All Chapters of โหดเลวดี nc35+: Chapter 101 - Chapter 110

มือใหญ่ลูบสันกรามคมเข้มตัวเองไปมามองสำรวจช่างคนใหม่ของตนเองที่ผ่านการสัมภาษณ์งานจากหัวหน้าช่างมากประสบการณ์ประจำของตนเองเมื่ออาทิตย์ก่อน และวันนี้มารายงานตัว ซึ่งครั้งนี้มีผู้หญิงด้วย ไม่อยากเชื่อว่าจะมีผู้หญิงร่างเล็กอ้อนแอ้นแบบนี้ในสายช่างด้วย นายลภัชดนย์ กำเนิดกุล หรือเลว วัย 38 ย่าง 39 ปี มองสำรวจตั้งแต่หัวจดเท้าในชุดฟอร์มหมีที่แจกให้ช่างทุกคนในอู่ใส่ทำงาน เอวเล็กคอด อกอวบอูมดุนดันอกเสื้ออย่างเห็นได้ชัด ลำคอระหงที่อวดให้เห็นถึงโคนหู เพราะเจ้าของเรือนร่างเล็กลำคอระหงนั้นตัดผมซอยสั้นแบบผู้ชาย แต่ใบหน้านั้นหวานเย้ายวนจนทำให้เขารู้สึกถึงความร้อนรุ่มที่กลางหว่างขา “ชื่ออะไรนะ” เสียงเข้มห้าวถามช่างคนใหม่ของอู่ตนเองที่ยืนเรียงหน้ากระดานตรงหน้าตัวเองสิบสองคน แต่สายตานั้นจดจ้องที่คนเดียวในกลุ่มที่เป็นสาวผมซอยสั้น ก็มันน่า ‘เอา’ จนละสายตาไม่ได้ คนแรกจนถึงคนสุดท้ายที่เขารอฟังเสียงของเจ้าหล่อน ทุกคนที่แนะนำก่อนหน้านั้นไม่ได้อยู่ในความสนใจแม้แต่น้อย เพราะคนเดียวที่อยากรู้จักคือคนหน้าหวาน ผมซอยสั้นตัวเล็กต่างหาก และอยากรู้นักว่าจะไหวเหรอกับงานที่อู่ของเขา เพราะอู่ลภัชดนย์นั้นเป

ลภัชดนย์มองร่างเล็กเพรียวระหงที่เดินผ่านหน้าตัวเองไปเมื่อครู่ด้วยความตกตะลึง ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองว่านั่นคือเด็กแตงไทยที่ใส่ชุดหมีเปื้อนน้ำมันในอู่ของตนเอง เขามองตามร่างเล็กในชุดเอี๊ยมยีนส์ขาสั้น แต่งหน้าเบาๆ เหมาะกับหน้าและผิวของเธอจนลับสายตาถึงหันกลับมาสนใจหญิงสาวทรวงโตที่ตนเองหิ้วมาจากหน้าร้าน ใช่...เขาเพิ่งรู้จักหล่อนที่หน้าร้านเลยชักชวนมาทานข้าวด้วยกัน ตอนนี้ไม่อยากทานกับหล่อนแล้ว อยากตามแตงไทยไปมากกว่า “เข้าไปในร้านกันเถอะค่ะคุณลภัชดนย์” สาวสวยทรวงโตในชุดเดรสเกาะอกสั้นสีเทาเอ่ยขึ้นพร้อมเกาะกอดแขนของเขาแสดงความเป็นเจ้าของ “แน่ใจว่าอยากกินแค่อาหารในร้าน” เขารู้ว่าหล่อนต้องการอะไรและเขาก็ต้องการเหมือนกัน แต่ต้องการกับคนที่เดินผ่านหน้าไปเมื่อกี้มากกว่า “แหม...คุณก็...” “ผมว่าเราไปกินกันที่อื่นดีไหม โรงแรมข้างๆ ร้านอาหารก็มีนะ หรือจะไปคอนโดคุณก็ได้” “ไปคอนโดไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวแฟนของฉันรู้เข้า” “แอบผัวมาแซ่บว่างั้น โอเค...งั้นโรงแรมเถอะ ผมก็ไม่อยากมีเรื่องกับผัวคุณเหมือนกัน” แน่นอนว่าคนอย่างลภัชดนย์ไม่เคยสนใจอยู่แล้วว่าผู้หญิงที่เข้ามาหาตนเองจะ

“อ่า...ฉันต้องได้เธอตอนนี้แตง อ่า...ให้ตายเถอะ ไม่ไหวแล้ว” แตงไทยไม่เข้าใจว่าคนเหนือร่างทำไมถึงเป็นแบบนี้ ปกติเขาไม่สนใจเด็กพนักงานของตัวเอง ไม่เคยข้องเกี่ยว เพราะมีพนักงานบัญชีและพนักงานต้อนรับลูกค้าสวยๆ ทั้งนั้น แต่ลภัชดนย์ก็ไม่เคยข้องเกี่ยวกับพี่สวยๆ พวกนั้น แล้วทำไมตอนนี้ถึงมาทำแบบนี้กับเธอล่ะ เธอไม่เข้าใจ “ปะ...ปล่อยแตงนะคุณเลว” เธอร้องบอกเขาที่ตอนนี้เหมือนว่าจะขาดสติและควบคุมตัวเองไม่ได้ไปเสียแล้ว ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทำไมวันนี้เจ้านายเคร่งขรึมถึงได้ทำแบบนี้กับตนเอง “ฉันปล่อยเธอตอนนี้ไม่ได้แตง...อ่า” แล้วเขาก็จัดการถอดกางเกงนอนขาสั้นของสาวเจ้าออกทันทีเมื่อไม่อาจทนใจเย็นได้อีกต่อไป เมื่อฤทธิ์ของยามันเร่งเร้าให้เขาปลดปล่อยตัวเอง “อือ...มะ...ไม่นะ คุณเลวจะทำแบบนี้กับแตงไม่ได้นะฮะ มะ...ไม่นะฮะ” เธอดิ้นสุดแรงเกิด แต่ก็ดิ้นหนีจากใต้ร่างใหญ่ที่คร่อมทับกักเหนือร่างตนเองไปไม่ได้ “เสียใจด้วยแตง...อ่า” แล้วเขาก็กดแนบกรีดกรายท่อนเอ็นอวบใหญ่กระแทกกึ่งกลางหว่างขาของสาวเจ้าจนสุดลำกายอุ่นร้อนที่แข็งตัวเพราะฤทธิ์ยาปลุกเซ็กซ์กรี๊ด...“จะ...เจ็บ!” เสียงร้องเจ็บปวด

