《พลาดรักวิศวะลวง》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

เขาพยายามโทรหาเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่กลับไม่ได้รับการตอบกลับ ทำให้ความกังวลกลายเป็นความไม่ไว้วางใจ และความไม่ไว้วางใจกลายเป็นความโกรธที่ลุกลามใหญ่โต จนกระทั่งเขาเห็นด้วยตาตัวเองว่าเธอกำลังอยู่กับผู้ชายอื่น ความรู้สึกถูกทรยศและการครอบครองที่ถูกทำลาย ทำให้เขาแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ ก่อนหน้านี้เขาขับรถไปหาเธอที่ห้างตามข้อความแจ้งเตือนการใช้บัตรเครดิต และเห็นเธอกำลังขึ้นรถไปกับผู้ชายคนอื่นต่อหน้าต่อตาของเขา "เธอกล้ามากนะนารา" เลโอเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงด้วยความโกรธที่พุ่งทะยาน "ฉันโทรหาเธอไม่รับ เธอกล้าเมินเฉยต่อเบอร์ของฉัน แล้วยังกล้าไปนั่งรถกับผู้ชายคนอื่น คิดว่าตัวเองเป็นใคร ห๊า!!!" เขาหันมามองเธอแวบหนึ่ง แววตานั้นมีทั้งความโกรธ และความปรารถนาที่จะจัดการสั่งสอนเธออย่างเต็มที่ "ฉันบอกเธอว่ายังไงจำได้ไหม" "....." "ผ่านมาแค่วันเดียว เธอลืมแล้วเหรอวะ บอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าฉันยังไม่สั่งให้เธอไปไหน เธอก็ห้ามไปยุ่งกับผู้ชายคนไหนทั้งนั้น" "....." "ถึงอยากจะร่านไปเx็ดกับใครก็ทำไม่ได้ นอกจากฉันคนเดียว" นารานั่งตัวสั่นตลอดทาง ฟังถ้อยคำที่เต็มไปด้วยอำนาจข่มขู่และความหย

ร่างกายบอบบางของนาราสั่นระริกไปทั้งตัว ดวงตาแดงก่ำคลอไปด้วยน้ำตาที่ยังไหลซึมลงมาไม่หยุด เธอรู้ดีในใจว่าตัวเองไม่เคยคิดอยากที่จะยั่วยุหรือลองใจกับเขาเลยสักนิด ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นเพียงสถานการณ์ที่บังคับให้ต้องเจอกัน จนไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ แต่การอธิบายคำพูดใด ๆ กับคนแบบเขา ก็ดูจะไร้ค่าและไร้ประโยชน์ เพราะเขาเป็นคนที่ยึดถือความคิดและอารมณ์ของตัวเองเป็นหลัก เขาไม่เคยเปิดใจรับฟัง และไม่มีวันเชื่อถือสิ่งที่เธอพูด แม้จะเป็นความจริงเพียงใดก็ตาม เมื่อความโกรธและความกระหายปะทุปกคลุมจิตใจจนมืดบอด เลโอจึงบังคับให้ร่างบางของเธอ ย่อตัวลงคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา บนพื้นห้องที่เรียบสนิท มือหนาจับท่อนเนื้อที่ตั้งตรงแข็งขืนขึ้นเต็มที่ ยกขึ้นมาตีที่ริมฝีปากอวบอิ่มชุ่มฉ่ำของเธอ เป็นการบีบบังคับแสดงความต้องการอย่างโจ่งแจ้ง ไม่เหลือที่ให้เธอได้ปฏิเสธอีกต่อไป "อ้าปากออก... ทำหน้าที่ของเธอซะ" เสียงทุ้มลึกก้องกังวานบังคับบัญชา นาราต้องหลับตาแน่น กลั้นน้ำตาไว้ข้างใน ก่อนจะค่อย ๆ อ้าปากออกรับแก่นกายอุ่นร้อนใหญ่โตเข้ามาในโพรงปาก รสชาติของบุรุษเพศผสมกับน้ำสีใสที่ผุดซึมออกมาไหลผ่านลิ้น รสชาติมันไม่ได้แย่ แต

