บททั้งหมดของ โซ่ล่ามรักไลลา: บทที่ 11 - บทที่ 20

หลังจากที่ถูกโซ่มัดมือชกให้เป็นแฟนกับเขาทั้งที่ยังไม่ได้ตอบตกลง อันที่จริงเธอยังไม่ได้อ้าปากด้วยซ้ำ ตอนนี้ไลลาใส่เสื้อผ้าของตัวเองเรียบร้อย เพราะโซ่ขับรถกลับไปเอาให้ตั้งแต่เช้า โดยให้เพื่อนสนิทอย่างคะนิ้งช่วยจัดการ “หน้าซีดนะ ไหวไหม”“ไหวค่ะ”โซ่หันมาถามคนตัวเล็กที่กำลังจะก้าวลงจากรถไปทำกิจกรรมช่วยคนอื่น ๆ ไลลาเลือกที่จะส่งรอยยิ้มให้เขาและเดินลงจากรถไปโซ่ที่ลงจากรถทีหลัง เมื่อเห็นว่าเธอเดินไปหากลุ่มเพื่อนแล้ว ตัวเองก็แยกเดินไปอีกทางเช่นกันยังไม่ทันจะนั่งลงเพียงแค่เพื่อนทั้งสามคนหันมาเห็นหน้าโซ่ก็รีบเอ่ยถามในทันที จะผิดหวังมากหากโซ่บอกว่าภารกิจไม่เรียบร้อย ทั้งสามคนอุส่าเปิดทางให้ขนาดนี้แล้ว“เป็นไงวะ”“ไม่เสือก”“ถามทำเหี้ยไร คำตอบอยู่นี่!”เมฆที่หูตาไวหันไปเห็นรอยเล็บที่แขนของเพื่อนก็ถึงกับตาลุกวาว ส่วนน่านและสงครามก็ยิ้มอย่างรู้กัน“บัญชีเดิมไหมวะ กูจะโอนให้เลย”“...ยัง ไว้รอกูเบื่อเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ ค่อยโอน”“เหอะ ไม่แน่พวกเราอาจจะไม่ต้องเสียสักบาทก็ได้นะเว้ยไอ้น่าน”สงครามพูดพร้อมกับหัวเราะออกมา เขาจะรอดูว่าที่บอกจะทิ้งเนี่ยเมื่อไหร่ กลัวแต่มันจะวิ่งตามอ้อนเขาไม่ห

“เป่าสิ อย่าลืมอธิฐานนะ”“อืม ขอให้เมียพี่หายโกรธไว ๆ ฟู่ว”เมื่อเทียนดับลงโซ่ก็ก้าวขายาวเดินไปเปิดไฟให้กลับมาสว่างอีกครั้ง ไลลายังคนยืนถือเค้กนิ่งใบหูเล็กของเธอแดงจนขึ้นสี ใบหน้าหล่อยกยิ้มเพราะความเอ็นดูเธอครืด ครืด ครืด เสียงโทรศัพท์มือถือของโซ่ที่วางอยู่บนที่นอนสั่น มือหนาก้าวเดินไปหยิบก็เห็นว่าสายที่โทรเข้ามาของเมฆโซ่ : [เออ]เมฆ : [มายังวะ]โซ่ : [กูไม่ไป]เมฆ : [อ้าว! ไอ้เหี้ย มึงเป็นเจ้าของวันเกิดนะ]โซ่ : [อยู่กับเมียถ่ายบิลมากูจ่ายเอง]เมฆ : [ได้ครับเพื่อนรัก เป่าเทียนวนไปทั้งคืนเลยนะครับ พรุ่งนี้ไม่มีเรียน]โซ่ที่เปิดโฟนให้ร่างบางได้ยิน เขาหันไปมองที่เธอตอนนี้หน้าแดงก่ำ พอหันมาสบตากับเขาก็สะดุ้งเล็กน้อยและหันมองไปทางอื่น มือหนาของโซ่กดโทรศัพท์วางสายและโยนขึ้นไปบนที่นอน“จะยืนให้ขาแข็งเลยหรือไง”“ปะ เปล่า”ร่างบางรีบเดินเอาเค้กไปวางที่โต๊ะของเขาและหมุนตัวเตรียมจะเดินผ่านเขาออกไป แต่เอวบางก็ถูกเกี่ยวรั้งไว้จนเซถอยมาชนอกแกร่ง“รีบไปไหน คุยกันก่อน”โซ่อุ้มเธอขึ้นมานั่งนับตักแกร่งพร้อมกับกอดเธอไว้หลวม ๆ ไลลานั่งนิ่งไม่พูดอะไรออกมา เขาในเวลาที่เป็นแบบนี้ รับมือย

