All Chapters of พลาดรักวิศวะลวง: Chapter 51 - Chapter 60

มือเล็กทั้งสองข้างของเธอกำเข้าหากันจนเล็บจิกเข้าผิวเนื้อตัวเอง ทว่าความเจ็บที่ฝ่ามือยังเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดในใจที่กำลังถูกบดขยี้ด้วยถ้อยคำหยาบคาย นาราจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่เธอนึกเกลียดชัง จนอยากจะยกมือขึ้นฟาดลงไปแรง ๆ ให้สาสมกับคำพูดดูถูกที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนจมดิน ทว่า... นั่นก็เป็นเพียงสิ่งที่เธอทำได้แค่คิด เพราะในความจริงตอนนี้ ร่างกายเธอกลับสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีอำนาจอะไรไปต่อกรกับเขาได้เลย แม้จะโกรธจนตัวสั่น แต่เธอก็ทำได้เพียงยืนร้องไห้อย่างคนหมดหนทางสู้ เพราะทุกคำที่เขาพ่นออกมามันคือความจริงที่เธอปฏิเสธไม่ได้ เธอมันก็แค่ของเล่นราคาแพงที่เจ้าของยังเล่นไม่เบื่อ และเขาก็ไม่มีวันยอมปล่อยให้ของเล่นชิ้นนี้หลุดมือไปง่าย ๆ จนกว่าเขาจะพอใจ ภาพหยาดน้ำตาที่ไหลนองอาบสองแก้มของนารา ไม่ได้ทำให้หัวใจของเลโออ่อนลงแม้แต่นิดเดียว ในทางกลับกันมันกลับยิ่งสุมไฟโทสะในอกเขาให้โหมกระหน่ำ เพราะเขามองว่ามันคือน้ำตาของความดื้อรั้น หรือไม่ก็น้ำตาที่กำลังอาลัยอาวรณ์ไอ้ผู้ชายคนนั้น "เลิกร้องไห้น่ารำคาญได้แล้ว!" เลโอตวาดเสียงดัง ก่อนจะกระชากแขนเรียวเล็กให้เดินตามเขาไ

ท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังอยู่ด้านล่าง บอสตันและธามไทถูกลูกน้องร่างใหญ่ของเฮียเก้าประกบซ้ายขวาแล้วลากขึ้นมายังชั้นสองอย่างเลี่ยงไม่ได้ แม้จะยังไม่เกิดการปะทะ แต่ความน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากกลุ่มชายชุดดำ ก็ทำให้ธามไทเริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี จึงส่ายหน้าบอกเพื่อนว่าอย่าเพิ่งทำอะไรตอนนี้ ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นบันไดขึ้นมาสบตาเข้ากับร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างจิบวิสกี้อยู่บนโซฟา บอสตันก็ชะงักไปทันที ใบหน้าคมเข้มของเลโอ โดดเด่นอยู่ในแสงสลัว เขาจำได้แม่นยำว่าผู้ชายคนนี้คือคนที่ขับรถตามเขา และลดกระจกรถลงมาแสดงสีหน้าเกรี้ยวกราดใส่เขา ในวันที่เขาขับรถไปส่งนาราที่หน้าปากซอยบ้านของเธอ แววตาที่จ้องมองมาในตอนนั้นไม่ต่างกันกับในตอนนี้ มันคือความถือดีของคนที่คิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าเขา "ลากพวกกูขึ้นมาทำไมวะ?" บอสตันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห้าวหาญ เขาจ้องหน้าเลโอสลับกับชายหนุ่มอีกคนที่ท่าทางน่าเกรงขามอย่างไม่ลดละ เพราะความคึกคะนองของวัยหนุ่ม ทำให้เขาไม่มีความเกรงกลัวเลยสักนิด "กูมั่นใจว่าเราไม่รู้จักกัน และกูก็ไม่ได้ติดหนี้ใครในนี้ด้วย" เลโอที่ได้ยินแบบนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาทำเพียงแค่กระตุกยิ้มมุ

ธามไทยืนมองเพื่อนอย่างเป็นห่วงที่สุด เขาเองก็เพิ่งลุกขึ้นยืนได้ ร่างกายยังสั่นไม่หยุด ทั้งจากความเจ็บปวดและความตระหนกตกใจต่ออำนาจที่พวกเขาเพิ่งได้เผชิญมา ได้ยินถ้อยคำที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและความมุ่งมั่นของเพื่อนแล้ว เขาจึงเอ่ยเตือนออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น แฝงไว้ด้วยความเป็นห่วง “กูว่าอย่าเลยนะ” ธามไทส่ายหน้าช้า ๆ แววตาเต็มไปด้วยความจริงจัง “กูเองก็ยอมรับว่าถูกใจลุลามากเหมือนกัน ผู้หญิงอะไรมีเสน่ห์ยั่วฉิบหาย" "....." "แต่ผู้ชายคนนั้นไม่ธรรมดาแน่ มึงได้ยินไหมว่าเขาเป็นเจ้าของผับ และดูสนิทกับไอ้เหี้ยนั่นด้วย ถ้าเรายังขืนไปยุ่งกับผู้หญิงของพวกมัน กูว่าเราไม่น่ารอดหรอก แค่ลูกน้องแต่ละคนก็ตัวใหญ่อย่างกับยักษ์ กูว่าเก็บชีวิตเรียนให้จบดีกว่าวะ" "มึงอยากยอมก็ยอมไปไอ้ธาม แต่กูไม่ยอม" "มึงอย่าบ้าไปหน่อยเลย ผู้หญิงในสต็อกมึงมีตั้งเท่าไหร่ ทำเหมือนคนขาดผู้หญิงไปได้ ไม่ได้คนนี้ก็หาเอาใหม่ดิวะ หน้าตาแบบมึงผู้หญิงหาง่ายจะตาย อย่าไปยุ่งกับคนมีอิทธิพลเลยวะ” บอสตันยืนฟังนิ่ง แต่ทว่าประโยคเตือนสติเหล่านั้น กลับยิ่งกระตุ้นให้ความรู้สึกภายในใจของเขารุนแรงยิ่งขึ้นไปอีก เขาหันมามองธามไท ดวงตาวา

