บททั้งหมดของ ผัวป้า: บทที่ 11 - บทที่ 20

การตัดสินใจกลับบ้านไร่ครั้งนี้ของ เมษา ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแม้แต่น้อย แม้ภายนอกจะดูเป็นห่วงป้าสายอย่างสุดซึ้ง แต่ภายในใจเธอกลับเต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันรุนแรงที่ไม่อาจควบคุมได้ มันเป็นความกระหายในสัมผัสของ ลุงชัช ที่กัดกินเธอมาตลอดหนึ่งเดือนเต็มที่อยู่ในกรุงเทพฯทุกคืนที่นอนข้าง วรินท์ เธอเผลอเปรียบเทียบสัมผัสที่อบอุ่นแต่เรียบง่ายของสามี กับความเร่าร้อนป่าเถื่อนและดุดันของ ลุงชัช เสมอ ภาพความทรงจำในกระท่อมเล็กๆ ใต้เงาไม้ยังคงตามหลอกหลอน เธอยังจำได้ถึงเสียงครางที่หลุดจากลำคอของตัวเองยามที่ ลุงชัช ใช้ลิ้นร้อนๆ ตวัดเลียไปตามร่องรักอย่างเชี่ยวชาญ และความรู้สึกเสียวซ่านถึงขีดสุดเมื่อเขาเข้าครอบครองเธอจากด้านหลังในท่า Reverse Cowgirl รสชาติความสุขสมที่รุนแรงเกินห้ามใจนั้น ทำให้เธอรู้ว่าตัวเองได้ตกเป็นทาสของตัณหาอย่างสมบูรณ์แล้ววรินท์ เองก็ดูจะสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของเมษาในช่วงหลังกลับมาจากบ้านไร่ เขาพยายามดูแลเอาใจใส่เธอมากขึ้น ชวนออกไปทานข้าวข้างนอก ดูหนัง หรือแม้แต่พยายามจุดไฟรักในห้องนอนให้กลับมาลุกโชนอีกครั้งแต่ความพยายามของเขากลับยิ่งทำให้เมษารู้สึกอึดอัดและผิดบาป เธอพยายามตอบสนองเขา

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนของ วรินท์ อย่างอ่อนโยน แต่กลับไม่อาจขับไล่ความกังวลที่เกาะกุมอยู่ในใจของเขาได้เลยตลอดหลายวันที่ผ่านมา นับตั้งแต่ เมษา กลับไปบ้านไร่เพื่อดูแล ป้าสาย อีกครั้งนี่ก็จะเกือบอาทิตย์แล้ว เมษาไม่ค่อยส่งข่าวหรือโทรบอกความคืบหน้าของอาการป้าสายกับเขาเท่าไหร่เลย ตอนแรกๆ เขาคิดเพียงว่า เธอคงกำลังวุ่นวายกับอาการป่วยของป้าสายที่คงต้องดูแลเป็นพิเศษ จังไม่ค่อยมีเวลาโทรคุยกับเขามากนัก แต่ยิ่งนานวัน การติดต่อระหว่างเขากับเมษาก็ดูเหมือนยิ่งห่างระยะมากขึ้นทุกทีวรินทร์นึกย้อนกลับไปในวันที่เมษาเข้ามาพูดกับเขาในวันที่จะกลับไปดูแลป้าสายที่บ้านไร..."ป้าแกแก่มากแล้ว เจ็บออดๆแอดๆ ไม่มีใครคอยดูแล" เธอพูดกับเขาหลังจากที่รับโทรศัพท์"ลุงชัชบอกว่า แกลื่นล้มที่ครัว" เมษาพุดกับเขาหน้าตามีแววห่วงใยจริงจัง"ป้าแกยังกำชับลุงชัชว่า อย่าบอกเมษ์เรื่องนี้ แกกลังเมษ์จะเป้นห่วง" เมษาพูดต่อด้วยอาการกระวนกระวาย ความวิตกกังวลแสดงออกชัดวริทร์เห็นอยางชัดเจน"เมษ์ก็ไปดูแลแกเถอะ ไม่ต้องห่วงพี่ ให้แกหายดีแล้วค่อยกลับมาก็ได้" วริทร์เข้าใจในสิ่งที่เมษากำลังพูดกับเขา และเข้าใจความกระวนกระวายที่กำลัง

