All Chapters of โหดเลวดี nc35+: Chapter 111 - Chapter 120

เหมือนชีวิตถูกจับตาดูตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงก็ว่าได้ แตงไทยระแวงไปหมดแล้ว ไม่ว่าจะอยู่จุดไหน มุมไหนของอู่ก็รับรู้ได้ถึงสายตาของใครบางคน และยังมีข้อความส่งมาที่ไลน์ตลอด ไม่ว่าจะไปไหน พูดคุยกับเพื่อนในอู่ ไม่เข้าใจว่าลภัชดนย์จะอะไรกับเธอหนักหนา ไลน์! อีกแล้ว เสียงแจ้งเตือนไลน์เด้งอีกแล้ว พอจะกดบล็อกก็เหมือนว่าเขาจะรู้ทันรีบส่งข้อความมาบอกอีกว่าห้ามบล็อก ถ้าบล็อกจะจูบเธอให้ทุกคนในอู่ดู นั่นแหละทำให้เธอปล่อยให้มีเสียงดังแจ้งเตือนไลน์จากลภัชดนย์รบกวนตลอดเวลาจนอยากจะปิดเครื่องหนีไปให้สิ้นเรื่อง ‘มาที่ห้องทำงานหน่อยเมียจ๋า...’ คือข้อความล่าสุดที่เปิดอ่านและมันเป็นคำสั่งที่ทำให้เธอกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ เพราะถูกเรียกไปไม่ใช่ถูกเรียกไปใช้งานเกี่ยวกับอู่ แต่ถูกเรียกตัวไปลวนลามล่ะสิไม่ว่า เพราะครั้งก่อนก็สั่งให้ไปหาและเป็นไงล่ะ ทำให้เธอขาอ่อนแรงไปหมดจนเดินขาอ่อนออกมาจากห้องทำงานของเขา คนอะไรหื่น และเอาแต่ใจตัวเองเป็นที่สุด ไลน์! ‘เดี๋ยวนี้!’ “ไอ้คนบ้า!” แล้วเธอก็รีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงชุดหมีตัวเองแล้วเดินไปทางห้องทำงานของเจ้านายหนุ่มตามที่เขาต้องการ

“ถ้าฉันเห็นแก่ตัว ฉันจะไม่ทำให้เธอมีความสุขหรอกนะ แต่ที่บอกให้ถอดชุดหมีแล้วนอนอ้าขาให้น่ะ เพราะจะเอาให้เธอเสร็จไงเด็กน้อย ถอดชุดหมีได้แล้ว ชักช้าจะเสียเวลา” เสียงห้วนห้าวตอบสวนกลับทันควันพร้อมกับมองจ้องมือน้อยที่เริ่มขยับ ตอนนี้เธอรูดซิปของชุดหมีออกและแน่นอนว่าภายใต้ชุดหมีตัวใหญ่ที่เป็นชุดฟอร์มของอู่นั้น มีความสวยงามซุกซ่อนอยู่ แตงไทยป่วยจะโต้เถียง เพราะสุดท้ายแล้วเธอก็ไปไหนไม่รอดหากยังทำงานอยู่ที่นี่ หรือเธอต้องตัดสินใจทิ้งความฝัน ทิ้งอาชีพที่รักไป ถ้าขืนยังอยู่ที่นี่ก็คงหนีไม่พ้นของเล่นเจ้านายหนุ่มหื่นกามเซ็กซ์จัดคนนี้แน่นอน มือน้อยที่หยาบกร้านจากการจับอุปกรณ์ช่างตลอดที่เรียนและทำงานมากระชากดึงชุดตัวเองถอดกองทิ้งลงพื้นข้างเท้าตัวเองแล้วตามด้วยยกทรงแบบสปอร์ตที่ใส่สบายของตนออกตามด้วยกางเกงชั้นในตัวจิ๋ว ใช่...ชุดชั้นในของเธอไม่เข้าชุดกันเลยสักนิด แต่มันไม่ได้ทำให้ลดความน่ามองเลยสักนิด อึก! ลภัชดนย์กลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก เพราะความไม่เหมือนใครของสาวห้าวตัวเล็กตรงหน้านี่แหละ ที่ทำให้เขาตื่นเต้น ก็ดูเอาเถอะ ยกทรงที่ใส่ยังเป็นยกทรงแบบสปอร์ต จะแมนไปไหน แต่เขารู้ด

“ถ้าบอกมึงก็ไม่กลับบ้านสิไอ้เลว กลับมาค้างบ้าน มากินข้าวกับพ่อบ้าง ช่วงนี้ลูกดีกับหนูจันทร์เจ้าและลูกก็พากันไปต่างจังหวัด ที่เหลือก็มีแต่เศษเดนมนุษย์อย่างมึงแล้วที่จะอยู่เป็นเพื่อนพ่อน่ะไอ้เลว” “ผมสงสัยมาตลอดว่าผมเป็นลูกพ่อจริงไหม ทำไมพ่อพูดเหมือนไม่รักผมอย่างไงอย่างงั้นแหละ” “ตรวจดีเอ็นเอไหมล่ะว่ามึงน่ะลูกกูไหม หรือว่ากูเก็บมึงมาจากถังขยะ เนี่ยพ่อมองภาพคนที่จะมาเป็นเมียมึงไม่ออกเลย สาธุ! ขอให้มึงเจอเมียที่ร้ายๆ ทารุณทุบตีมึงเถอะไอ้เลว” หมั่นไส้นักไอ้ลูกคนนี้ อยากรู้นักว่าผู้หญิงแบบไหนจะกำราบมันอยู่ “ตรวจก็ดีนะครับ ผมก็อยากแน่ใจว่าผมใช่ลูกพ่อจริงไหม ทำไมพ่อชังผมเหลือเกิน ส่วนเมียน่ะไม่มีทางหรอกครับ ยากที่จะมีคนมาเอาผมอยู่ คนอย่างไอ้เลวเหรอครับจะยอมก้มหัวอ่อนข้อให้ใคร ถ้าไม่ใช่พ่อแม่พี่น้องอย่าหวังเลยครับ เมียก็แค่นางบำเรอบนเตียง นอกเหนือจากเตียงก็แค่ผู้หญิงทั่วไปแหละครับ” “ปากดีเหลือเกินไอ้เลว อย่าให้มีวันแบบดีและไอ้โหดล่ะ พ่อคนนี้จะกระทืบซ้ำไม่ช่วยเลยคอยดู” หึหึ ลภัชดนย์ไม่ตอบแต่ส่งเสียงแค่นขำออกมาพร้อมไหวไหล่ ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูงของตัวเอ

พอทานมื้อเที่ยงอิ่ม ทุกคนแยกย้ายกันไปทำงานทำหน้าที่ของตนเอง ลภัชดนย์ก็ยังนั่งอยู่กับที่รอกลับห้องทำงานพร้อมแตงไทย เพราะตอนนี้สาวเจ้าเดินไปฝากงานตัวเองกับเพื่อนร่วมงาน เขาชอบการได้มองได้ดูเธอทำงาน ร่างเล็กแต่ว่าห้าวแกร่งเหมือนชาย ยิ่งได้มองใบหน้าหวานหยดย้อยเปรอะเปื้อนคราบจาระบีและน้ำมันยิ่งดูน่ารักและน่าหยอกเย้าคลอเคลีย “ฝากงานกับเพื่อนเสร็จแล้วใช่ไหม” เขาถามคนตัวเล็กที่เดินกลับมาทางตน “ฮะ” เธอตอบสั้นๆ แล้วเดินนำหน้าคนตัวโตไปทางห้องทำงานก่อนโดยไม่รอให้เจ้าของห้องสั่ง เพราะรู้ดีว่าการไปพบที่ห้องไปทำอะไร “น่ารักแฮะ” เขาพูดพร้อมไหวไหล่แล้วเดินล้วงกระเป๋ากางเกงตามสาวน้อยกลับไปห้องทำงานตัวเอง พอเดินมาถึงหน้าห้องเปิดผลักประตูเข้ามาในห้องและกดล็อกปิดสนิท “ทำไมให้ผู้ชายอื่นแตะเนื้อต้องตัว” เขาเดินไปทิ้งตัวนั่งบนโซฟาพร้อมตบมือกับที่ว่างข้างๆ ให้คนตัวเล็ก ผมซอยสั้นมานั่งข้างตนเอง “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณเลวฮะ ผู้ชายที่แตะเนื้อต้องตัวแตงก็เป็นเพื่อนเป็นพี่ทั้งนั้น” เธอตอบเขาแล้วเดินไปดึงลากเก้าอี้ที่หน้าโต๊ะทำงานของเขาออกมานั่งแทนที่จะไปนั่งข้างๆ ลภัชดนย์

“ผมก็กำลังจัดการอยู่พี่ ถ้างั้นไม่เซ็นนะครับ พี่โหดก็ไม่เซ็น วันจันทร์นี้พี่ไปประชุมที่จักรวาลกำเนิดกุลด้วยนะ ตอนสิบโมง และกลับบ้านไปผมก็จะโทรบอกพี่โหดเหมือนกัน” “ตามนั้น เอกสารนี่มึงก็เอากลับไป ส่วนแบบแผนงานมึงส่งเข้าอีเมลกูแล้วกันไอ้ดี” “โอเคครับพี่ ว่าแต่ดื่มได้ไหมครับ” ปากถามพี่ชาย แต่สายตาจดจ้องที่ขวดบรั่นดี “กูใส่ยาพิษ ดื่มไม่ได้” “ผมจะดื่ม” แล้วดิฐาก็หยิบขวดบรั่นดีมาเปิดฝาขวดพร้อมจะยกกระดกดื่ม แต่เสียงพี่ชายดังขัดขึ้น “มึงไม่กลัวน้องสะใภ้โกรธเหรอ ไหนบอกว่าจันทร์เจ้าไม่ชอบให้ดื่มไง” “กลัว แต่ผมจะบอกว่าพี่เลวบังคับผมดื่มเป็นเพื่อน” “เฮอะ! ตามสบาย อย่าดื่มเยอะล่ะ พอหอมปากหอมคอเดี๋ยวขับรถกลับมันอันตราย ส่วนกูไปล่ะ ฝากปิดล็อกห้องให้ด้วยมีธุระ” แล้วเขาก็รีบลุกขึ้นเดินออกจากห้องทำงานไปโดยไม่รอฟังน้องชายพูดตอบ “อะไรของไอ้พี่เลว ธุระอะไรรีบร้อนขนาดนั้นวะ” ดิฐาพึมพำมองคนที่จากไปแล้วก็หันมายิ้มให้กับน้ำสีอำพันในขวดที่นานแล้วไม่ได้ดื่ม เพราะภรรยาที่รักไม่ชอบ ก่อนกลับบ้านได้แวะร้านขายยาที่หน้าปากซอยบ้านตัวเอง พอกลับมาถึงบ้านก็รี