ในตอนแรกไลลาที่บอกน้องชายว่าแค่หอพักธรรมดาก็พอ แต่ในเมื่อได้โอกาสจัดการ ภูผาก็บอกพ่อว่าไลลาอยากย้ายหอมาให้ใกล้มหาลัยขึ้นเพราะเรียนหนัก แสงเหนือและใบข้าวที่อยากให้ลูกสาวย้ายออกตั้งแต่ปีหนึ่งเพราะเป็นห่วงแต่ไลลาก็ไม่ยอม ทั้งสองคนถึงกับมาจัดการเรื่องย้ายหอให้เธอด้วยตัวเอง แต่ความเป็นพ่อแม่ก็เลือกคอนโดมิเนียมให้ลูกไปเลยเพื่อความสะดวกสบายห่างจากคอนโดมิเนียมของภูผานิดหน่อย แต่เพราะว่าที่นั่นเต็มแล้ว ทั้งสองคนจึงเลือกที่นี่ให้ลูกสาวแทน“ให้ผากับเพื่อนช่วยจัดของไหม”“ไม่เป็นไร แค่นี้ก็ขอบคุณมาก ๆ ทุกคนเลย”“ไม่เป็นไรครับ พวกผมก็เต็มใจ ไม่ได้หนักหนาอะไร”“งั้นกูก็ไม่ต้องเลี้ยงเหล้าแล้วดิ”“เอ๊ย ไม่ได้นะเว้ย”เพื่อนของภูผาที่เห็นว่ากำลังจะถูกบิดก็รีบโวยวายกันขึ้นมาทันที พอทุกคนออกจากห้องไปความเงียบก็กลับมาครอบงำหัวใจดวงน้อยอีกครั้งที่นี่มีห้องแยกเป็นสัดส่วนมันกว้างขวางกว่าที่เดิมเกือบสามเท่า ราคาของมันที่พ่อกับแม่จ่ายไปคงแพงจนหูแทบดับติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!เสียงแชตจากมือถือดังรัวจนไลลารีบหยิบขึ้นมาอ่าน เป็นแชตกลุ่มของเพื่อนเธอเองแก๊งนางฟ้า(ปีกหัก)คะนิ้ง : ไลลาย้ายหอเสร็จยังไลลา

“เมื่อไหร่พวกมึงจะหุบปาก รำคาญ!” “หึ มึงรับสภาพเหอะ น้องเขาไม่เอามึงแล้ว” “อีกอย่างคำพูดน้องกับสีหน้าวันนั้นโคตรฟ้อง ว่าน้องเกลียดมึง” โซ่ยังคงยืนนิ่งราวกับไม่ได้ใส่ใจของเพื่อนทั้งสามคนที่พยายามพูดกรอกหูเขาแม้แต่น้อย “กูไม่ได้สนใจว่ายัยนั่นจะเกลียดกูไหม” “...” “แต่กูต้องการให้เธออยู่กับกู ไม่ว่าด้วยวิธีไหนก็ตาม กูจะทำ” พูดจบร่างสูงก็เดินออกไปจากตรงนี้ทันที โดยที่ปล่อยเพื่อนทั้งสามคนยืนมองตามด้วยความไม่พอใจ “เอาจริงนะ กูว่ามันจะทำเหี้ยไรสักอย่างแน่” “ที่แน่ ไม่ใช่เรื่องดี” “ทำเหี้ยไรได้ ไอ้เหี้ยนี่บทจะไม่เอาไรมันก็เลวจนกู่ไม่กลับ” ช่วงเย็น ไลลาที่กลับมาจากเรียนเธออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ามาอยู่ในชุดเสื้อเอวลอยกับกางเกงวอร์มสบาย ๆ เพราะว่าจะไปเดินตลาดที่อยู่ถัดไปจากคอนโดมิเนียมเล็กน้อย เดินตามทางเท้าไปไม่นานก็ถึง “หวังว่าจะไม่ออกไปเจอเขาพอดีนะ คงซวยเกินไป” ก่อนจะก้าวออกจากห้องเธอก็หันซ้ายหันขวาเพื่อระวัง พอเห็นว่าไม่มีใครก็โล่งใจรีบเดินไปขึ้นลิฟและดึงหมวกปิดบังหน้าไว้ ติ๊ง! จังหวะที่ลิฟเปิดออกร่างบางที่เห็นปลายเท้าคนด้านในกำลังจะก้าวออกมาทำเอาห

ถึงจะเขินจากคำพูดสดใสที่ไลลาเปล่งออกมา คิงค์ก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพร้อมกับอัดคลิปให้เธอ ไลลาพูดออกมาด้วยรอยยิ้มสดใจเหมือนทุกครั้งที่ได้แกะกล่องจุ่ม “เย่! ได้ตัวที่ชอบด้วย ขอบคุณนะคะ” ใบหน้าสวยหันมาฉีกยิ้มกว้างให้กล้องที่คิงค์เป็นคนถือ ภูผาที่ยืนมองอยู่ก็รู้สึกโล่งใจที่พี่สาวของเขากลับมายิ้มได้ปกติไม่ได้เศร้าซึม เขาเห็นว่าคิงค์เป็นคนดีและอีกอย่างรู้จักกันมาหลายปีหวังว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้นอีก “เดี๋ยวพี่ส่งให้นะ” “ได้ค่ะ” “ถ้าพี่ขอเอาคลิปเราไปลงได้ไหม มันน่ารักดี” “...ก็ได้ค่ะ แต่ถ้าตรงไหนไม่สวยตัดออกด้วยนะ อายคน” ไลลาพูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้มสดใส เพียงแค่เธออนุญาตคิงค์ก็ไม่รอช้ารีบกดอัพโหลดคลิปลงสตอรี่ของตัวเองและไม่ลืมแท็กไลลาด้วย อีกด้าน โซ่ที่มองทุกอย่างอยู่อีกฝั่งของสนามด้วยแววตาแข็งกร้าว ภูผาที่เห็นตั้งแต่แรกหันมาสบตาเข้ากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะหันไปให้ความสนใจกับพี่สาวแทน “รู้สึกไงวะ ที่กำลังจะถูกตีท้ายครัว” “เฮ้ย ๆ มึงพูดงั้นไม่ได้นะไอ้เมฆ มันกับไลลาไม่ได้เป็นไรกัน” “เออว่ะ ลืม” “…” “ใบ้แดกไปแล้วว่ะ”