“พี่… พี่เอก… ได้ยิน… ได้ยินอะไรไหมคะ”เมษา กลั้นใจถามออกไปเสียงแผ่ว ราวกับกระซิบ“พี่ได้ยินทุกอย่างเลย เมษ์”วรินท์ ตอบตรงๆ ด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบ ทำให้ เมษา สะดุ้งเฮือกอีกครั้ง“พี่ขอโทษนะ… พี่ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง”“เมษ์… ยังไม่สามารถลืมเรื่องของ ลุงชัช ได้ใช่ไหม”วรินท์ ถามตรงๆ อีกครั้ง สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่เธอด้วยความอยากรู้อย่างแปลกประหลาด“เมษ์… เมษ์ พยายามลืมมันแล้วค่ะพี่เอก… แต่บางช่วงเวลา… ความรู้สึกมันก็แว้บเข้ามาเองค่ะ”เธอบอกเสียงสั่นเครือ พยายามควบคุมเสียงสะอื้น“ตอนที่ เมษ์ กำลังเรียกชื่อเขา และกำลังช่วยตัวเองน่ะเหรอ”วรินท์ ถามสวนกลับไปทันควัน คำถามนั้นแทงทะลุหัวใจของ เมษา อย่างจัง เธอรู้สึกเหมือนถูกจับเปลือยเปล่าต่อหน้าเขาอีกครั้ง ความอับอายทำให้เธออยากจะแทรกแผ่นดินหนีเมษา ไม่มีคำพูดใดๆ เธอทำได้เพียงก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม พยักหน้ารับอย่างช้าๆ ด้วยความรู้สึกอับอายอย่างถึงที่สุดวรินท์ มองหน้า เมษา ที่เต็มไปด้วยน้ำตาและใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความอับอาย เขารู้สึกสงสารอย่างจริงใจ แต่ก็มีความตื่นเต้นอย่างรุนแรงผุดขึ้นมาในใจ“ไม่เป็นไร เมษ์…”วรินท์ พูดช้าๆ ด้วยน้ำเสียงท

ความเงียบหนักอึ้งคลี่ปกคลุมไปทั่วห้อง ทิ้งไว้เพียงเสียงลมหายใจแผ่วพร่าของคนทั้งสอง เมษา ยังคงก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าแม้จะเงยหน้าขึ้นสบตา วรินท์ เธอรอคอยคำตัดสินจากเขาอย่างใจจดใจจ่อ ทุกวินาทีที่ผ่านไปเชื่องช้าทรมาน“เมษ์…” เสียงของ วรินท์ แหบพร่าอย่างผิดปกติไม่ใช่เสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับเป็นเสียงที่สั่นระริกด้วยอารมณ์ที่ยากจะระบุ เมษา ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาของเธอพร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตา เธอเห็นใบหน้าของ วรินท์ ที่แดงก่ำ ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนมันไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่มันคือ ประกายเร่าร้อนที่แฝงไปด้วยความปรารถนาอันรุนแรงวรินท์ เลื่อนมือออกไปกอบกุมมือเรียวเล็กของ เมษา ที่วางอยู่บนตัก สัมผัสของเขา ร้อนผ่าว จนเธอรู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นไปทั่วร่าง เขาบีบมือเธอเบาๆ ราวกับจะส่งผ่านความรู้สึกบางอย่างที่ท่วมท้นอยู่ในใจ“สิ่งที่ เมษ์ เล่ามาทั้งหมด…มัน…มันทำให้พี่…พี่รู้สึก…ตื่นเต้นอย่างประหลาด”คำว่า ‘ตื่นเต้น’ ที่หลุดออกมาจากปากของ วรินท์ ทำให้ เมษา ตกใจ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงรู้สึกเช่นนั้น แต่คำนั้นกลับจุดประกายความหวังเล็กๆ ที่ปนเปื้อนขึ้นในใ

“เมษ์…อื้อฮือ…มัน…มันสุดยอดมากเลย เมษ์ พี่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน” เขาหายใจหอบถี่ พลางลูบผมของเธออย่างอ่อนโยน ประกายแห่งความพึงพอใจที่ล้นปรี่วรินท์ ดึง เมษา เข้ามากอดแน่น เขากระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสุขและสมหวัง“พี่พูดจริง เมษ์…พี่พร้อมที่จะสนับสนุนความรู้สึกของ เมษ์…พี่เคยอ่านเจอในบางเว็บเพจ…เกี่ยวกับกลุ่มลับสวิงกิ้ง…ที่พวกผู้ชายในนั้น…ชายเดี่ยว…เขาจะ เย็ด ผู้หญิงอย่างเร่าร้อน…พี่คิดว่ามันคงจะทำให้ เมษ์ รู้สึกตื่นเต้นและเติมเต็มความรู้สึกของ เมษ์ ได้มากกว่าที่เป็นอยู่”คำพูดของเขาทำให้ เมษา ผงะเล็กน้อย เธอเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาที่สับสนและตื่นเต้น การถูกสามีอนุญาตให้ปรนเปรอความปรารถนาส่วนตัวนั้นช่างน่ากลัวและยั่วยวนในเวลาเดียวกัน“เมษ์…พี่เข้าใจ…ถ้า เมษ์ ยังรู้สึกขัดเขินที่พี่จะอยู่ด้วยก็ได้…พี่จะไม่ไป…พี่จะไม่อยู่ในเหตุการณ์…แต่พี่ขออย่างเดียว…พี่ขอให้พี่ได้รู้ว่า เมษ์ กำลังโดน เย็ด อยู่ในตอนนั้น…และขอให้กลับมาเล่าให้พี่ฟังด้วยหลังจากนั้น”เมษา พยักหน้ารับปากเขาอย่างขัดเขิน ความปรารถนาในความดิบเถื่อนถูกจุดประกายขึ้นอีกครั้ง-----------------------------------