Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

ไลลาตื่นเช้าเหมือนอย่างทุกวัน เธออยู่ในชุดนักศึกษาเรียบร้อยพร้อมไปเรียน แต่ร่างบางกำลังยืนรีดเสื้อช็อปให้กับคนที่ขอฝากไว้อยู่ เขาส่งข้อความมาบอกเธอว่าช่วงสายจะมาเอาเสื้อ เพราะเขาเองไม่มีใส่แล้ว หากจะปล่อยให้เขาใส่มันแบบยับ ๆ คงจะทำให้เธอรู้สึกไม่ดีเมื่อมาถึงมหา’ลัยโซ่ก็ยังไม่มาเอาเสื้อ ไลลาจึงจำใจต้องเอามันขึ้นไปเรียนด้วย ดีที่เธอใส่ถุงกระดาษมาทำให้ไม่มีใครเห็น“ไลลา มัวแต่มองโทรศัพท์อยู่ได้ อาจารย์สั่งงานแล้ว”“โทษทีนะคะนิ้ง ขอบใจที่เรียกนะ ไม่งั้นคงไม่ทันจดแน่เลย”ไลลาหันไปยิ้มบาง ๆ ให้คะนิ้งเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่ไลลามี ทั้งคู่รีบก้มหน้าก้มตาจดงานเพราะไม่อยากพลาดอะไรไป ปีสามแล้วงานก็เยอะกิจกรรมก็เยอะZZZ : [โทษที ฉันติดเรียน เธออยู่ไหน]L : [พึ่งเรียนเสร็จค่ะ พอดีจะธุระที่ตึกวิศวะพอดี ลงมาเอาได้ไหมคะ]ZZZ : [อืม ถึงแล้วบอก]อีกด้านใบหน้าหล่อขมวดคิ้วยุ่งด้วยความไม่พอใจที่เกิดขึ้นภายในใจ ตอนแรกเขาตั้งใจจะหลอกให้เธอเอาช็อปมาให้อยู่แล้ว แต่พอรู้ว่าเธอจะมาที่นี่ด้วยเหตุผลอื่นโซ่กลับไม่พอใจ“เป็นไรวะไอ้โซ่ หน้าเป็นส้นตีนเลย”“เปล่า”“แล้วพวกเราจะไม่ไปแก้เหรอวะ ไอ้เมฆแม่งเจ็บหนักสัด”

“ใครน้อง ฉันเป็นพี่”“นายมาทำไม”“หลบดิ๊”ร่างสูงของโซ่เดินแทรกตัวเข้ามาในห้องของไลลาอย่างไร้มารยาท เขาอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขาสั้นสบาย ๆ แต่ที่ไลลาไม่เข้าใจที่สุดคือเขามาทำไม“...”ไลลาเลือกที่จะมองเขานิ่ง ๆ ปากเล็กไม่ขยับปากพูดอะไรแม้แต่น้อย ทำเอาคนที่นั่งอยู่ปลายเตียงเริ่มหงุดหงิดในความนิ่งของเธอ“มานี่หน่อย”“...”“ไลลา ทำไมดื้อจังวะ”“แล้วทำไมนายหน้าด้านจัง เข้าห้องคนอื่นอย่างหน้าด้าน ๆ แล้วยังมาบังคับอีก”ในที่สุดความอดทนของเธอก็หมดไปและหันไปโต้ตอบคนที่นั่งลอยหน้าลอยตา แต่เหมือนคำพูดของเธอมันทะลุออกจากหูเขาไปหมดแล้ว“เลือกเอา ถ้าฉันเดินไปถึงตัว เธอจะไม่โดนแค่จูบแน่”ไลลามองหน้าคนพูดอย่างข่มอารมณ์ไว้ ในใจก็คิดว่าเธอไม่น่าช่วยคนอย่างเขาเลย น่าจะปล่อยให้โดนกระทืบตาย สองขาเล็กก้าวเดินช้า ๆ ก่อนจะไปหยุดยืนที่หน้าเขา“เจ็บข้อเท้าทำไมไม่บอก”“ไม่...”ยังไม่ทันพูดจบร่างเล็กก็ถูกดึงรั้งลงไปนั่งบนตักแกร่งของเขา ใบหน้าสวยเห่อร้อนพูดยังไม่จบประโยค เสียงของเธอก็ขาดห้วงไป“พี่ทายาให้”พูดจบแขนแกร่งก็อุ้มร่างนุ่มนิ่มลงไปวางข้างกาย ตัวเขาเองลุกขึ้นและหยิบล้วงหลอดยาออกมา เขาย่อตัวลงนั่ง

