โซ่ล่ามรักไลลา

“ดูดิ วันนี้โชคเข้าข้างพวกเราว่ะ”

“หึ เข้า น่าจะเข้ามือเข้าตีนพวกกูพอดี มึงว่าไหมไอ้เมฆ”

“มาสองเสือกปากแจ๋ว”

“แจ๋วไหม ก็เอาตีนมึงมางัดดู”

โซ่มองที่กลุ่มตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว เขามีเรื่องจำเป็นต้องผ่านมาแถวนี้กับเพื่อนสนิทอย่างเมฆ แต่เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลก คู่อริอีกสถานบันก็มาแถวนี้พอดี ที่สำคัญมันมาเป็นฝูง แต่เขามาแค่สองคน

“ไอ้เหี้ยโซ่!”

“ไงไอ้อาร์ท เรียกชื่อกู กลัวจำผิดตอนโดนกระทืบเหรอวะ”

“รอเหี้ยไร! กระทืบแม่ง”

เหล่านักเรียนนักศึกษาเริ่มถอยห่างจากบริเวณป้ายรถเมย์เมื่อได้ยินทั้งสองกลุ่มพูดท้าทายกัน ทุกคนรู้ดีว่าทั้งสองสถาบันไม่ถูกกันเจอกันเมื่อไหร่เป็นอันต้องมีเรื่องชกต่อย

โซ่และเมฆเดินเข้าใส่อย่างไม่กลัวทั้งที่มาแค่สองคน ด้วยความที่ทั้งคู่รู้ใจกันเดินหน้าไม่หยุด แต่ก็มีจังหวะที่พลาดท่าโดนสวนเช่นกัน สองคนสู้กับนับสิบยังไงก็ไม่มีทางไหว

“ไอ้โซ่! ต้องถอยว่ะ”

“เออ หาจังหวะ แยกย้าย”

ในตอนแรกโซ่จะไม่ยอมถอย แต่เมื่อหันมาเห็นเมฆที่คิ้วแตกเลือดไหลอาบลงมาที่ใบหน้า เขาก็จำใจต้องยอม หากแลกไปมากกว่านี้ก็มีแต่เสียเปรียบ

“เฮ้ย! หนีเหรอวะ ตามแม่ง!”

“หึ กูกลับมาแก้แน่”

เมื่อเห็นว่าเมฆแยกไปอีกทางโซ่ก็หลีกวิ่งเข้ามาในซอยเล็ก ๆ แถวนั้นเหมือนกัน เสียงคนทั้งตะโกนและวิ่งตามไล่หลังมา เขาจำเป็นต้องหาที่หลบไม่งั้นยังไงก็ไม่รอดตีนแน่

ตาคมหันไปเห็นผู้หญิงในชุดนักศึกษาคนหนึ่งกำลังยืนหันหลังเปิดประตูกำลังจะเข้าไปในห้องพักของเธอเอง

ตึก ตึก ตึก

“เธอ! ขอเข้าไปหลบข้างในหน่อยได้ไหม”

“...”

“ได้ไหม”

“อืม เข้ามาก่อนค่ะ”

พรึบ ปึง!

แขนแกร่งดันร่างบางเข้าไปด้านในและรีบปิดประตูทันที เขาหอบหายใจอย่างแรงเพราะวิ่งมาไกล โซ่แนบหูฟังที่ประตูห้องเสียงฝีเท้าคนวิ่งมาแถวนี้นับสิบคน

“กูเห็นมาวิ่งมาทางนี้ หามันให้เจอ โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อย ยังไงต้องกระทืบแม่งให้จมตีน”

ตึก ตึก ตึก

“ไอ้สัด! พวกมึงเจอกูแน่”

พรึบ!

