《พลาดรักวิศวะลวง》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

มือหนากดศีรษะเล็กให้ปรนเปรอเขาอย่างหนักหน่วงขึ้น พลางขยับเอวสอบกระแทกเข้าใส่ในจังหวะรุนแรง จนกระทั่งความอดทนสุดท้ายสิ้นสุดลง เลโอกระตุกเกร็งและปลดปล่อยสายธารแห่งปรารถนาเข้าไปในปากของเธอจนหมดสิ้น "อึก อ๊าสสส โอ้วววว" หลังจากปลดปล่อยออกมา เพราะแรงอารมณ์ที่ยังไม่มอดดับ ทำให้เขารวบตัวเธอขึ้นมานั่งคร่อมทับบนตักแกร่ง ทว่าเมื่อเขาพยายามจะพาท่อนเนื้อแดงก่ำเข้าสู่ความคับแน่นโดยไร้เครื่องป้องกันนาราก็ขืนตัวสุดแรงด้วยความหวาดหวั่น "ไม่นะ!!" ร่างสูงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยพลางเหยียดยิ้มเย็นชา "ทำไม...เธอคิดว่าฉันสกปรกหรือไง?"เขาแค่นเสียงประชดประชัน "ฉันไม่เคยเอาสดกับใครทั้งนั้น แต่กับเธอฉันจะยอมแหกกฎ ควรจะภูมิใจด้วยซ้ำที่ฉันยอมขนาดนี้ อย่ามาอิดออดอยากเรียกค่าตัวเพิ่ม ลีลางั้น ๆ ดีแค่ร่องเธอมันตอดจนฉันขี้เกียจไปหาคนใหม่ตอนนี้" คำพูดถากถางนั้นกรีดลึกลงในใจของนารา แต่ความกลัวต่อผลกระทบที่อาจตามมาในภายหลังทำให้เธอยังคงยืนกรานปฏิเสธ "ไม่ได้ค่ะ ยังไงก็ไม่ได้" เลโอถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหยิบเครื่องป้องกันชิ้นใหม่โยนให้เธอ "งั้นก็ใส่ให้ฉันซะ"นาราใช้มือที่สั่นเทารับเอาถุงยางมาจากเขา

เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจในโรงอาหารคณะวิศวะช่วงพักเที่ยง ดูจะดังหนวกหูผิดปกติในวันนี้ กลุ่มนักศึกษาเบียดเสียดกันจนแทบไม่มีที่ว่างให้หายใจ ลุลาชะเง้อคอมองหาโต๊ะพลางถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมาสะกิดแขนเพื่อน “นารา... คนเยอะขนาดนี้สงสัยได้ยืนกินแน่เลย กูว่าไปหาอะไรกินที่คณะวิศวะไหม? ที่นั่นโต๊ะเยอะกว่า แถมของกินก็อร่อยด้วย” ทันทีที่ได้ยินชื่อคณะนั้น นาราหน้าถอดสีและส่ายหน้าปฏิเสธรัวเร็วโดยสัญชาตญาณ “ไม่เอาดีกว่า กูว่าเราไปหาอะไรกินง่าย ๆ แถวตึกเรียนดีกว่านะ กูไม่อยากเดินไกลด้วย” ลุลาขมวดคิ้วมองหน้าเพื่อนอย่างสงสัย ท่าทางลุกลี้ลุกลนและปฏิกิริยาที่ดูเหมือนกลัวคณะวิศวะผิดปกติของนารา ทำให้ลุลาเริ่มได้กลิ่นบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล แต่ทว่าก่อนที่จะได้อ้าปากซักถาม เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน “ว่าไงคะพี่โบว์?” ลุลารับสายพลางมองหน้าเพื่อน “นาราเหรอคะ? อยู่ข้าง ๆ นี่แหละค่ะ อ๋อ ได้ค่ะ แป๊บนึงนะคะ” มือเล็กยื่นโทรศัพท์ให้นาราทันที “พี่โบว์บอกว่าโทรหามึงไม่ติด เลยโทรเข้าเครื่องกูแทน พี่เค้าจะคับสายกับมึง” นารารับโทรศัพท์มาด้วยมือที่เย็นเฉียบ พยายามปรับโทนเสียงให้ปกติที่สุด “ฮัลโหลค่ะพี่โบ

เวลาผ่านไปหลายวัน แต่นาราก็ยังคงยืนกรานที่จะปฏิเสธทุกงานที่โบว์เสนอมา ไม่ว่าตัวเลขค่าตอบแทนจะสูงลิบลิ่วจนน่าตกใจเพียงใด เธอเองก็ยังแปลกใจว่าลูกค้าผู้ชายพวกนั้นยอมจ่ายได้ยังไง ทั้งที่เธอเพิ่งรับงานแค่ครั้งเดียว คงจะเป็นโบว์นั่นแหละที่คอยเอาเธอไปโฆษณาให้ผู้ชายพวกนั้นฟัง พวกเขาถึงได้กล้าจ่ายขนาดนั้น ทว่าความทรงจำอันโหดร้ายในคืนนั้นยังคงเป็นแผลสดที่ทำให้เธอเข็ดขยาดจนไม่กล้าก้าวขาเข้าสู่วงจรเดิม จนโบว์ถึงกับกังวลและต้องขอให้ลุลาช่วยออกโรงเกลี้ยกล่อมให้ และเพื่อถามไถ่ถึงต้นตอของความไม่สบายใจที่เธอกำลังเผชิญอยู่ ในฐานะคนติดต่องานหรือที่เรียกว่านายหน้า การสูญเสียนาราที่รูปร่างหน้าตาดีไป ย่อมทำให้รายได้ตัวเลขที่เคยคำนวณเอาไว้หายไปด้วย ที่บริเวณม้าหินอ่อนโต๊ะประจำ นารามองหน้าเพื่อนสนิทด้วยแววตาที่เริ่มมั่นคงขึ้น สภาพร่างกายของเธอฟื้นฟูจนเกือบเป็นปกติ และสภาพจิตใจที่เคยบอบช้ำก็เริ่มเข้าที่เข้าทางขึ้นมาบ้าง แต่ทว่าความกังวลเรื่องภาระค่าใช้จ่ายที่ยังคงเดินหน้าไม่หยุดหย่อนก็กลายเป็นแรงบีบคั้นสำคัญขึ้นมาอีกครั้ง “ถ้าไม่ต้องค้างคืนอีก กูว่ากูพอไหว”นาราเอ่ยเสียงแผ่ว พลางถอนหายใจยาว“ถ้าแค่ไปนั่งเ

