รวบผมเป็นมวยยุ่งๆ ไว้กลางศีรษะ มือซ้ายถือไอแพด มือขวาถือวิทยุสื่อสาร เอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงฉะฉานและเด็ดขาด เวดดิ้งแพลนเนอร์สาวกำลังวิ่งวุ่นอยู่ภายใน 'Glasshouse Flora' สถานที่จัดงานแต่งงานเรือนกระจกสไตล์มินิมอล ซึ่งเป็นงานแต่งขนาดเล็กแต่อบอุ่นของลูกค้าคิวสำคัญในวันนี้"พุด! เช็กของชำร่วยบนโต๊ะลงทะเบียนด้วยนะว่าเรียงสลับสีกันตามที่พี่บรีฟไว้หรือเปล่า" เธอกดวิทยุสื่อสารสั่งลูกน้องสาวที่อยู่หน้างาน"เรียบร้อยเป๊ะตามสั่งเลยค่ะเจ๊!" เสียงพุดตานตอบกลับมาอย่างแข็งขันมนต์วธูถอนหายใจยาว ปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมออกลวกๆ แม้ว่าแอร์ในเรือนกระจกจะเย็นฉ่ำ แต่การต้องเดินตรวจความเรียบร้อยทุกตารางเมตรก็ทำเอาเธอสูญเสียพลังงานไปไม่น้อย หญิงสาวหมุนตัวเตรียมจะเดินไปเช็กระบบไฟบนเวที แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งที่เพิ่งก้าวเข้ามาทางประตูด้านหลังของสถานที่จัดงานวันนับร้อยในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงศอก สวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีดำตัวเก่ง กำล

เมื่อแขกเริ่มทยอยกลับ ทีมงาน SAY I DO ก็เริ่มเข้าสู่โหมดเก็บกวาดสถานที่ มนต์วธูเดินตรวจเช็กความเรียบร้อยรอบสุดท้าย ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะ Dessert Table ที่ตอนนี้ขนมถูกกวาดเรียบเกลี้ยงถาด เหลือเพียงมาการองรสมะนาวชิ้นสุดท้ายที่วางแหมะอยู่อย่างโดดเดี่ยว"เหนื่อยไหมครับ"ไทม์ที่กำลังพับผ้าปูโต๊ะอยู่หันมาถาม เขาดูไม่เหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด ผิดกับเธอที่ตอนนี้สภาพเหมือนซอมบี้พึ่งตื่น"สุดๆ เลยค่ะ แต่เห็นรอยยิ้มบ่าวสาวแล้วก็คุ้มแหละ" เธอยิ้มกว้าง ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ใกล้ๆ อย่างหมดสภาพ สายตาจดจ่ออยู่ที่มาการองชิ้นสุดท้ายบนโต๊ะ "นั่นเหลือชิ้นนึง ฉันกินได้ไหมคะ หิวจนตาลายแล้ว"ไทม์ไม่ได้ตอบ แต่เขาหยิบมาการองชิ้นนั้นขึ้นมา ยื่นส่งให้เธอถึงหน้ามนต์วธูอ้าปากงับมาการองเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ รสชาติเปรี้ยวอมหวานของเลมอนครีมทำเอาเธอรู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที"อร่อยจัง รสนี้เปรี้ยวสะใจดีค่ะ" เธอยิ้มตาหยีไทม์ยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยแววตาที่อ่อนโยนลงกว่าปกติ ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาหาเธอมนต์วธูชะงัก นั่งตัวเกร็งเมื่อใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาในระยะประชิดอีกครั้ง"กินเลอะเทอะอีกแล้วนะครับ"เขาพูดเสียงแผ่ว ก่อ