“ขอบคุณฮะที่ชมแตง และปล่อยแตงได้แล้วค่ะ แตงจะกลับบ้าน”“ก็บอกแล้วไงจะไปส่ง ฉันจะกลับกับเธอด้วย” เขาบอกย้ำถึงความต้องการของตนเอง“อย่าเลยฮะ เจ้านายไปส่งลูกน้องมันดูไม่เหมาะ อีกอย่างคุณเลวไม่ควรมาวุ่นวายกับแตงอีก เรื่องเมื่อคืนแตงจะถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกันนะฮะ” เธอบอกเขาทั้งๆ ที่รู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางลืมเรื่องระหว่างตนเองและชายหนุ่มได้แน่นอนหึหึลภัชดนย์ไม่ตอบ แต่ยอมปล่อยร่างน้อยของสาวห้าวออกแล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้าตัวเองขึ้นมาใส่ ส่วนแตงไทยก็ยืนนิ่งมองดูคนตัวโตที่อยู่ในห้องด้วยแต่งตัวจนเสร็จแล้วก็เอ่ย“แตงไปแล้วนะฮะ วันจันทร์จะกลับมาทำงานให้ทันเวลาฮะ” เธอเดินสะพายกระเป๋าเป้ใบเล็กไปทางประตู แต่ถูกมือใหญ่กดดันประตูที่จะกระชากเปิดดึงออกไว้“ทำไมฮะ?” เธอเอี้ยวหน้าหันมาถามคนที่ยืนซ้อนทับอยู่ด้านหลัง“ก็บอกจะไปส่งไง ฉันมีธุระจะคุยกับคุณทองแท้ พ่อเธอพอดี”“คุณเลวรู้ว่าแตงเป็นลูกของพ่อ” เธอผละมือจากลูกบิดทันทีเมื่อรู้ว่าเขารู้ว่าตัวเองคือใคร“รู้สิ รู้ตั้งแต่วันแรกแล้วเด็กน้อย ฉันรู้ประวัติช่างทุกคนในอู่นั่นแหละ และคิดเหรอว่าจะปิดบังฉันได้ คนอื่นไม่รู้แต่ฉันรู้จัก เพราะฉันกับพ่อเธอและพี

ลภัชดนย์ตามเจ้าของบ้านอย่างสิงห์เข้ามาในห้องทำงาน ห้องทำงานที่เต็มไปด้วยหนังสือ จะว่าไปเป็นห้องหนังสือดีๆ นั่นแหละ เพียงแค่มีโต๊ะทำงานตั้งประดับเฉยๆ และมีชุดโซฟาไว้นั่งอ่านหนังสือ กับถ้วยกาน้ำชาตั้งอยู่โต๊ะกลางโซฟา ทุกอย่างถูกเตรียมไว้ก่อนจะเดินมาถึง เพราะสิงห์ได้ไปสั่งให้เด็กมาเตรียมเครื่องดื่มไว้รอในห้องทำงานแล้ว“เชิญครับพี่เลว” เจ้าบ้านเชิญแขกนั่ง“อือ...ทำตัวตามสบายนะไอ้สิงห์” แขกเอ่ยกวนๆ พร้อมหย่อนก้นนั่งลงกับโซฟาตัวนุ่ม“แน่นอนสิพี่ ก็เนี่ยบ้านผม ว่าแต่พี่มีเรื่องอะไรจะคุยกับผม จริงๆ วันจันทร์พี่เรียกผมเข้าไปหาที่อู่ก็ได้นะครับ ไม่ต้องมาถึงบ้านผมเลย ทั้งๆ ที่วันนี้เป็นวันเสาร์วันหยุดแท้ๆ” ใช่...สิงห์ไม่เข้าใจ เพราะไม่เห็นความจำเป็นที่ต้องมาหาที่บ้านเลยสักนิด“ก็แค่อยากแวะมาเยี่ยมคุณอาด้วย ไม่เจอท่านนาน อีกอย่างอะไหล่ล็อตก่อนที่ส่งให้น่ะมันไม่ผ่านนะไอ้สิงห์ มันเกรดต่ำมาก ทำไมมันถึงเป็นแบบนั้นวะ” เมื่อบอกจะมาพูดเรื่องงาน เขาก็เปลี่ยนน้ำเสียงยียวนให้เป็นเคร่งขรึม พร้อมสีหน้าที่ปรับเป็นเข้มและจริงจัง“ผมต้องขอโทษพี่เลวด้วยครับที่ทำให้ไม่พอใจ ยอมรับว่ารอบก่อนมีปัญหาจริงๆ เพราะโรงงาน