Bakery Planner อบรักให้ลงล็อก

เธอหันกลับมามองหน้าเขตต์แดนอีกครั้ง แววตาของเธอว่างเปล่า ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์"ฉันให้ของขวัญวันเกิดนายเป็นการคืนอิสระให้ก็แล้วกัน อ้อ... แล้วก็ช่วยเก็บกวาดความมักง่ายของตัวเองด้วยล่ะ มันเกะกะสายตา เลิกกันตรงนี้นะ"พูดจบเธอก็หมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป แต่แล้วเธอก็ชะงักเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ มนต์วธูหันกลับมาที่โต๊ะ เอื้อมมือไปคว้าถุงกระดาษแบรนด์เนมที่เคยวางคู่กับกล่องเค้กกลับมาถือไว้ในมือ"ส่วนถุงนี้... ของมันแพง ฉันว่านายไม่คู่ควรว่ะ""นี่แกจะบ้าเหรอวธู!"จู่ๆ เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งในกลุ่มของเขตต์แดนก็ลุกขึ้นยืนชี้หน้าเธอด้วยความหมั่นไส้"ทำเป็นเชิดไปเถอะ! คิดว่าตัวเองวิเศษวิโสมาจากไหนฮะ ผู้หญิงที่เก่งเกินไป ทำตัวแข็งกระด้าง ก้าวร้าวแบบแก ผู้ชายที่ไหนเขาจะอยากอยู่ด้วยวะ อึดอัดตายชัก! ไม่แปลกใจเลยที่เขตต์มันจะเบื่อแก!"ฝีเท้าของมนต์วธูหยุดชะงักประโยคนั้นไม่ได้เสียงดังไปกว่าเสียงเพลงในผับ แต่มันกลับดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอ เหมือนมีเข็มเล่มเล็กๆ นับร้อยเล่มพุ่งเข้ามาปักกลางความรู้สึกจนเกิดเป็นแผลสดผู้หญิงที่เก่งเกินไป... แข็งกระด้าง... อึดอัด...มนต์วธูกำสายถุงกระดาษในมือแน่นจนข้อขาว เธ

"เห็นไหมครับ" ไทม์พูดขึ้นลอยๆ "ผมไม่ได้รั้งมันไว้เลย มันเลือกของมันเอง"มนต์วธูหน้าม้าน นี่มันวันโลกาวินาศอะไรของเธอเนี่ย แฟนก็นอกใจ เมาก็หน้าแตก แถมแมวลูกรักยังมาทรยศหักหลังไปสวามิภักดิ์ผู้ชายแปลกหน้าต่อหน้าต่อตาอีก!"ฝากไว้ก่อนเถอะนังลูกทรยศ!"เธอชี้หน้าคาดโทษเจ้าแมวอ้วน ก่อนจะลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่เข้าทางที่สุดเท่าที่จะทำได้ คว้ากระเป๋าสะพายและรองเท้าส้นสูงขึ้นมาถือไว้"เอาเป็นว่าฉันต้องขอโทษอีกครั้งสำหรับความวุ่นวายเมื่อคืนนะคะ แล้วก็ขอบคุณที่... เอ่อ... ไม่โยนฉันออกไปนอนริมฟุตบาท"เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นทางการขึ้น พยายามดึงภาพลักษณ์นักธุรกิจสาวกลับมา"ไม่เป็นไรครับ" ไทม์ตอบเสียงเรียบ "ผมแค่ไม่อยากให้หน้าร้านสกปรกกว่าเดิม"มนต์วธูสูดลมหายใจลึก ผู้ชายคนนี้ด่าเจ็บโดยไม่ต้องออกแรงจริงๆ เธอตัดสินใจหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากร้านให้พ้นจากสถานการณ์น่าอึดอัดนี้เสียทีแต่ในจังหวะที่เธอกำลังก้าวเดินผ่านหน้าตู้โชว์กระจกใสขนาดยาว สายตาของเธอก็ดันเหลือบไปเห็นสิ่งที่วางเรียงรายอยู่ภายในนั้นฝีเท้าของเธอหยุดชะงักโดยอัตโนมัติภายใต้แสงไฟวอร์มไลท์ที่ส่องสว่าง เค้กและเพสทร

