All Chapters of Dumped by My Boss, Claimed by the Ruthless Billionaire (SPG): Chapter 31 - Chapter 40

Third Person's POV6:00 PM, pinatay ni Vanessa ang computer. Inayos niya ang bag niya. Nilagay niya ang phone sa bulsa. Sumakay siya sa elevator pababa sa ground floor lobby. Tumango ang security guard habang dumadaan siya sa front desk."Good evening, Mrs. Montefalco," the guard said."Good evening, Mang Rudy."Mainit ang hangin sa labas. Papalubog na ang araw. Orange at pink ang langit.Naglakad si Vanessa ng dalawang kanto papunta sa dry cleaner. Kinuha niya ang mga damit niya. Pagkatapos, lumakad siya ng isa pang kanto papunta sa courier service. Iniwan niya ang package.Pagkatapos ng mga trabaho ni Vanessa, hindi na siya dumaan sa opisina ni Sebastian dahil 6:30pm ang napag-usapan nila ni Kim.Her phone buzzed. A text from Kimberly.Kim: Dito na ako sa labas ng building niyo. Naka-white na SUV. Vanessa typed back: Coming down now.Naglakad pabalik si Vanessa sa Montefalco Tower. Naka-park

Third Person's POVNapahalinghing si Vanessa nang halikan ni Sebastian ang dibdib niya habang minamasahe ito. Para siyang mababaliw nang sipsipin ni Seb ang kaniyang utong at pinaikot ang dila.Hinawakan niya ang buhok ni Sebastian habang umuungol."Sebastian…" ungol ni Vanessa, mas lalo pang sinubsob ang mukha nito sa dibdib niya.Sebastian did not stop. He moved his mouth from one breast to the other. He used his tongue slowly at first, then faster. His hands were on her waist, holding her in place. Vanessa could feel his fingers pressing into her skin. Not hard enough to hurt. Just hard enough to let her know he was in control."You like that?" Sebastian asked. His voice was low. His lips were still close to her skin."Yes," Vanessa breathed out. "Don't stop.""I wasn't planning to."He sucked on her nipple again. This time he used more pressure. Vanessa threw her head back against the pillow. Her fingers tightened in his hair. She could feel the heat building in her stomach. Her l

Third Person's POVHindi maalis ni Sebastian ang ngiti sa labi niya habang pinagmamasdan ang mga bulaklak na binili niya para sa asawang si Vanessa. Kasama niya ang kapatid niyang si Kim na kanina pa siya inaasar.Nasa loob sila ng sasakyan ni Sebastian, naka-park sa labas ng Montefalco family home. Nasa back seat ang flowers—red roses, labindalawa, nakabalot sa brown paper at may simpleng white ribbon. Si Sebastian mismo ang pumili. Labinlimang minuto siyang nakatayo sa flower shop, nagdedesisyon kung red ba o pink. Tatlong beses siyang tinanong ng florist kung kailangan niya ng tulong. Tatlong beses din siyang tumanggi.Nasa passenger seat si Kimberly, nakatingin sa kapatid na may malapad na ngiti.“Hindi ako makapaniwala. Bibigyan mo siya ng flowers. Himala, Kuya Seb,” sabi ni Kimberly.Tiningnan siya ni Sebastian. “What’s so hard to believe? Married men give flowers to their wives. It’s normal.”“Normal sa ibang lalaki, oo. Sa ‘yo? Hindi. Ikaw ‘yung tipo ng lalaking nagregalo sa c

Third Person's POV Lumapit si Sebastian sa kanya. Inilagay niya ang isang kamay sa baywang nito. “I like it too.”Saglit na natigilan si Vanessa.“I’m not asking you to trust me overnight. I’m just asking you to let me try. Let me show you that not all men are like him.”Vanessa looked into his eyes. She searched for any sign of dishonesty. Any sign that he was just playing a role. She found nothing. Just sincerity. Just patience. Just Sebastian.“Kung darating ang araw na mamahalin kita ng totoo. Tatanggapin mo ba ako?” bulong ni Sebastian. Napalunok siya nang titigan siya ni Vanessa. Biglang kumabog ng malakas ang dibdib niya. Bigla siyang nakaramdam ng takot. Hindi niya alam kung bakit iyon ang naitanong niya.Hinalikan ni Vanessa ang labi ng asawa niya.Hindi ito mahaba o masyadong intense na halik. Isang malambot lang na pagdampi ng labi niya sa labi nito. Pero sapat na iyon. Sapat para iparamdam kay Sebastian na willing siya. Sapat para ipakita na bukas ang puso ni Vanessa par

Vanessa’s POV Binuksan ni Arturo ang radyo—jazz station. Malumanay lang ang tugtog. Hindi malakas. Sapat lang para hindi masyadong ramdam ang katahimikan. Isa iyon sa mga bagay na naa-appreciate ko sa kanya. Hindi niya kailangang punuin ang bawat segundo ng usapan. Komportable siya sa katahimikan. Karamihan ng tao, hindi. Sumulyap ako sa side profile niya. Matalas ang panga. May maliit na peklat sa baba niya—galing daw sa childhood accident. Naisip ko tuloy kung bakit hindi pa siya nag-aasawa. Gwapo naman siya. Successful. Mabait. Sinong babae ang hindi magiging swerte sa kanya? Pero minsan sinabi ni Sebastian na may minahal si Arturo noon. Matagal na. Hindi nag-work. At simula noon, hindi na siya ulit sumubok. Nalungkot ako sa thought na ‘yon. ‘Yung magmahal ka tapos mawala, tapos titigil ka na lang. Gets ko iyon. Pagkatapos ni Gerald, tumigil din ako. Hanggang kay Sebastian. Pero iba si Sebastian. Safe siyang kasama. Nagsimula ang kasal namin bilang kontrata. Wa