《พลาดรักวิศวะลวง》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

คนได้ยินคำถามชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาในลำคอ ราวกับได้ฟังเรื่องตลกขบขันที่สุดในรอบปี เขาผละออกจากซอกคอขาวเนียน ขยับตัวขึ้นมามองหน้าเธอด้วยสายตาที่มีเพียงแค่ความเอ็นดู ก่อนจะใช้นิ้วเคาะลงที่หน้าผากของเธอเบา ๆ “คิดอะไรไร้สาระน่ะล่า อยู่แบบนี้ก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ อย่าหาเรื่องให้ตัวเองปวดหัวเลยดีกว่า” คำพูดที่ดูเหมือนหยอกล้อ แต่ทว่าแฝงไปด้วยการลากเส้นกั้นเขตแดนอย่างชัดเจน เขาจงใจก่อกำแพงหนาเหมือนทุกครั้ง ทำให้หัวใจของเธอหล่นวูบ ความหวังริบหรี่ที่เคยใช้หล่อเลี้ยงหัวใจของเธอดับสนิทลงทันที ความรู้สึกที่เขามีให้เธอมันมีเพดานกั้นไว้ และเขาไม่มีวันจะทะลายมันลงมาเพื่อใคร โดยเฉพาะกับผู้หญิงที่มีสถานะอย่างเธอ อีกด้านหนึ่ง หลังจากบทรักที่เต็มไปด้วยความโหยหาและเร่าร้อนสงบลง ภายในห้องนอนกลับคืนสู่ความเงียบเชียบ ที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศดังเบา ๆ นารานอนทอดกายอ่อนแรงบนเตียงกว้าง เปลือกตาบางหลับพริ้มด้วยความเหนื่อยล้า แต่ทว่ามุมปากกลับประดับด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขสม ราวกับคนกำลังนอนฝันดี เลโอขยับกายลุกขึ้นอย่างเบามือ เขาหยิบผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวไว้อ

ทั้งสองคนต่างถูกขังอยู่ในกรงขังที่ชื่อว่าความอ่อนแอและความจำเป็น ถูกมองเป็นเพียงวัตถุบำบัดความใคร่ โดยไม่ได้รับความเคารพหรือความรักแม้แต่น้อย "มึงเป็นไร?" ความเงียบของลุลา ทำให้นาราเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ สีหน้าเศร้าหมองที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มฝืน ๆ ของเพื่อน ทำให้เธอหยุดเรื่องของตัวเอง เอื้อมมือมาจับมือเพื่อนไว้แน่น ก่อนจะถามตรงไปตรงมาด้วยความเป็นห่วง “มึงไปอยู่กับเฮียเก้ามาไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมสีหน้ามึงดูไม่ดีเลย เขาทำอะไรมึงหรือเปล่าล่า” ลุลากระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะส่ายหน้าและส่งยิ้มให้เพื่อน สะกดกลั้นความเจ็บปวดที่ฝังลึกเอาไว้ข้างใน “กูไม่ได้เป็นอะไรเลย อีกอย่างเรื่องของกูก็ไม่สำคัญเท่าเรื่องของมึงหรอก มึงพูดต่อได้เลย” ทว่านาราไม่ใช่คนโง่ เธอรู้จักเพื่อนสนิทคนนี้มานาน เธอรู้ทันทีว่าคำพูดนั้นเป็นเพียงการปกปิดอะไรบางอย่าง เธอจึงมองเข้าไปในดวงตาหม่นเศร้าคู่นั้นอย่างจริงจัง ก่อนจะถามตรง ๆ โดยไม่อ้อมค้อม “อย่าปิดบังกูเลย มึงเป็นยังไงกูรู้ดี" "....." "มึงกับเฮียเก้าเป็นแบบนี้มานานแค่ไหน ทำไมเขาดูติดใจมึงมากเลยนะ หรือว่าเขาชอบมึงว่ะ” คำถามนี้ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าลุลาหายไปทัน

(เปิดม่านหน้าต่างมาดูสิ ฉันรออยู่ที่หน้าบ้านเธอนะ) เสียงทุ้มที่ส่งผ่านมาตามสาย เต็มไปด้วยความเอาแต่ใจและความมั่นใจในอำนาจของตัวเอง นาราที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบกระโดดลงจากเตียง เดินเข้าไปใกล้หน้าต่าง ค่อย ๆ ยกมือดึงม่านผืนบางออกเพียงเล็กน้อย กวาดตามองออกไปหน้าบ้าน ก็พบว่ารถสปอร์ตคันหรูสีดำเงาวับของเขาจอดอยู่ตรงต้นไม้ใหญ่ เยื้องประตูรั้วบ้านจริง ๆ ส่งผลให้หัวใจเธอเต้นรัวเร็วทันที (รีบออกมาหาฉันเดี๋ยวนี้ ถ้าเธอขืนตุกติก หรือคิดจะปฏิเสธอีก ฉันจะเดินเข้าไปเคาะประตูบ้านเธอเลยดีไหม) เพียงแค่ประโยคนี้ ก็เพียงพอที่จะทำลายความคิดขัดขืนของนาราได้ทั้งหมด ความกลัวว่าความลับจะถูกเปิดเผย กลัวว่าแม่จะต้องเสียใจและเจ็บปวดไปกับการกระทำของเธอ ทำให้เธอต้องยอมจำนนอย่างหมดหนทาง รีบจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก้าวเท้าออกจากห้องอย่างเงียบเชียบเพื่อไม่ให้แม่สงสัย แล้วรีบเดินออกมาหยุดยืนตัวสั่นเทาอยู่ข้างรถของเขา ทว่าก่อนที่เธอจะได้พูดหรือทำอะไร ประตูข้างคนขับก็เปิดออกทันที มือหนายื่นออกมากระชากร่างของเธอเข้าไปอย่างรุนแรง จนแทบจะล้มลง ก่อนจะถูกดึงให้นั่งบดเบียดลงบนตักแกร่งของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว และประตูถูกปิ

เลโอหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมสว่างวาบด้วยความพอใจ ในส่วนลึกของหัวใจเขาอยากตอบออกไปดัง ๆ ว่าเพราะร่องรักชุ่มฉ่ำของเธอมันตอดรัดจนเขาหลงใหล ไม่อยากให้ใครได้เชยชมร่างกายของเธอ แต่ทว่าประโยคที่หลุดออกไป กลับเป็นเพียงคำพูดเย็นชาในสายตามนุษย์ปกติ “มึงคิดว่าไงล่ะ... กูก็แค่กำลังเห่อของเล่นชิ้นใหม่เท่านั้นแหละ ที่สำคัญกูไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร ของดีกูก็อยากเก็บไว้กินคนเดียว มันแปลกตรงไหนว่ะ” ช่วงเที่ยง ในช่วงคาบพักกลางวัน หน้าตึกคณะอักษรศาสตร์ บรรยากาศแวดล้อมเต็มไปด้วยความร่มรื่นจากร่มไม้ใหญ่ ที่แผ่กิ่งก้านสาขาครอบคลุมพื้นที่ ม้าหินอ่อนเรียงรายเป็นที่จับจองของกลุ่มนักศึกษาในยามพักผ่อน รวมถึงนาราและลุลา สองเพื่อนสนิทที่กำลังอยู่โต๊ะม้าหินประจำของตัวเอง นาราในวันนี้ดูอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด จากการเรียนหนักติดต่อกันหลายชั่วโมง จนกระทั่งไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะนั่งตัวตรง เธอจึงทิ้งใบหน้าลงพักบนกองหนังสือเรียนตรงหน้า เพียงแต่ลืมตามองดูลุลาที่ยืนอยู่ไกล ๆ กำลังพูดคุยโทรศัพท์กับโบว์ จากที่เธอสังเกตสีหน้าและท่าทางของเพื่อนนั้น นาราเดาได้ทันทีว่าหัวข้อการสนทนาน่าจะเกี่ยวข้องกับตัวเธอด้วยอย่างแน่นอน เนื

ซึ่งลุลาที่ดูเหมือนจะพูดจาถูกคอกับธามไท เธอดูผ่อนคลายมากกว่าปกติ จึงหันหลังกลับไปโบกมือลาเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เหมือนคนที่สนิทสนมคุ้นเคยกันมานานนับปี แม้เพิ่งจะพูดคุยกันไม่ถึงห้านาทีก็ตาม เมื่อเดินห่างออกไปจนพ้นระยะสายตาของสองหนุ่มแล้ว นาราจึงกระชากแขนเพื่อนรักถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นทันที “พี่คนนั้นเขาขอไลน์มึงด้วยเหรอ?” ลุลาหันมามองเพื่อนด้วยแววตาขี้เล่น ก้มหน้าก้มตาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพยักหน้ารับคำตอบทันที พลางยกโทรศัพท์ขึ้นมาโชว์หน้าจอแชทให้นาราดูเป็นหลักฐาน ว่ามีช่องทางการติดต่อกันเรียบร้อยแล้ว นาราส่ายหน้าไปมาด้วยความรู้สึกทั้งขบขันและระอาในเวลาเดียวกัน “เมื่อวานมึงยังดูเสียใจและน้อยใจเรื่องเฮียเก้าอยู่เลย มาวันนี้ยอมเปิดใจให้คนอื่นง่ายขนาดนี้เลยเหรอวะ” เมื่อถูกถามถึงเรื่องนั้น สีหน้าของลุลาก็แปรเปลี่ยนเป็นเศร้าหมอง เธอถอนหายใจยาวลึกก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนคนปลงตกได้แล้ว แต่ทว่ายังคงซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้ “เรื่องของเฮียเก้า กูทำใจได้ตั้งนานแล้ววะ กูรู้มาตลอดว่ากูกับเขาคงไม่มีวันก้าวข้ามเส้นแบ่งนี้ไปได้" "ล่า..." "มันเป็นความรู้สึกของกูคนเดียว ก็ไม่แปลกอะไร