All Chapters of Dumped by My Boss, Claimed by the Ruthless Billionaire (SPG): Chapter 41 - Chapter 50

Sebastian's POV “Arturo, thank you always,” rinig kong sabi ni Vanessa. Uminit lalo ang ulo ko. Arturo. Of course it was Arturo. My brother. The doctor. The one who saved her life. The one who gave her rides when her car broke down. The one who looked at her like she was the only person in the room. I stood there for a few seconds, just listening. My hands were clenched at my sides. My jaw was tight. My teeth were grinding together. Nagseselos na ba talaga ako? Mas malakas pa sa inaasahan ko ang tama ng tanong na iyon. Ayoko itong sagutin. Dahil kung oo ang sagot… ibig sabihin mali ang lahat ng pinaniwalaan ko tungkol sa sarili ko. Hindi ako nahuhulog. Hindi ako naa-attach. Wala akong pakialam sa kahit sino maliban sa pamilya ko at sa negosyo ko. At hindi naman dapat kabilang si Vanessa sa alinman doon. Dapat placeholder lang siya. Temporary. Isang solusyon na puwede kong bitawan kapag tapos na ang kontrata. So bakit ang simpleng idea na sabay silang magla-lunch ni Arturo ay g

Sebastian’s POV Nagpasya si Vanessa na sabay kaming tatlo nina Arturo na kakain sa labas for dinner. Samgyup ang naisip ng asawa ko at libre niya raw dahil kakasahod niya lang. Gusto kong solohin si Vanessa, pero ayaw ko rin maging mukhang bastos sa kapatid kong si Arturo. Umupo ako sa driver’s seat ng kotse ko, nakatitig sa kalsada sa harap. Nasa passenger seat si Vanessa, inaayos ang buhok niya gamit ang maliit na salamin sa sun visor. Maganda siya ngayong gabi. Suot niya ulit ‘yung blue dress, ‘yung pinasuot ko sa kanya. May maliit siyang hikaw at light na lipstick. Hindi bongga, pero sapat para mapaisip akong i-cancel na lang ang dinner at iuwi siya. Pero hindi pwede. Dahil nandoon na si Arturo sa restaurant. Naghihintay. At hindi ko alam kung anong tumatakbo sa isip niya. “You’re gripping the steering wheel too hard, Hubby,” sabi ni Vanessa nang hindi man lang tumitingin sa’kin. “I’m fine.” “Your knuckles are white, Sebastian. That’s not fine.” Medyo niluwagan ko a

Sebastian’s POV “I appreciate her plenty.” “Do you? Kasi sa nakikita ko, mas marami kang oras na ginugugol sa pagseselos kaysa sa pag-appreciate.” “Arturo,” warning na sabi ni Vanessa. “No, let him talk,” sabi ko. “Gusto kong marinig kung ano pa ang sasabihin ng kapatid ko.” Sumandal si Arturo sa upuan at nag-cross ng arms. “I’m just saying—Vanessa is a good person. Mabait siya. Masipag. She deserves someone na nakikita ‘yon. Hindi ‘yung sinusundan siya parang bodyguard dahil takot na baka makipag-usap siya sa ibang lalaki.” Ramdam ko ang pag-init ng ulo ko. “I don’t follow her around.” “You cancelled all your meetings today, Brother. Raven told me. Nag-aalala siya sa ‘yo.” “Raven talks too much.” “He’s worried about you. Lahat kami nag-aalala. You’re not acting like yourself, Sebastian.” “Maybe I’m tired of being myself. Maybe gusto kong maging ibang tao.” “Then be someone different. Pero huwag mong ipagkamali ang selos sa love. Magkaiba ‘yon.” Hinawakan ni Vanessa ang br

Vanessa's POV Bumaba ang mga kamay niya sa puson ko hanggang sa maabot niya na ang pagkababae ko. Tinaas niya ang isang hita ko at agad ipinasok ang dalawang daliri niya sa loob ko. Napasinghap ako. Napatalon ang katawan ko. Nakapasok na ang mga daliri niya sa loob ko bago pa man ako handa. Pero basa na ako. Basa na ako simula nang halikan niya ang leeg ko. Alam niya 'yun. Ramdam niya 'yun. "Fuck—Sebastian…" ungol ko nang gumalaw ang daliri niya sa loob. Paikot. Kinakalkal at ginalugad niya ako. Gumagalaw sa loob ko ang mga daliri niya nang paikot. Malalim na ikot. Mabagal na ikot. Kinalawit niya pataas at dinidiin 'yung lugar na 'yun. 'Yung lugar na nagpapalambot ng tuhod ko. 'Yung lugar na nagpapakalimot sa pangalan ko. Hawak-hawak ko ang braso niya. Kumakapit ang kuko ko sa balat niya. Hindi man lang siya napakunot. "Please," sabi ko. Hindi ko na rin alam kung ano bang hinihingi ko. Ang alam ko lang, kailangan ko ng higit pa. "Please what?" tanong niya. "Please huwag kang tu

Vanessa's POV Nagising ako nang naramdaman ang malikot na bagay na dumidila sa pagkababae ko. Nang idilat ko ang mga mata ko at ibaba ito, nakita ko si Sebastian na kinakain ang pagkababae ko. Napakurap-kurap ako, sinusubukang intindihin ang nangyayari. Madilim pa rin ang kwarto maliban sa konting sikat ng araw na pumapasok sa kurtina. Alas sais, labinlimang minuto na raw ayon sa orasan sa dingding. Mga apat na oras lang kaming nakatulog. Apat na oras. Tapos heto siya, nakabaon ang mukha sa pagitan ng mga hita ko, gumagalaw ang dila sa paraang tumitigil ang utak ko. Sumabay ang katawan ko bago pa man naka-reply ang isip ko. Kumurba ang likod ko mula sa kama. Dumiretso ang mga kamay ko sa buhok niya. Hindi ko siya itinulak. Hindi ko kayang itulak. Kumapit lang ang mga daliri ko sa maitim niyang buhok at hindi na bumitaw. Napamura ako at napaungol sa sarap. Dahan-dahan akong sumilip sa wall clock. Lagpas alas sais na ng umaga. "Sebastian," sabi ko. Hingal ang boses ko. Mahina. "Seba