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากผ่านพ้นงานแต่งงานสุดวุ่นวาย บรรยากาศในร้าน SAY I DO Wedding & Floral ควรจะเงียบสงบเพื่อให้พนักงานได้พักฟื้นร่างกาย แต่ความเป็นจริงกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง"สารภาพมาเดี๋ยวนี้นังปลาทู! เมื่อคืนตอนไปส่งกันที่รถ มีซัมติงอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า!"พริมโรสกระแทกมือลงบนโต๊ะทำงาน ยื่นหน้าเข้ามาคาดคั้นเพื่อนสนิทด้วยดวงตาที่เป็นประกายวิบวับราวกับนักข่าวสายบันเทิงที่กำลังจะได้สคูปเด็ด"ซัมติงบ้าอะไรของมึงอีโรส! ไม่มี!"มนต์วธูสะดุ้งสุดตัว รีบก้มหน้าก้มตาจัดช่อดอกลิลลี่ในมือต่อ พยายามซ่อนพวงแก้มที่เริ่มซับสีเลือดของตัวเองเอาไว้"ไม่มีซัมติงแล้วทำไมมึงต้องหน้าแดงด้วยฮะ" ชมพูไพรที่นั่งจิบกาแฟดำอยู่อีกมุมของโต๊ะ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แทงทะลุกลางปล้อง "เมื่อวานตอนกูเดินไปหลังเวที กูเห็นนะจ๊ะ... มีคนดึงเอวเพื่อนกูหลบถาดน้ำด้วย สกินชิพเก่งระดับพระเอกซีรีส์เกาหลีขนาดนั้น มึงจะบอกว่าเขาคิดกับมึงแค่เพื่อนบ้านงั้นสิ""กะ... ก็เขากลัวกูชนเด็กเสิร์ฟไง! มันคือปฏิกิริยาตอบสนองของมนุษย์ปกติโว้ย!""มนุษย์ปกติบ้านมึงสิรวบเอวซะแน่น แถมยังซ้อนหลังเดินบังคนให้ตลอดทาง" พริมโรสหรี่ตาจั

หญิงสาวคว้าแฟ้มข้อเสนอมากอดไว้แนบอก โค้งศีรษะให้เขานิดหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัววิ่งร่าเริงออกจากร้านไปอย่างมีความสุข ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูสระผมที่ลอยวนอยู่ในอากาศทันทีที่แผ่นหลังบางลับสายตาไปจากหน้าร้าน เสียงปรบมือแปะๆ ก็ดังขึ้นจากหลังเครื่องชงกาแฟ"ยอดเยี่ยม... ยิ่งใหญ่... เกรียงไกร... หมาโบ้!"คีย์เดินปรบมือออกมาพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มล้อเลียนขั้นสุด ตามมาด้วยม่อนที่กำลังถือไม้ถูพื้นยืนกลั้นขำจนไหล่สั่น"หุบปากไปเลยไอ้คีย์" ไทม์หันไปกดเสียงดุใส่เพื่อนสนิท"แหมมมมมม" คีย์ลากเสียงยาวจนน่าหมั่นไส้ เดินมาเกาะเคาน์เตอร์ตู้เค้ก "ถ้างานเหมาะ ผมจะดูให้... โหยยยยยยยย หล่อมากครับบอส! โคตรคูล! แต่โทษทีนะเพื่อน กูรู้จักมึงมาสิบปี มึงไม่เคยรับงานนอกสถานที่ ไม่เคยแคร์เรื่องรายได้เสริม ไม่เคยอยากวุ่นวายกับลูกค้า..."คีย์จ้องหน้าเพื่อนสนิทด้วยสายตาจับผิด"แต่นี่มึงยอมแหกกฎเหล็กของตัวเองทุกข้อ... เพียงเพราะผู้หญิงคนเดียวเดินมาส่งยิ้มหวานให้เนี่ยนะ มึงแพ้แล้วไอ้ไทม์ มึงแพ้ราบคาบเลยว่ะ!""ผมเห็นด้วยกับพี่คีย์ร้อยเปอร์เซ็นต์ครับบอส!" ม่อนผสมโรง ชูมือขึ้นสนับสนุน "บอสใจอ่อนยิ่งกว่าเ