Bakery Planner อบรักให้ลงล็อก

"ค่ะคุณลูกค้า โทนสีแชมเปญโกลด์สำหรับแบ็กดร็อปหน้างาน วธูจัดการบรีฟทีมช่างดอกไม้ให้เรียบร้อยแล้วค่ะ ส่วนเรื่องการ์ดเชิญล็อตสุดท้าย ทางเราจะส่งแมสเซนเจอร์ไปให้ตรวจปรู๊ฟพรุ่งนี้เช้านะคะ"

เสียงหวานใสแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดและเป็นมืออาชีพดังขึ้นภายในสตูดิโอ SAY I DO Wedding & Floral ร้านรับจัดงานแต่งงานครบวงจรที่กำลังมาแรงที่สุดในย่านนี้

"ไม่ต้องกังวลเลยค่ะ วธูรับรองว่างานแต่งของคุณลูกค้าจะต้องออกมาสมบูรณ์แบบที่สุดค่ะ ขอบพระคุณค่ะ"

มนต์วธู หรือ 'ปลาทู' ของแก๊งเพื่อนสนิท วางสายโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยแฟ้มงาน แค็ตตาล็อกดอกไม้ และตัวอย่างกระดาษการ์ดแต่งงานที่วางสุมกันจนแทบหาที่ว่างไม่เจอ หญิงสาววัยยี่สิบสามปีพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ ก่อนจะดึงปากกาที่เหน็บอยู่บนมวยผมที่รวบไว้แบบลวกๆ ออกมาโยนทิ้งไว้บนโต๊ะ

"เสร็จไปอีกหนึ่งงาน... รวยแน่กู รวยจนไม่มีเวลาใช้เงินแล้ว"

เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหมุนเก้าอี้หันไปหาโซฟากำมะหยี่สีชมพูพาสเทลที่ตั้งอยู่มุมห้อง บนนั้นมีก้อนขนฟูฟ่องสีขาวสะอาดกำลังนอนขดตัวหลับตาพริ้มอย่างสบายใจ

"พุดดิ้งตื่น หม่ามี้จะไปแรดแล้ว"

มนต์วธูเดินเข้าไปอุ้มเจ้าแมวแร็กดอลล์ตัวอ้วนกลมขึ้นมาฟัดพุงด้วยความหมั่นเขี้ยว

"เมี้ยว"

พุดดิ้งร้องประท้วงเบาๆ พร้อมกับยกตีนหน้าขึ้นมายันแก้มเจ้าของเอาไว้เป็นการปฏิเสธความรักที่รุนแรงเกินไป

"หนอย นังลูกทรยศ วันนี้วันเกิดพี่เขตต์ หม่ามี้อุตส่าห์เคลียร์งานแทบตายเพื่อจะเอาของขวัญไปเซอร์ไพรส์เขา แกไม่คิดจะอวยพรให้ความรักของหม่ามี้ราบรื่นหน่อยเหรอ"

แมวหน้าหยิ่งสะบัดหางหนึ่งครั้ง กระโดดลงจากอ้อมแขนแล้วเดินสะบัดก้นกลับไปนอนที่เดิมอย่างไร้เยื่อใย

"เออ จำไว้เลยนะ ฉันจะตัดค่าขนมแมวเลียแก"

มนต์วธูบ่นกระปอดกระแปด แต่ริมฝีปากกลับระบายยิ้มกว้าง เธอเดินไปที่หน้ากระจกบานใหญ่ สำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง ชุดเดรสสูทเข้ารูปสีเบจที่ใส่อยู่ขับเน้นให้รูปร่างของเธอดูเพรียวบางและเป็นผู้ใหญ่เกินอายุ ผมสีน้ำตาลคาราเมลถูกปล่อยสยายดัดลอนอ่อนๆ ดูสวยหวานแต่ก็มีความทะมัดทะแมงซ่อนอยู่

เธอคว้ากล่องเค้กสั่งทำพิเศษที่วางอยู่บนโต๊ะรับแขก มันเป็นเค้กวานิลลาสตรอว์เบอร์รีที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู พร้อมกับถุงกระดาษแบรนด์เนมสีเข้มที่ข้างในบรรจุกระเป๋าสตางค์หนังแท้ราคาเหยียบหมื่นที่เธอรูดบัตรเครดิตซื้อให้แฟนหนุ่มเป็นของขวัญวันเกิด

"สู้เว้ยปลาทู ผู้หญิงที่ทั้งสวย ทำงานเก่ง และสายเปย์แบบแกเนี่ยแหละ สเปกผู้ชายทั้งโลก"

หญิงสาวยิ้มให้กำลังใจตัวเองในกระจก ก่อนจะก้าวเดินออกจากร้านด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม โดยไม่รู้เลยว่าความมั่นใจนั้นกำลังจะถูกทุบจนแหลกละเอียดในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

...