พรึบ!ร่างบางถูกเกี่ยวรั้งด้วยแขนแกร่งของคนที่นอนหงายมองมาที่เธอ จนหน้าของไลลาจิ้มลงที่อกแกร่งของเขา สายตาที่โซ่มองมานั้นเธอรับรู้ได้ว่าเขาตั้งใจแกล้งเธอ“ปล่อยนะ!”“อย่าดิ้น”“พี่ก็ปล่อยสิ”ร่างบางของไลลาดีนดิ้นอยู่อย่างนั้นจนแขนแกร่งของโซ่ทั้งสองข้างรวบเธอมาไว้ในอ้อมกอดก่อนจะออกแรงกอดรัดจนไลลายอมอยู่นิ่ง“ขอกอดหน่อย เหนื่อยว่ะ”“...”เสียงหัวใจของทั้งคู่เต้นแรงจนจับจังหวะไม่ได้ จมูกโด่งกดลงที่หัวเล็กพร้อมกับหอมหัวเธอซ้ำ ๆ อยู่อย่างนั้น เธอดึงดูดทุกอย่างไม่ว่าอะไรที่ไม่เคยทำ เขาก็อยากทำมันกับเธอ“ปล่อยได้แล้ว หายใจไม่ออก”“หายใจไม่ออกหรือเขิน”“...เขิน ใครบ้างล่ะไม่เกินผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้มานอนกอดเนี่ย!”“ที่ไหนไม่รู้เหรอ งั้นต่อไปก็มาทำความรู้จักกันใหม่ ดีไหม”เขาคลายกอดให้ไลลาได้มีช่องว่าง ดวงตาคมจ้องมองลึกลงไปที่ดวงตาคู่สวยของเธอ ไลลาที่เงียบอยู่นานเธอไม่เคยให้ใครเข้ามายุ่งในพื้นที่ส่วนตัวบวกกับตัวเองไม่เคยไปอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของใคร นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกและเธอจะลองดู“...ก็ได้”เป็นเวลาสองวันที่โซ่ใช้ชีวิตอยู่ในห้องไลลาโดยที่เธอยอมเพราะเห็นว่าเขาไม่สบาย ไลลานั้นล้า

“กลัวเหรอ”โซ่หลุบตามองร่างบางของไลลาที่อยู่บนตักแกร่งของเขา เธอพยักหน้าตอบเบา ๆ โซ่ใช้มือหนาประคองใบหน้าสวยให้เงยขึ้นมองเขา“อย่ากลัวพี่ ทำไปเพราะห่วงเพราะหวง”“...”“แต่จะพยายามใช้อารมณ์ให้น้อยลง”หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอีกครั้งเพราะน้ำเสียงทุ้มที่อบอุ่นของเขา ดวงตาคมจ้องลึกลงไปในดวงตากลมของไลลา รีมฝีปากอวบอิ่มตอนนี้บวมเจ่อเล็กน้อยโซ่อุ้มร่างบางลงจากตักและให้เธอยืนอยู่ตรงหน้าเขา ร่างสูงลุกขึ้นยืนถอดเสื้อยืดของตัวเองออกจนเหลือแต่กล้ามเนื้อแน่นที่เปลือยเปล่า“พะ พี่จะทำอะไร”“เสื้อขาด ใส่ไปก่อน”“แต่พี่...”พรึบ!“อ๊ะ!”ไลลาถึงกับสะดุ้งตกใจเพราะไม่คิดว่าโซ่จะดึงเสื้อเธอออกไปโดยไม่ทันตั้งตัว ตอนนี้ร่างบางท่อนบนมีเพียงเสื้อชั้นในปกปิดอยู่เท่านั้นโซ่เริ่มหายใจติดขัดไม่คิดว่าพอมองตรง ๆ จะสวยขนาดนี้ หน้าอกที่แทบจะล้นทะลักออกมา เอวเล็กแต่ที่คิ้วเข้มขมวดชนกัน เธอเจาะสะดือ ตายห่าฟันเหล็กเจาะสะดือกูตาย!“ไลลา...สวยจังวะ”“...”ใบหน้าสวยถึงกับขึ้นสี แก้มกลมแดงก่ำไปด้วยความเขินอาย แค่ยืนโดยไร้เสื้อปกปิดท่อนบนก็เขินอายจะแย่ พอเจอเขาพูดแบบนี้ใส่เธอแทบจะยืนไม่อยู่แล้ว“ขอฟัดหน่อย ได้

มือหนาจับเข้าที่เรียวขาสวยให้แยกออกจากกัน ช่องทางรักมีน้ำสีใสไหลเชื่อมออกมาจนแวววับ มือหนาจับเข้าที่ท่อนเอ็นร้อนของตัวเองก่อนจะขยับชักรูดขึ้นลงช้า ๆร่างบางที่หลับตาพริ้มใบหน้าแดงซ่านไปด้วยความเขินอาย เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคนบนร่างด้วยซ้ำ“ลืมตาสิ”“ไม่! เขิน”มือหนากดท่อนเอ็นส่วนหัวที่มีน้ำใสปริ่มออกมา หน้าท้องแกร่งหดเกร็งเพราะความคับแน่น ความเสียวซ่านในตอนแรกเริ่มจางหายตอนนี้เริ่มมีความเจ็บเข้ามาแทนที่ ไลลากัดปากแน่นเพื่อระบายความเจ็บช่วงล่างของตัวเอง“เชี่ย! ไม่เข้าว่ะ”“อื้อ เจ็บ!”“จิกขาพี่ไว้”เขาเอื้อมไปคว้ามือเล็กวางลงที่ต้นขาของตัวเอง และเอ่ยบอกให้เธอระบายความเจ็บนี้กับร่างกายของเขาแทน“พอแล้วได้ไหม ไม่ไหว”“หยุดไม่ได้แล้ว พี่ใส่ทีเดียวเลยนะ อย่าเกร็ง”ดวงตาสวยเปิดขึ้นช้า ๆ และมองคนที่อยู่กลางหว่างขา เขาโถมตัวลงก่อนจะกดสะโพกตามลงมา มือหนาบีบจับที่เอวเล็กไม่ให้เธอขยับหนีปึก!“กรี๊ดด อื้อ เจ็บ!”ร่างเล็กดิ้นพล่านเพราะความเจ็บที่เล่นงานเธอ น้ำตาสีใสไหลลงตรงหางตา โซ่ในตอนนี้ก็ทรมานไม่แพ้กัน ท่อนเอ็นของเขามันถูกรัดแน่นเหมือนจะระเบิดออกมา แม้แต่เสียงจะปลอบใจคนด้านล่า