《THE BILLIONAIRE I SLEPT WITH IS NOW OBSESSED WITH ME 》全部章節：第 111 章 - 第 120 章

KINAUMAGAHAN pagising ni Janella ay wala na si Brielle sa kaniyang tabi. Maagap siya bumangon, nagtungo sa banyo naghilamos at nagmumog bago nagpasyang bumaba. Maluwag na t-shirt at cotton shorts lang ang suot niya, medyo mainit kasi kaya iyon na lang ang kaniyang isinuot. Pagkababa niya ay naabutan niya si Brielle, nakatayo sa harap ng transparent glass window, may hawak na phone at may kausap.Sa narinig niyang sabi nito, tungkol iyon sa negosyo kaya hindi na siya nangahas pang lumapit rito. Tahimik na lamang siyang dumeretso sa kusina para tingnan kung ano ang nakahaing almusal. Naroon na din si Jake, halatang tapos na itong kumain. Nakahiga ito sa lamesa, at tulalang nakatitig sa test paper, tila hindi maipinta ang ekspresyon sa mukha nito. Tulad ng napapanood niya sa mga drama, tila CEO ito na problemado kung paano ayusin ang problema sa kumpanya, tensyonado ito habang nilalaro ang ball point pen sa kamay.Napangiwi si Janella, habang nakatingin sa kapatid. Lumapit siya at sa

KINABUKASAN, paggising ni Janella, naabutan niyang kalalabas lang ng banyo ni Brielle—basa pa ang buhok nito, may mga patak ng tubig na dumadaloy mula leeg pababa sa collarbone.Napakurap siya.Ang aga-aga… naligo na naman?Mukhang maganda yata ang gising ni Brielle.Napabuntong-hininga siya nang mahina. Sanay na siya—kapag nasa mood si Brielle, parang walang makakapigil dito. Kahit anong gusto, ginagawa.At kapag hindi…Mas mabuting manahimik ka na lang.Dahan-dahang iginiya ni Janella ang kaniyang paa pababa ng kama. Wala na ang kirot niyon—tuluyan nang humupa ang pamamaga.Ibig sabihin… kaya na niyang mag-isa.At ibig sabihin din… wala nang dahilan para manatili pa si Brielle.Huminga siya nang malalim, saka bahagyang ngumiti—yung tipong magalang pero may distansya.“Brielle,” mahinahon niyang tawag. “Salamat sa pag-aalaga mo sa akin nitong mga nakaraan. Malaking bagay ‘yon.”Tumingin naman si Brielle sa kanya.“Okay na ‘yung paa ko ngayon,” dagdag niya, sabay bahagyang iangat ang

SA kabilang daku, sa bahay ng mga Caballero, hawak ni Flor ang kaniyang telepono habang lumalapit sa asawa—namumugto ang kaniyang mga mata, tila ba pinipigilan ang pag-iyak. Napansin agad iyon ng asawa. “Ano’ng nangyari?” tanong nito, bahagyang nag-aalala. Ibinuka ni Flor ang kaniyang bibig, ngunit agad din itong isinara. Nag-atubili siyang magsalita, at parang nilulunok ang sama ng loob. “Wala lang ‘yon…” mahina niyang tugon, saka pilit na ngumiti. Ngunit hindi pa man natatapos ang eksena, sumingit na si Diane, na tila handang ipaglaban ang kaniyang ina. “Pa,” ani nito, may halong inis, “si Mama halos ibigay na ang lahat para sa negosyo ng pamilya. Tapos may mga taong wala na ngang ambag, sila pa ang may lakas ng loob na bastusin siya.” Tumalim ang tingin ng ama. “Sino? Sino ang nambastos sa mama mo?” “Si Janella—” Biglang tinakpan ni Flor ang bibig ng anak. “Diane, tama na. Huwag mo nang banggitin. Mas mahalaga pa rin na buo ang pamilya natin,” malumanay niyang sabi, kahi

Habang nagliliyab ang init sa loob ng silid, isang malakas na katok ang biglang sumira sa katahimikan sa pagitan nila Brielle at Janella. “Ate, hindi ko alam paano sagutan ‘yung tanong sa Filipino. Puwede ka bang lumabas at tulungan ako?” pakiusap ni Jake, mula sa labas ng silid. Nagtungo siya sa silid ng kapatid ngunit wala ito roon, nang magtanong siya sa mga katulong, pumasok raw ito sa study room. “Sandali lang! Busy ako—may ginagawa akong seryoso!” sagot ni Janella, na halatang naiirita. Pero imbes na tumigil, lalo pang lumakas ang pagkatok. “Ate! Ano bang ginagawa ninyo ni bayaw sa study room? Bakit naka-lock ‘yung pinto?” Hinawakan ni Jake ang doorknob at pilit itong pinihit. “Tsk, bakit naka-lock?” Napakamot siya sa ulo, tila nag-iisip… hanggang biglang napangiti. “Aha!” “Ate… bayaw… mukhang may masarap kayong kinakain diyan ah?” Muli siyang kumatok at mas malakas na ngayon. “Pahingi naman! Grabe kayo, ang dadamot n’yo! Ate, pahingi!” Ilang sandali p

HINDI nagtagal, narating din nila Janella at Brielle ang subdivision na tinitirhan ni Blythe. Pumarada ang dala nilang sasakyan sa harap ng isang malawak at tahimik na villa—iyong tipong bahay na hindi lang basta maganda, kundi may bigat ang katahimikan, parang may mga lihim na matagal nang hindi nabubuksan.Naunang bumaba si Janella. Marahang humaplos ang hangin sa kanyang buhok, at saglit itong sumayad sa kamay ni Brielle na nakapatong sa bubong ng sasakyan, na parang isang bagay na hindi sinasadya, pero may ibig sabihin.Sumunod naman si Brielle. Isinara niya ang pinto nang walang ingay, katulad ng ugali niyang matagal nang sanay magtago ng emosyon. Lalo na kung kaharap ang ibang tao maliban na lang kay Janella.Sabay silang naglakad papunta sa pintuan.Sumisinag ang araw sa kanila, pero hindi iyon sapat para painitin ang lamig na dala ni Brielle. Si Janella ay nakasuot ng pulang bestida, simple pero kapansin-pansin, parang siya mismo ang kulay sa gitna ng katahimikan. Samantalang