คำพูดจาดูหมิ่นที่เปรียบเธอเหมือนสินค้าชิ้นหนึ่ง ทำให้นาราลืมความกลัวไปชั่วขณะ เธอรวบรวมความกล้าโพล่งขัดขึ้นมาทันที ก่อนที่เฮียบูมจะทันได้อ้าปากพูดอะไร “ฉันขอโทษนะคะ แต่ฉันมีขอบเขตการทำงานชัดเจนค่ะ งานของฉันคือการนั่งเป็นเพื่อนดื่มและดูแลแขกในห้องนี้เท่านั้น ไม่มีการรับงานอื่นนอกเหนือจากนี้ และเวลาทำงานของฉันจะสิ้นสุดลงแค่เที่ยงคืนตรงเท่านั้นค่ะ” เสียงหวานของเธอสั่นเครือ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เลโอไม่เพียงแค่โกรธ แต่เขากลับเหยียดยิ้มเย็นชาออกมา สายตาคมปราดจ้องมองริมฝีปากบางที่เพิ่งเอ่ยปฏิเสธเขาอย่างพึงพอใจในความพยศนั้น เขาเลือกที่จะเงียบไม่โต้ตอบอะไร ทำเพียงแค่ยกแก้วเหล้าขึ้นจิบช้า ๆ ราวกับผู้ชนะที่กำลังถือไพ่เหนือกว่า ความเงียบที่น่าอึดอัดปกคลุมทั่วห้องอยู่พักหนึ่ง จนกระทั่งโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของเฮียบูมสั่นเตือนขึ้นมา เขาจึงหยิบขึ้นมาดูแล้วทำหน้ามุ่ย “ธุรกิจรัดตัวจริง ๆ เลยว่ะ... เดี๋ยวกูออกไปรับโทรศัพท์ข้างนอกแป๊บนึงนะ เสียงข้างในนี้มันดัง กูคุยไม่ถนัด ฝากมึงดูแลน้องนาราด้วยแล้วกัน อย่าแกล้งน้องนักล่ะมึง” ทันทีที่เฮียบูมก้าวพ้นขอบประตูไป ทั่วทั้งห้องวีไอพีก็ตกอยู่ในความเง

(เป็นอะไรของมึงวะ ใจเย็นไม่ได้เลยรึไง น้องเขาเพิ่งจะยอมรับงานนี้เป็นงานแรก เพราะเป็นงานนั่งดื่ม และมีเพื่อนเขาไปด้วย เขาเลยสบายใจที่จะทำ) "....." (นี่อย่าบอกนะ...ว่ามึงติดใจน้องเขามาก ถึงขนาดโทรมาหงุดหงิดใส่กูขนาดนี้) เลโอเหยียดยิ้มเย็น แววตาฉายชัดถึงความเจ้าเล่ห์ “กูเนี่ยนะติดใจ หึ... ก็แค่ผู้หญิงอวดดี ปากเก่งแค่นั้นแหละ กูก็แค่อยากจะสั่งสอนให้เธอรู้สำนึกซะบ้าง ว่าอย่ามาทำจองหองกับคนอย่างกู" (มึงคงไม่คิดทำอะไรไม่ดีใช่ไหม น้ำเสียงมึงฟังดูไม่พอใจมากเลยนะ น้องเขาทำอะไรให้มึงโมโหขนาดนี้) "มึงฟังนะ... กูให้มึงแสนนึง ไปจัดการยังไงก็ได้ให้นารายอมรับงานกับกูให้ได้” เงินจำนวนมหาศาลที่เสนอมาทำเอาโบว์ถึงกับนิ่งไปทันที (แสนนึงเลยเหรอ? ถ้ามึงยืนยันว่าไม่ได้จะทำอะไรรุนแรง กูจะพยายามเกลี้ยกล่อมให้ อาจจะให้เพื่อนเขาช่วยพูดด้วยอีกแรง แต่นาราเป็นคนเด็ดเดี่ยว กูไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้เลยวะ) "เด็ดเดี่ยวขนาดไหน กูก็ไม่คิดว่าจะเกินความสามารถของมึงนะ" (กูรับปากไม่ได้หรอกว่าน้องเขาจะยอม เพราะกูเองก็ไม่มีสิทธิ์ไปบังคับหรือฝืนใจน้องเขาเหมือนกัน ถ้าเขาไม่เอา ต่อให้มึงให้กูล้านนึง เขาก็คงไม่ยอมหรอก) “ล