Todos os capítulos de Dumped by My Boss, Claimed by the Ruthless Billionaire (SPG): Capítulo 111 - Capítulo 120

Vanessa's POVNapatingin ulit ako kay Sebastian.Mahimbing pa rin ang tulog niya. Payapa.Walang kaalam-alam na kanina ko pa siya pinagmamasdan.Hindi ko maiwasang isipin kung anong klaseng ama siya para sa anak namin.At alam ko ang sagot.Magiging mabuting ama siya.Tuturuan niya ang anak namin kung paano maging matatag.Kung paano ipaglaban ang tama.Kung paano protektahan ang mga taong mahal niya.Tuturuan niya itong magsikap.Maging tapat.Maging mabait.At higit sa lahat, tuturuan niya itong maging tao.Alam kong sasabihin niya sa anak namin na okay lang umiyak.Okay lang matakot.Okay lang humingi ng tulong kapag nahihirapan.Hindi siya iyong tipong ama na naniniwalang kailangang itago ng lalaki ang emosyon niya.Hindi ganoon si Sebastian.Masyado siyang mapagmahal para doon.At alam kong magiging mas mabuti pa siyang ama kaysa sa inaasahan niya.Ipinatong ko muli ang kamay ko sa tiyan ko."You're so lucky," mahina kong bulong sa baby namin. "Hindi mo alam kung gaano ka kaswert

Vanessa's POVNapakapit ako nang mahigpit sa kamay ni Sebastian dahil malapit nang lumabas ang anak namin.Nagsimula ang sakit alas-tres ng madaling-araw.Nagising ako dahil sa kakaibang pananakit ng ibabang bahagi ng likod ko.Noong una, akala ko mali lang ang pagkakahiga ko. Sinubukan kong matulog ulit. Pero hindi nawawala ang sakit. Mas lalo pa itong lumalakas. Mas nagiging madalas.Binilang ko ang pagitan ng bawat pagkirot.Agad kong ginising si Sebastian."Seb. Seb, wake up."Mabilis siyang nagmulat ng mata. "What's wrong?""The baby is coming."Napabangon siya nang sobrang bilis at muntik pang mahulog sa kama."Now?""Now."Napatingin siya sa orasan. Pagkatapos sa akin. Pagkatapos sa tiyan ko. Pagkatapos sa akin ulit. Namumutla ang mukha niya Malaki ang mga mata. At halatang nanginginig ang mga kamay niya."Okay," sabi niya. "Okay. Okay.""Stop saying okay.""I'm trying to calm down.""It's not working.""I know."Agad niyang kinuha ang cellphone niya at tinawagan ang doktor.Ak

Sebastian's POV Pinunasan ko ang tagaktak kong pawis pagkatapos kong palitan ang punong diaper ng anak naming si Conrad. Napatingin ako sa anak ko. Nakahiga siya sa changing table, sinisipa ang maliliit niyang mga paa at winawagayway ang maliliit niyang mga kamay. Namumula ang mukha niya kakaiyak. Pero tumigil na ang pag-iyak niya ngayong malinis at tuyo na siya. "You are a messy little boy," sabi ko sa kanya. "Do you know that?" Tumingin si Conrad sa akin gamit ang malalaki niyang brown na mga mata. Hindi siya sumagot. Nakatitig lang siya. "That was a lot of poop. A lot. Hindi ko alam kung paano nakakagawa ng gano'n kabaho ang isang napakaliit na tao." Nag-gurgle si Conrad. Hinawakan niya ang sarili niyang paa. "Yes, you think it's funny now. But wait until you have kids. Then you'll understand." Isinuot ko ang malinis na onesie sa kanya. Maingat kong ipinasok ang mga braso niya sa manggas. Isa-isa kong isinara ang mga snap button sa ibaba. Napangiti ako dahil huminto na siya

Sebastian's POV Napahawak ako sa alaga ko nang naramdaman ko ang pagtigas at pagtayo nito. She climbed onto the bed. She crawled toward me. Her hair fell over her shoulders. Her eyes locked on mine. I was hard. So hard. Just from looking at her. She put her hand on my chest. Her fingers traced the lines of my muscles. Down my stomach. Lower. Lower. Nang nakalapit na siya at bigla siyang umupo sa kandungan ko at sinimulang halikan ang labi ko. She straddled me. Her knees pressed into the mattress on either side of my hips. Her body was close to mine. So close I could feel her warmth. She kissed me. Soft at first. Then harder. Then deeper. Her lips moved against mine. Her tongue touched my tongue. Her hands tangled in my hair. I pulled her closer. My hands on her back. On her waist. On her hips. She moaned into my mouth. The sound went straight to my groin. “Fuck,” ungol ko nang hawakan ni Vanessa ang ari ko sabay himas nito. “Miss na miss ko na ang bibig mo sa ahas ko.” Vane

Sebastian's POV Marahan ko siyang inihele sa mga bisig ko. Naglakad-lakad ako sa loob ng kuwarto. Tinapik ko ang likod niya. Humuni ako ng isang kanta. Iyong dating kinakanta ng nanay ko para sa akin noong bata pa ako. Hindi ko na alam ang lyrics. Ang naaalala ko lang ay ang himig.Unti-unti, kumalma si Conrad. Ang malakas niyang iyak ay naging hikbi. Ang hikbi ay naging pagsinghot. At ang pagsinghot ay nauwi sa katahimikan."There you go," mahina kong bulong. "That's better."Ipinatong niya ang ulo niya sa balikat ko.Pagkatapos ay bumuntong-hininga siya nang malalim.Napakadrama.Parang may napakalaking pagsubok siyang pinagdaanan sa buhay."You're so dramatic. You get that from your mother."Hindi naman nakipagtalo si Conrad. Pumikit lang siya ulit.Ilang sandali ko siyang kinalong habang nakatayo lang ako roon.Ramdam ko ang tibok ng puso niya laban sa dibdib ko. Ramdam ko ang init ng maliit niyang katawan. Ramdam ko ang bigat niya sa mga braso ko.Ito ang matagal ko palang hinah