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านมู่ลี่ไม้เข้ามาภายในห้อง มันควรจะเป็นเช้าที่สดใสของการเริ่มต้นวันใหม่ ถ้าหากว่าคนที่กำลังหลับสนิทไม่ได้รู้สึกเหมือนถูกสิบล้อทับแล้วถอยหลังกลับมาทับซ้ำอีกรอบมนต์วธูขยับตัวด้วยความเกียจคร้าน ความรู้สึกแรกที่พุ่งเข้าโจมตีทันทีที่สติสัมปชัญญะเริ่มกลับมาทำงาน คืออาการปวดตุบๆ ที่ขมับซ้ายลามไปถึงท้ายทอย อาการแฮงก์โอเวอร์จากการซัดเตกีล่าไปครึ่งโหลเมื่อคืนกำลังแสดงอิทธิฤทธิ์อย่างเกรี้ยวกราด ริมฝีปากของเธอแห้งผาก ลำคอแตกระแหงราวกับผืนดินในฤดูแล้ง"พิงค์... ขอน้ำหน่อย..."หญิงสาวครางงึมงำในลำคอ พยายามจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงเพื่อหนีแสงแดดที่แยงตา แต่สองมือกลับคว้าได้เพียงอากาศธาตุเธอขมวดคิ้วเข้าหากันทั้งที่ยังหลับตา พื้นผิวที่เธอกำลังนอนแนบแก้มอยู่มันไม่ใช่ผ้าปูเตียงคอตตอนร้อยเปอร์เซ็นต์ที่เธอเพิ่งเปลี่ยนเมื่อสุดสัปดาห์ แต่มันลื่นๆ เย็นๆ และมีกลิ่นหอมของน้ำยาทำความสะอาดเครื่องหนังราคาแพง"เตียงกูเปลี่ยนเป็นเบาะหนังตั้งแต่เมื่อไหร่วะ"เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความงุนงง จมูกที่เริ่มทำงานรับรู้ได้ถึงกลิ่นที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ มันไม่ใช่กลิ่นดอกลิลลี่หรือกุหลาบที่คุ้นเ

พูดจบ หญิงสาวก็หมุนตัวเดินตรงดิ่งออกจากร้านไปอย่างมาดมั่น โดยมีเจ้าพุดดิ้งที่กระโดดลงจากเคาน์เตอร์วิ่งเหยาะๆ ตามหลังไปติดๆ ราวกับรู้ว่าเป้าหมายคือที่ไหน"มึงว่ารอดไหม" พิงค์ถามลอยๆ"รอดไปเป็นเมีย หรือรอดไปโดนด่าล่ะ" โรสหัวเราะคิกคัก "แต่กูว่า... งานนี้มีคนใจแตกว่ะ"...กริ๊ง...เสียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูกระจกดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดสูทสีครีมที่ก้าวเข้ามาภายในร้าน TIME TO BAKE Patisserie & Cafeความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับผิวหน้า กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วอ่อนๆ ผสมผสานกับกลิ่นเนยสดที่กำลังอบอวลอยู่ในเตาทำเอามนต์วธูเผลอสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างลืมตัวบรรยากาศภายในร้านยังคงเงียบสงบและดูมินิมอลสะอาดตา มีลูกค้าเพียงสองสามโต๊ะที่นั่งจิบกาแฟและพิมพ์งานเงียบๆ ตรงหน้าเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนสีดำ มีบาริสต้าหนุ่มหน้าตากวนๆ กำลังสตรีมนมอยู่ และเด็กหนุ่มหน้าใสอีกคนที่กำลังเช็ดตู้โชว์กระจก"ยินดีต้อนรับครับ TIME TO BAKE รับออร์เดอร์... อ้าว คุณวธูคนสวยนี่เอง"'คีย์' บาริสต้าหนุ่มรูปหล่อเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มกว้าง เขารู้จักมนต์วธูอยู่แล้วเพราะอยู่ซอยเดียวกันมาพักใหญ่"สวัสดีค่ะพี

ดวงตาสีนิลของไทม์มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อวานเธอคือคนเมาที่โวยวายด่าทอแฟนเก่าอย่างพังพินาศ แต่พอเข้าโหมดทำงาน เธอกลับกลายเป็นผู้บัญชาการที่ฉลาด มั่นใจ และมีสติอย่างเหลือเชื่อเสน่ห์ของคนทำงานเก่งมันพุ่งกระแทกตาจนเขาเผลอจ้องเธอนานกว่าปกติ"คุณนี่มัน..."ไทม์พึมพำเบาๆ ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมานิยามผู้หญิงคนนี้ดี ดื้อดึง? หัวแข็ง? หรือน่าทึ่ง?"ฉันมันน่าสนใจใช่ไหมล่ะคะ" ปลาทูชิงตอบพร้อมรอยยิ้มขี้เล่น "ฉันรู้ค่ะว่าคุณยังไม่อยากรับปากตอนนี้ ไม่เป็นไรค่ะ คนเก่งๆ อย่างคุณก็ต้องเล่นตัวหน่อยเป็นเรื่องธรรมดา"เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสูท หยิบโบรชัวร์ของร้าน SAY I DO ที่มีเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของเธอเขียนติดไว้ด้วยหมึกสีน้ำเงิน วางแปะลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนตรงหน้าเขา ดันมันไปข้างหน้าเบาๆ"ฉันทิ้งโบรชัวร์ไว้นะคะ ถือซะว่าให้เวลาคุณกลับไปทบทวนตรรกะของฉันเมื่อกี้"เธอกระพริบตาให้เขาหนึ่งที เป็นท่าทางที่ดูเป็นธรรมชาติและไม่ได้จงใจยั่วยวนจนเกินงาม"ไว้ฉันจะกลับมาใหม่นะคะคุณเชฟ คราวหน้า... ฉันหวังว่าเราจะได้คุยกันเรื่องรสชาติเค้ก ไม่ใช่เรื่องโซฟาเปื้อนน้ำลาย"มนต์วธูทิ้งท้ายไว้แค