เสียงดนตรีบีตหนักๆ ในผับย่านใจกลางเมืองดังกระหึ่มจนพื้นไม้กระดานสะเทือน แสงไฟเลเซอร์สีนีออนสาดส่องตัดกันไปมาจนชวนตาลาย กลิ่นแอลกอฮอล์ น้ำหอมราคาแพง และควันบุหรี่คละคลุ้งปะปนกันอยู่ในอากาศ

มนต์วธูเดินฝ่าฝูงชนที่กำลังโยกย้ายส่ายสะโพกกันอย่างเมามัน สองมือของเธอประคองกล่องเค้กและถุงของขวัญเอาไว้แน่น เธอเพิ่งเลิกงานและรีบขับรถฝ่าการจราจรที่ติดขัดมาที่นี่เพื่อเซอร์ไพรส์ 'เขตต์แดน' แฟนหนุ่มที่คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย

"ขอโทษนะคะ ขอทางหน่อยค่ะ"

เธอเอ่ยปากขอทางพลางชะเง้อคอคอมองหาโต๊ะวีไอพีที่เขตต์แดนเคยส่งโลเคชันมาให้เมื่อตอนหัวค่ำ

ในที่สุดสายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับกลุ่มเพื่อนของแฟนหนุ่มที่นั่งล้อมวงกันอยู่ที่โต๊ะมุมสุดของโซนวีไอพี มนต์วธูระบายยิ้มกว้าง เตรียมจะก้าวเดินเข้าไปทักทาย แต่แล้วรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็ค่อยๆ แข็งค้าง ก่อนจะจางหายไปในพริบตา

ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อภาพตรงหน้าชัดเจนเต็มสองตา

ตรงกลางโซฟาตัวยาว... เขตต์แดน แฟนหนุ่มของเธอที่บอกว่าคืนนี้จะมากินเหล้าชิลๆ กับเพื่อนผู้ชาย กำลังนั่งนัวเนียอยู่กับผู้หญิงแปลกหน้าในชุดเดรสรัดรูปสีแดงสด แขนแกร่งของเขาโอบรัดเอวคอดกิ่วของหญิงสาวเอาไว้แน่น ในขณะที่ใบหน้าหล่อเหลากำลังซุกไซ้คลอเคลียอยู่บริเวณซอกคอขาวเนียนอย่างดูดดื่ม ชนิดที่ว่าถ้าไม่มีคนนั่งอยู่รอบโต๊ะ พวกเขาคงรวมร่างกันไปแล้ว

ไม่มีเสียงร้องกรี๊ดวี้ดว้าย ไม่มีน้ำตาที่ไหลพรากอาบแก้มเหมือนในละครหลังข่าว

มนต์วธูยืนนิ่งอยู่กับที่ หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม ความรู้สึกชาหนึบแล่นริ้วตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าขึ้นมาถึงกลางอก มันเจ็บจนจุก แต่สัญชาตญาณของการเป็นเวดดิ้งแพลนเนอร์ที่ต้องคุมสติแก้ปัญหาเฉพาะหน้าอยู่ตลอดเวลา ทำให้เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

เธอปรับองศาใบหน้าให้เชิดขึ้น ริมฝีปากบางเหยียดตรง สองเท้าก้าวเดินเข้าไปที่โต๊ะนั้นอย่างมั่นคงและเงียบเชียบ

"ชนแก้วโว้ยยยย!"

เสียงเพื่อนของเขตต์แดนตะโกนขึ้นพร้อมกับชูแก้วเหล้า แต่เสียงนั้นก็ต้องชะงักค้าง เมื่อร่างบางในชุดเดรสสูทสีเบจเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะ

ปึก!

กล่องเค้กถูกกระแทกลงบนโต๊ะกระจกอย่างแรงจนแก้วเหล้าหลายใบสั่นสะเทือน น้ำแข็งกระฉอกออกมาเลอะเทอะ

เขตต์แดนสะดุ้งสุดตัว เขาผละออกจากหญิงสาวชุดแดงอย่างรวดเร็วราวกับถูกของร้อน พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าเป็นใคร ใบหน้าหล่อเหลาก็ซีดเผือดลงทันที

"ปะ... ปลาทู"

"สุขสันต์วันเกิดนะเขตต์"

มนต์วธูฉีกยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มการค้าแบบเดียวกับที่เธอใช้รับมือลูกค้าจอมเหวี่ยง น้ำเสียงของเธอราบเรียบ นิ่งสนิทจนน่ากลัว

"ปลาทู... คือมันไม่ใช่อย่างที่คิดนะ ฟังเขตต์ก่อน"

ชายหนุ่มลุกลานลุกขึ้นยืน พยายามจะเอื้อมมือมาจับแขนเธอ แต่มนต์วธูเบี่ยงตัวหลบอย่างรังเกียจ

"อ้อ เหรอ" เธอเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง "งั้นฉันคงตาบอดสีมั้ง ถึงเห็นรอยลิปสติกสีแดงแจ๋ติดอยู่ที่คอเสื้อนายชัดขนาดนี้ หรือว่าเดี๋ยวนี้ผู้ชายเขาฮิตทาลิปสติกสีแดงเบอร์กันดีกันแล้วล่ะ"

หญิงสาวชุดแดงที่นั่งอยู่ข้างๆ หน้าเสีย รีบขยับตัวออกห่าง

"ใครคะพี่เขตต์"

มนต์วธูหันไปมองหญิงสาวคนนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยิ้มหวานให้

"ฉันเป็นคนที่เพิ่งจะกลายเป็นแฟนเก่าของเขาวินาทีนี้แหละค่ะ เชิญพวกคุณสองคนนัวเนียกันต่อได้เลยตามสบาย ฉันแค่เอาขยะมาทิ้ง"