บททั้งหมดของ โซ่ล่ามรักไลลา: บทที่ 21 - บทที่ 30

ไลลาที่ตื่นมาอาบน้ำเตรียมตัวไปเรียนแต่เช้า โดยที่โซ่ก็ตื่นพร้อมเธอเช่นกัน ร่างสูงเดินออกมาจากห้องด้วยชุดคุ้นตาเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนสีซีดขาด ๆ “ชุดเดิมที่เคยใส่ไปไหนหมดวะ กระโปรงก็สั้น”“ปกตินะคะ”“เดี๋ยวพาไปซื้อใหม่”“ไม่ อย่ามาบังคับนะ”“แล้วแต่วะ!”ไลลาถึงกับหันไปมองหน้าเขาด้วยสีหน้าปลงตก น้ำเสียงที่ติดความประชดประชันนี้บ่งบอกความไม่พอใจอย่างชัดเจน“แล้วทำไมพี่ไม่ไปสักที รออะไรคะ”“อ้าว พูดอะไรแปลก ๆ รอหมามั้ง”“พี่ไปเลย”“ทำไป ไม่กับกูมึงอายใคร”“แค่ไม่อยากให้ผาเห็น ไม่อยากให้ผารู้ ถ้าอยากให้ไลลาอยู่กับพี่เรื่องนี้ขอได้ไหม”ร่างบางลุกขึ้นจากโต๊ะเครื่องแป้งสองขาเรียวเล็กก้าวเดินไปหาโซ่พร้อมกับสวมกอดร่างหนาไว้อย่างเอาใจ หากจะให้ใช้อารมณ์โวยวายไปก็มีแต่จะพัง เพราะคนอย่างเขาไม่คิดจะฟังใครอยู่แล้วดวงตาคมหลุบมองใบหน้าสวยที่ช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างออดอ้อน หัวใจแกร่งถึงกับอ่อนยวบในทันทีจากที่ต้องแรกกำลังลุกโชนไปด้วยไฟร้อนที่สุมอยู่“อืม โทรหาต้องรับ ทักไปต้องตอบ”“ค่ะ”ไลลาปล่อยกอดจากโซ่พร้อมกับยิ้มบาง ๆ ส่งให้เขาเล็กน้อย ร่างสูงเดินไปหยิบเสื้อช็อปขึ้นพาดบ่าแกร่งและเดินออ

ทั้งกลุ่มเหมือนจะมีแค่โซ่ที่ข่มอารมณ์ได้นอกนั้นออกทั้งสีหน้าแววตา ล่าสุดออกปากเอาแต่กัดฟันพูดอะไรไม่รู้ ตาคมกริบเอาแต่จ้องมองไลลาอย่างไม่ละสายตา เขาไม่ได้บอกเธอว่าร้านนี้เป็นของเขาและเพื่อน พอส่งเธอเสร็จก็บอกแค่ว่าเดี๋ยวมารับกลับ และตัวเขาเองก็วนรถเข้าทางหลังร้านแทน“ไอ้โซ่ ทำไมมึงไม่ลงไปเฝ้าเมียวะ ผู้ชายมองกันเต็ม”“กูมองตรงนี้ก็พอ ให้อิสระเธออยู่กับเพื่อน”“แต่พวกกูว่า...”“ไม่ใช่กูหรอกที่อยากลงไป พวกมึงต่างหากไอ้พวกเหี้ย! แอบแดกเพื่อนเมียกู”แต่ละคนพอได้ยินสิ่งที่โซ่พูดก็พากันเมินหน้าหนี ทำเป็นไม่ได้ยิน มีเพียงสงครามที่ดูจะนิ่งกว่าใครแต่ก็คงแค่ภายนอก เพระภายในใจคงร้อนรุ่มจนทนไม่ไหวอีกด้าน“มีความสุขมาก ๆ นะคะนิ้ง”“ขอบใจนะ”ทั้งสามคนต่างยื่นกล่องของขวัญให้เจ้าของวันเกิดพร้อมกับรอยยิ้มหลังจากนั้นก็พากันดื่มกินต่อ ไหล่เล็กของไลลาถูกสะกิดทำให้เธอหันกลับไปมอง“คะ”“คือว่าผมอยากขอ...”“ไปให้ห่างเมียกู”“ฮะ เฮียโซ่!”พอเห็นหน้าโซ่ชายหนุ่มคนนั้นก็รีบเดินออกไปทันที ตอนนี้โต๊ะจากที่มีเพียงแค่สี่สาวก็เปลี่ยนเป็นแปดคนเพราะโซ่และเพื่อนของเขามาร่วมโต๊ะด้วย“พี่โซ่ เพื่อนพี่”“

