All Chapters of Dumped by My Boss, Claimed by the Ruthless Billionaire (SPG): Chapter 51 - Chapter 60

Vanessa's POV Alas dos na ng hapon nang muli akong magising. Sobrang hapdi ng gitna ko at sobrang pagod ng aking katawan matapos ang ilang rounds na p********k namin ni Sebastian. Sinubukan kong gumalaw at agad akong nagsisi. Pakiramdam ko'y nag-marathon ang mga binti ko. Mabigat ang mga braso ko. Masakit ang likod ko. At hindi ko na mabalewala ang hapdi sa pagitan ng mga hita ko. Umungol ako at idinikit ang mukha sa unan. Nasa tabi ko pa rin si Sebastian. Nakayakap ang braso niya sa baywang ko. Nakadikit ang dibdib niya sa likod ko. Nararamdaman ko ang pintig ng puso niya. Mabagal at matatag. Tulog pa siya. Tumingin ako sa orasan sa nightstand. Alas dos na ng hapon. Halos labindalawang oras kaming nakahiga sa kama. Labindalawang oras na pagtulog at paggawa ng ibang bagay. Maraming ibang bagay. Naalala ko bawat sandali. Ang paraan ng paghawak niya sa akin. Ang paraan ng pagsabi niya sa pangalan ko. Ang paraan ng pagtingin niya sa akin na para bang ako lang ang nag-iisang babae sa

Vanessa's POV Ibinaba ko ang phone ko sa kama. Nanginginig ang mga kamay ko—hindi dahil sa takot, kundi sa galit. Purong galit. Akala ni Gerald, makakapagpiyansa lang siya at babalik na agad sa dati niyang buhay. Akala niya makakalimutan na lang ang lahat. Akala niya makakalusot siya sa ginawa niya sa akin. Nagkakamali siya. Naisip ko si Sebastian—ang pera niya, kapangyarihan, koneksyon. Nasa kanya na ang lahat. At handa niya iyong gamitin para sa akin. Napatunayan na niya ‘yon. Kinansela niya ang meetings niya para alagaan ako. Hinarap niya si Gerald sa detention center. Sinabi niya sa pulis na kapag hindi ako nagising, mabubulok si Gerald sa kulungan. Si Sebastian ang pinakamalakas kong sandata. Siya ang gagamitin ko para pabagsakin si Gerald. Sisiguraduhin kong mawawala sa kanya ang lahat. At sisiguraduhin ko ring mararamdaman niya ang sakit na dinulot niya sa akin. Ipapatikim ko sa kanya ang paghihiganti ko. Kinuha ko ulit ang phone ko. Binuksan ko ang contacts at hinanap an

Vanessa's POV Tumango si Mario at umalis. Umupo ulit ako sa desk ko, inayos ang blouse ko, at itinabi ang ilang hibla ng buhok sa tainga ko. Gusto kong magmukhang professional. Parang wala lang sa akin ang pagdating niya. Ilang buwan na rin mula noong huli ko siyang makita. Naka-block na siya sa lahat ng social media accounts ko. Ilang minuto pa, bumalik si Mario. Binuksan niya ang pinto habang pinapapasok ang isang babae. Pumasok si Leona Hayes sa opisina ko. Iba na ang itsura niya kumpara sa naaalala ko. Mas payat. Mas maputla. Nakatali lang ang buhok niya sa simpleng ponytail. Nakasuot ng puting blouse at itim na slacks. Walang alahas. Walang mamahaling bag. Mukha siyang pagod. Parang kulang sa tulog. "Vanessa," sabi niya. Mahina ang boses. Nanginginig. "Miss Hayes," sagot ko. Hindi ako tumayo. Hindi ko rin siya inalok ng upuan. Tinitigan ko lang siya mula sa likod ng desk ko. "This is a surprise." "I know. I'm sorry sa pagpunta nang biglaan. Sinubukan kong tumawag sa office

Sebastian's POV Nakangiti ako pagkatapos kong basahin ang laman ng card na nilagay ko sa bulaklak para kay Vanessa. Ngayong araw, 1st wedding anniversary namin. Hindi ko namalayang ganoon kabilis ang panahon. Isang taon na pala ang nakalipas mula nang pakasalan ko siya para lang makaiwas sa pamilya ko. I read the card twice. Then a third time. I wanted to make sure every word was perfect. I spent an hour last night trying to write what I felt. I threw away three versions before I got it right. The final version was short. Simple. But it said everything I needed to say. Vanessa, One year ago, I married you for a reason that had nothing to do with love. Today, I stay with you for a reason that has everything to do with it. Happy Anniversary. —Sebastian Tinupi ko ang card at ibinalik iyon sa maliit na sobre. Maingat ko itong isiniksik sa pagitan ng mga pulang rosas—dalawampu’t apat lahat. Tig-isa para sa bawat buwan na magkasama kami. Nagulat pa nga ang florist noong sinabi kong

Sebastian's POV Gusto ko sanang sumagot. Pero alam kong tama siya. Wala namang ginawang mali si Arturo—mabait lang siya kay Vanessa. Ako lang ‘tong takot na takot mawalan kaya lahat nakikita kong threat. “I’ll try,” sabi ko. “Try harder.” “Sabi ko nga, I’ll try.” Tumawa si Kimberly. “Sige. Pananagutin kita riyan.” Pagdating namin sa mall, pumarada ako at pinatay ang makina. Nakalabas na agad si Kimberly ng seatbelt niya. “One more thing,” sabi niya. “Ano?” “Kahit anong ibigay mo sa kanya, siguraduhin mong galing sa puso. Hindi sa wallet mo. Hindi mahilig si Vanessa sa mamahalin. Mas mahalaga sa kanya ‘yung may meaning.” Tumango ako. “I know.” “Sigurado ka? Kasi ‘yung last gift mo sa kanya, designer bag. Isang beses lang ginamit tapos tinabi na.” “That bag cost eight thousand dollars.” “At hindi niya hiningi ‘yon. Ikaw lang ang nag-assume na gusto niya. Pero hindi siya ‘yung tipong babae na ganoon.” Napaisip ako. Tama siya. Binilhan ko lang siya kasi wala akong maisip. Din