“เฮ้ย! จะทำอะไร”

แขนแกร่งที่ถูกจับทำให้เขาหันไปมอง ในตอนแรกไม่ทันได้สังเกตรูปร่างหน้าตาของเธอสักเท่าไร ใบหน้าหล่อมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความตะลึง เธอสวยแบบสะอาดตาใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางน้อยมากแต่กลับดูสวยจนละสายตาไปไหนไม่ได้

“หน้านายมีแผล จะทำแผลให้”

“อืม”

โซ่ที่มองไปยังมือเล็กมันคืออุปกรณ์ในการทำแผล หัวใจแกร่งกระตุกวูบ ยัยเด็กนี่ดัดฟัน! เสียงในหัวเริ่มทำงาน น่ารักฉิบหาย

“นายนั่งลงก่อนได้ไหมคะ นายตัวสูงฉันไม่ถึง”

“ขาสั้น”

“อะไรนะคะ”

“เปล่า ให้นั่งตรงไหน”

โซ่มองสำรวจในห้องของเธอทุกอย่างถูกตกแต่งด้วยสีชมพูอ่อน ขัดหูขัดตาชายหนุ่มอย่างเขาไปเสียหมด

“ปลายเตียงก็ได้ค่ะ”

“ตัวฉันเลอะ เลือดจะเปื้อนที่นอนเธอ”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวค่อยเปลี่ยน”

ร่างสูงของโซ่เดินลงไปหย่อนตัวนั่งปลายเตียงนอนสีชมพู เขาถอดเสื้อช็อปที่เปื้อนทั้งดินและฝุ่นออกไปวางข้างกาย หญิงสาวลากเก้าอี้เข้ามานั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา มือเล็กเปิดกล่องพยาบาลออกเธอใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์ก่อนจะยื่นมาเช็ดรอบแผลที่โหนกแก้มของชายหนุ่มตรงหน้า

“...เธอ”

“คะ”

มือเล็กหยุดชะงักอยู่ครู่หนึ่งเพื่อรอฟังคนตรงหน้าพูดต่อ

“ชื่ออะไร”

“ไลลาค่ะ นายล่ะ”

“โซ่ วิศกรรมเครื่องกล ปีสี่”

“ค่ะ”

ใบหน้าหล่องขมวดคิ้วยุ่งเพราะเขาแนะนำตัวไปหมดแล้ว แทนที่เธอจะแนะนำตัวเองกลับบ้างแต่เลือกที่จะตอบรับเขาสั้น ๆ เเต่ก็ยังดีที่บอกชื่อ

“ฉันขอนอนนี่ได้ไหม”

“ไม่ได้”

“ออกไปฉันโดนรุมกระทืบแน่”

“ฉันเป็นผู้หญิง ไม่สมควร”

ปากเล็กขยับพูดทั้งที่มือยังคงทำแผลให้โซ่ต่อ เธอมัวแต่

“ฉันฝากเสื้อช็อปไว้กับเธอได้ไหม เรียนมหาลัยเดียวกันเดี๋ยวไปเอาคืน ใส่ออกไปไม่ได้กลับแน่”

“ได้ค่ะ ฉันเรียนอักษรศาสตร์ ปีสาม”

“ขอช่องทางติดต่อหน่อยสิ จะได้บอกตอนไปเอาเสื้อ”

“...ค่ะ”

ไลลามองโทรศัพท์ในมือของโซ่เล็กน้อย ก่อนจะตอบรับเขาและหยิบมันมากดแอปพลิเคชันสีเขียวของตัวเองให้เขาไป

“ขอบใจ ฉันไปก่อน”

เมื่อทำแผลเสร็จโซ่ก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาหลุบตามองร่างบางตรงหน้าเล็กน้อย เธอมีความสูงเกินอกเขาขึ้นมาเล็กน้อยตัวเล็กจัดฟันน่ารักสัด!

ไลลาไม่ได้พูดอะไรเธอเดินเอาอุปกรณ์ทำแผลไปเก็บ ก่อนจะหยิบเสื้อเขาขึ้นมาถือไว้เพราะจะเอาไปซักให้สภาพของมันเรียกว่าเละไปหมดถึงจะถูก

โซ่เองก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรว่าเธอจะเอาเสื้อเขาไปไหน ชายหนุ่มเลือกที่จะเอาสร้อยเกียร์ที่คอยัดไปไว้ในคอเสื้อ เขาเดินออกจากห้องไปในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์สีซีด

ใบหน้าหล่อยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันหลังและเดินกลับออกไป ไลลาเธอดูต่างไปจากคนอื่นที่เขาเคยเจอ เพราะทุกคนล้วนวิ่งเข้าหาเขา ไม่ต้องเอ่ยปากขอนอนด้วยพวกเธอก็แทบจะขอร้องให้เขาอยู่ต่อ แต่กลับกันไลลาเลือกที่จะไล่เขากลับ

“หึ แล้วเจอกัน ไลลา”