แต่ทว่าสิ่งที่ไม่คาดคิดกลับเกิดขึ้นในช่วงพักกลางวัน ขณะที่นาราและลุลากำลังนั่งทานข้าวอยู่ที่โรงอาหาร ลุลาก็ยื่นโทรศัพท์ของตัวเองมาตรงหน้าของนารา ด้วยแววตาที่ดูจะไม่สู้ดีนัก “มีคนส่งข้อความมาหามึง... จากแชตของมึงเอง” นารารีบรับมาไว้ในมือทันที เมื่อก้มมองข้อความที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ หัวใจแทบจะหยุดเต้นในทันที ไม่ต้องเดาให้ยากเลย ว่าเจ้าของประโยคที่เย็นยะเยือกและมีอำนาจบังคับนั้น คงไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากเลโอแน่นอน ข้อความระบุชัดเจนว่าเขาต้องการให้เธอไปเอาโทรศัพท์คืนจากเขา จึงส่งมาจากแชตของเธอเข้าแชตของลุลา นารา: บอกนาราทีว่าให้อ่านแชตเธอ นารา: แม่เธอโทรมาหลายครั้งแล้วนะ น่าจะมีเรื่องสำคัญ เพียงเห็นคำว่าแม่ นาราก็แทบไม่อาจตั้งสติอยู่กับที่ได้อีกต่อไป ความเป็นห่วงและความวิตกกังวลพุ่งทะลักขึ้นจนกลบความกลัวทั้งหมดที่เคยมี เธอแทบจะกระโดดลุกพรวดจากโต๊ะอาหาร รีบวิ่งออกจากโรงอาหาร มุ่งหน้าตรงไปยังจุดที่เขาระบุไว้คือด้านหลังอาคารเรียนคณะวิศวะ เธอวิ่งจนเหนื่อยหอบ ไม่คิดแม้แต่น้อยว่าที่นั่นเป็นสถานที่เปลี่ยวแค่ไหน จนกระทั่งมาถึงแล้วถึงได้ตระหนักขึ้นมาว่าบริเวณด้านหลังตึกแห่งนี้เงียบสงบจนน่าข

ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ปึก! ทุกครั้งที่กระแทกทะลุลึกเข้าไปถึงจุดอ่อนไหวด้านใน ร่างของเขาและเธอก็สั่นสะท้านไปพร้อมกัน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้อง สอดประสานกับเสียงหอบของลมหายใจหนักหน่วงที่หลุดรอดออกมา กระทั่งเมื่อความสุขถึงจุดสูงสุด เขาก็ระบายน้ำกามร้อนฉ่าปลดปล่อยลงไปภายในร่องรักของนาราจนเอ่อล้น ก่อนจะทิ้งตัวลงกับไหล่บาง หอบหายใจรวยริน ร่างกายยังคงสั่นสะท้านด้วยอารมณ์ที่เพิ่งระเบิดออกมาอย่างท่วมท้น เมื่อความรู้สึกสุดยอดแห่งความสุขในรอบแรกค่อย ๆ จางลง ทิ้งไว้เพียงความอ่อนเพลียแผ่วเบาและความร้อนรุ่มอบอวลที่ยังคงปกคลุมทั่วเรือนร่าง ทว่าสำหรับเลโอแล้ว นี่ยังห่างไกลจากคำว่าพอของเขาโดยสิ้นเชิง ความเร่าร้อนที่ระเบิดออกไปก่อนหน้า กลับยิ่งจุดประกายให้เลือดลมภายในกายพลุ่งพล่านรุนแรงยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า เขาเพิ่งจะตระหนักชัดเจนอย่างลึกซึ้งว่า ความตื่นเต้นที่ได้ทำเรื่องอย่างว่า ท่ามกลางสถานที่อันเสี่ยงอันตรายแบบนี้ ที่อาจจะมีใครบังเอิญเดินผ่านมาได้ทุกเมื่อ มันช่างกระตุ้นอารมณ์และปลุกเร้าความดิบเถื่อนที่ซ่อนเร้นอยู่ในส่วนลึกของจิตใจให้พุ่งทะยานอย่างไม่น่าเชื่อ เหมือนสัตว์ร้ายที่ได้ลิ้มรสชาติ