“มันไม่ใช่แบบนั้นนะ”“แล้วแบบไหน มึงเรียกมันสนิทสนมขนาดนั้น ตอแหลดิว่าไม่เคยคุยกันมาก่อน”“...”“หึ! ไปให้พ้นหน้ากู”“ฮึก! ทำไมพี่ไม่คิดจะฟังอะไรบ้างเลย”“ในเมื่อกูเห็นกับตา! ได้ยินกับหูแล้วกูต้องฟังมึงตอแหลต่อไหม”“ครั้งนี้พี่เลือกที่จะไล่หนู ฮึก! เองนะ”มือเล็กยยกขึ้นปาดน้ำตาออกไปจากแก้มสวย เธอมองเขาผ่านม่านน้ำตา ในเมื่อเขาไม่คิดจะฟังเธอก็ไม่มีอะไรจะต้องอธิบายอีก“เออ เรื่องคลิปนั่นมึงไม่ต้องกลัวหลุด กูไม่มีตั้งแต่แรกตอนนั้นกูรักมึงมากกูแค่อยากผูกมัดมึงไว้ แต่ตอนนี้กูไม่ต้องการมึงแล้ว!”โซ่เดินหายเข้าไปในห้องนอนของตัวเองคำว่า ตอนนี้ไม่ต้องการเธอแล้วมันดังก้องอยู่ในหูของเธอ ไลลาเดินหันหลังออกไปจากห้องของเขาช้า ๆ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินลงมาไม่หยุดร่างสูงทำได้แค่ยืนมองแผ่นหลังบางของไลลาเดินห่างออกไปด้วยความเจ็บปวด เขาอยากจะไปคว้าเธอไว้แต่ก็ทำไม่ได้ ในเมื่อเธอเลือกที่จะหักหลังเขา ทุกอย่างมันก็ควรจบลงตั้งแต่วันนี้“ฮึก! ทำไม ต้องเป็นเธอด้วยวะ”สัปดาห์ต่อมาไลลาไม่ได้ออกไปไหนนอกจากอยู่ห้องคนเดียว เธอเลือกที่จะสั่งอาหารมากิน และบอกกลุ่มเพื่อนว่าไปต่างจังหวัดกับครอบครัวต่อให้จ

ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดแรง เขาเหมือนคนที่พลังชีวิตใกล้จะหมดลงเต็มที หัวใจแกร่งตอนนี้มันเหนื่อยล้าทุกอย่างมันตรงกันข้ามกับตอนที่อยู่กับไลลา “มันต้องมีสักวัน ที่เราจะได้เจอกันอีก”เปลือกตาถูกปิดลงเขามักจะนอนหลับที่โซฟาแทบทุกคืน เพราะหากต้องนอนบนเตียงกว้างคนเดียว โดยไร้ร่างบางให้กกกอด เขาก็ไม่สามารถนอนหลับตาได้ กลิ่นหอมที่เคยได้สูดดมอย่างหลงใหล วันนี้มันกลับไม่หลงเหลือแม้แต่เงาของเจ้าของกลิ่นนั้น ไลลานั่งลงที่เก้าอี้ร้านเค้กที่ภูผาพามา มือเรียวหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดถ่ายภาพเค้กมะพร้าวที่ชอบ ก่อนจะโพสต์ลงโซเชียลอย่างลืมตัวติ๊ง!โซ่ที่ได้รับการแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็รีบกดเปิดในทันที เขาติดตามเพียงแค่เธอไว้คนเดียว นิ้วยาวรีบกดเข้าแอปพลิเคชันอย่างมีหวังภาพเค้กชิ้นหนึ่งกับชานมแบบที่เธอชอบปรากฏที่หน้าจอ เธอพึ่งจะอัปลงเพียงไม่กี่นานที เขารีบคอมเมนต์ในทันทีเพราะดีใจแต่พอกดยืนยันโพสต์นี้ก็ขึ้นว่าถูกลบออกไปแล้ว เพียงแค่เขากดไลก์เองนะ ไลลาคงเกลียดเขามากจริง ๆ แต่หัวใจแกร่งยังคงเต้นแรงแค่รู้ว่าเธอกลับมาเคลื่อนไหวก็ยังดีดวงตากลมเบิกโพลงด้วยความตกใจที่เห็นว่าโซ่กดไลก์รูปภาพเ

ร่างบางของไลลาตอนนี้กำลังนอนกกกอดลูกชายอยู่ในอ้อมแขน สิงขรหลับตาพริ้มเด็กน้อยอายุสิบเดือน ขนตายาวเรียงเส้นสวย คิ้วดกดำพาดรับกันกับสันจมูกโด่ง ใบหน้าดวงตาหล่อร้ายเหมือนพ่อทุกระเบียดนิ้ว“ลูกชายแม่ หล่อจัง”ฟอดไลลาหอมแก้มนุ่มนิ่มของลูกชายเพียงนิดเดียว แต่สิงขรก็รู้สึกตัวและบิดไปมา เด็กน้อยไม่ได้มีเพียงใบหน้าที่เหมือนเขา นิสัยก็เหมือน เอาแต่ใจที่หนึ่งดวงตาที่ขวางตลอดเวลา บางทีก็อยากเอานิ้วจิ้มตาให้มันรู้ไป!หนึ่งปีต่อมาร่างบางของคุณแม่ลูกหนึ่งยืนอยู่ในโซนหนังสือทำอาหาร เธอกำลังยืนจัดเรียงหนังสือเข้าชั้น ร้านนี้ไลลาเปิดมาได้นานหลายเดือนแล้ว เพราะสิงขรเข้าเรียนเตรียมอนุบาลเธอจึงมีเวลาว่างมากขึ้น“แม่!”“พูดดี ๆ”น้ำเสียงเข้มของอาอย่างภูผาปรามหลานชายที่ใช้น้ำเสียงแข็งเอ่ยเรียกคนเป็นแม่อย่างไลลา ใบหน้าสวยหันมองลูกชายที่ใบหน้าบูดบึ้งรู้ได้ทันทีว่าถูกภูผาขัดใจมาแน่นอน“มาหาแม่มา ไปทะเลาะอะไรกันมาอีก”“ขั้ด ใจ๋!!”“อย่าชี้หน้า”นิ้วมือเล็ก ๆ นั้นหันไปชี้หน้าภูผาอย่างเอาเรื่อง ไม่ว่าจะสอนหรือบอกยังไง สิงขรก็จะเชื่อฟังแค่แม่เท่านั้น ส่วนกับภูผาก็เป็นคู่กัด“ไม่ได้นะสิง แบบนี้ไม่น่าร