《THE BILLIONAIRE I SLEPT WITH IS NOW OBSESSED WITH ME 》全部章節：第 91 章 - 第 100 章

“WAIT—AKO ’YAN?!” Napatango si Janella. “Kamukha mo ba?” “Ang cute ko pala kapag labanos. Kasing cute ng mga napapanood ko na AI videos.” Napahagalpak ng tawa si Janella. Maingat niyang inilagay ang maliit na figurine sa gitna ng cake, saka ipinatong sa tabi nito ang pink na fondant snake. At doon tuluyang nabuo ang birthday cake. Tahimik na napatitig si Blythe rito. Hindi iyon mukhang ordinaryong cake. Mukha iyong… pinaglaanan talaga ng oras at effort. Sinindihan ni Janella ang kandila bago marahang sumalok ng kaunting cream gamit ang daliri niya. Dahan-dahan niya iyong pinahid sa ilong ni Blythe. “Happy birthday, Devil princess.” Natigilan si Blythe. Unti-unting namuo ang luha sa mga mata niya habang nakatingin sa cake. Hindi dahil sa engrande iyon. Kundi dahil… may gumawa noon para sa kaniya. May taong naglaan ng oras para pasayahin siya. At ngayong taon, hindi niya kailangang mag-celebrate nang mag-isa. Mabilis siyang suminghot at umiwas ng tingin. “Oi,” mahinang taw

KINABUKASAN, habang papasok si Janella sa kumpanya, lahat ng mga mata ay nakatuon sa kaniya. Agad niyang pinunasan ang kaniyang mukha, pati ang kaniyang mga mata dahil baka ito ay may muta. Kinuha niya ang salamin at sinipat niya ang sarili. Maayos naman ang kaniyang damit, naka-zip naman ang kaniyang zipper, at wala namang kakaiba sa kaniyang itsura. Pero ang ipinagtataka niya, bakit parang kakaiba ang awra ng opisina magmula ng dumating siya? “Hey, good morning, kumusta? Anong balita sa panunuyo mo sa Devil princess ng pamilya Sebastian?” tanong agad ni Adrian ng makalapit ito sa kaniyang cubicle. Ngumiti lang si Janella saka napatingin sa papalapit nilang general manager. Maingat itong naglalakad habang hawak ang tasa ng kape. “Ano na? Bakit sabik na sabik si Miss Blythe na makita ka kahapon? Nagkapirmahan na ba kayo?” dagdag pa nito nang wala itong nakuhang sagot mula sa kay Janella. “Asa ka pa,” biglang sabat ng kanilang general manager, saka nagtaas pa ng kilay, “malama

Binuksan ni Brielle ang kaniyang selpon at mabilis na nag-scroll, tila may hinahanap na impormasyon. “Grabe talaga ang panahon ngayon,” sabi ng kaniyang assistant habang nakatanaw sa malakas na pagbuhos ulan sa labas ng floor-to-ceiling window ng hotel. “Low pressure pa lang pero halos kanselado lahat ng flights. Mukhang hindi ka talaga makakauwi ngayon, Boss.” Malamig namang tumawa si Brielle habang tumatayo mula sa kaniyang upuan. Diretso ang tindig niya, elegante ngunit mabigat ang presensya. “Sino bang nagsabing hindi ako makakauwi ngayon?” Napatingin agad ang assistant sa kaniya Nang marinig na maaaring may nangyari kay Janella, handang suungin ni Brielle ang bagyo, para lang makauwi. Ito ba iyong sinasabi niyang “respeto sa boundaries”? O baka naman mali lang talaga ang pagkakaintindi ng assistant sa kaniyang amo mula pa noong umpisa. Mabilis na sumunod ang assistant. “Pero, Boss, pwede namang ipagpabukas na lang natin ang pag-uwi ninyo.” “Handle everything f

“B-BRIELLE…?” May halong gulat at saya ang boses ni Janella nang sambitin niya ang pangalan ng lalaki. Bahagyang yumuko si Brielle upang tingnan siya. “I’m here,” mababa nitong saad. Ramdam ni Janella ang mainit na hininga nito sa kaniyang balat. At lalo pang bumilis ang tibok ng kaniyang puso nang mapansin niyang buhat-buhat pa rin siya nito na para bang napakadali lang ng timbang niya. “Humawak ka,” mahinang sabi ni Brielle. Parang awtomatikong sumunod si Janella. Dahan-dahan niyang ipinulupot ang mga braso sa leeg nito. At sa sobrang lapit nila, ramdam na ramdam niya ang malakas at tila galit na tibok ng puso ni Brielle. Mahigpit siyang dinala nito papunta sa sasakyan. Pagkabukas ng pinto, maingat siya nitong pinaupo sa passenger seat. Pagkatapos ay yumuko ulit ito upang ayusin ang kaniyang seatbelt. Sobrang lapit ng mukha nila sa oras na iyon. At sa unang pagkakataon, napansin ni Janella na galit na galit pala talaga si Brielle. Malamig ang mga mata nito, at

“HINDI siya karapat-dapat sa atensyon mo.” Diretsong tumitig si Brielle kay Janella, at sa kislap ng mga mata nito ay tila may nagbabagang pagmamay-ari. “Sa akin lang dapat nakatuon ang lahat ng atensyon mo. Ako lang dapat ang magiging dahilan kung bakit di ka makalakad—wala nang iba.” Kasabay no’n ay lalo nitong hinigpitan ang pagkakahawak sa baywang ni Janella bago siya marahang inilapag sa mahabang sofa. “Anong sa’yo lang ang atensyon ng ate ko?” Biglang sumingit si Jake habang palabas mula sa kaniyang kuwarto. Nakapamulsa pa ito habang nakataas ang isang kilay. “Hindi mo naman pag-aari si Ate, kuya Brielle.” “Tch.” Umiling si Brielle. “Bata ka pa kaya hindi mo maiintindihan ang mga bagay na pangmatatanda.” Agad na sumimangot si Jake, saka naglakad palapit sa dalawa. “Hmp! Hindi na ako bata. Binata na kaya ako!” “Jake!” saway ni Janella. “Gusto mo bang gawing kasinglaki ng kay Boogle iyang labi mo?” Nag-peace sign ito at malakas na tumawa. “Mas gusto ko Ollie, pwede siy