เมื่อลุลาก้าวเข้ามาถึงห้องทำงานส่วนตัวที่กว้างขวางและเงียบสงบ ลูกน้องของเฮียเก้าก็ปิดประตูลงทันที ตัดขาดออกจากโลกภายนอกให้เหลือเพียงแค่เขาและเธอ ภาพที่เห็นตรงหน้าคือร่างสูงนั่งพิงเก้าอี้หนังอย่างสบายใจ มือหนาถือแก้วเหล้าค่อย ๆ ยกขึ้นจิบ ดวงตาคมกริบมองมาที่เธอด้วยประกายเย้ายวน ราวกับพอใจเหยื่อที่เดินเข้ามาในเงื้อมือเขาอย่างสมัครใจ "เข้ามาใกล้ๆ เฮียสิ" เสียงทุ้มลึกเอ่ยเรียกพร้อมกวักมือให้เธอเดินเข้ามาใกล้โดยเร็ว เมื่อลุลาก้าวเข้ามาไม่ไกลนัก เฮียเก้าก็ยื่นมือหนากระชากร่างบางนั้นให้นั่งเกยตักของเขาทันที มือหนาโอบกอดเอวคอด ดึงให้แนบสนิทจนไม่เหลือช่องว่าง ริมฝีปากอุ่นร้อนจู่โจมซุกไซร้คลอเคลียตามซอกคอขาวเนียน ขบเม้มที่จุดอ่อนไหว จนลุลาตัวสั่นสะท้านทั้งร่าง "อ๊ะ" มือหนาอีกข้างก็เลื่อนขึ้นมาจากใต้เสื้อ ตะปบจับก้อนเนื้อนุ่มสองเต้าแนบแน่น บีบเคล้นนวดคลึงอย่างหิวกระหาย บ่งบอกความปรารถนาที่กำลังลุกเป็นไฟอย่างไม่คิดปิดบัง ลุลาไม่เคยคิดจะขัดขืนเลยสักนิด เธอยอมปล่อยกายปล่อยใจให้เขาครอบครองอย่างสมบูรณ์ ร่างกายบอบบางอ่อนนุ่ม ยอมจำนนต่อสัมผัสอันร้อนระอุ ริมฝีปากอวบอิ่มค่อย ๆ เผยออ้าออกรับรสจูบ

ร่างกายเล็กแอ่นแผ่นหลังรับรู้สัมผัสอันเร่าร้อน ริมฝีปากอวบอิ่มอ้าแย้มออก ส่งเสียงครางอู้อี้ออกมาอย่างไม่อาย "อ๊าสสส อืมมมม" นาราไม่อาจปฏิเสธความจริงที่เกิดขึ้นกับตัวเองได้ ว่าเพียงแค่เลโอหยอกเย้าปลุกเร้าอารมณ์เพียงเล็กน้อย ร่างกายของเธอก็เปลี่ยนสภาพกลายเป็นหญิงสาวผู้กระหายใคร่ในรสรักทันที เธอยอมจำนนต่อกามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ปรนเปรอเขาด้วยความเต็มใจ ทั้งโอบกอดแนบชิด ทั้งขยับร่างกายตอบสนองอย่างถึงพริกถึงขิง ราวกับวิญญาณได้ถูกขังอยู่ในอำนาจจอมบงการของเขาไปจนหมดสิ้น จนกระทั่งความสุขสูงสุดจางหาย เลโอจึงขับรถไปส่งเธอกลับมาถึงหน้าบ้านอย่างปลอดภัย แต่ทว่าก่อนที่เธอจะทันก้าวเท้าลงจากรถ เขาก็เอ่ยคำสั่งด้วยเสียงทุ้มเรียบนิ่ง ที่ฟังคล้ายกำลังข่มขู่เธอ "ฉันให้เวลาเธอแค่สองวันเท่านั้น หาวิธีหรือหาคำพูดมาอธิบายกับแม่เธอให้ได้ จะหาข้ออ้างอะไรก็แล้วแต่ ฉันไม่สนใจ" "....." "แต่ถ้าทำไม่สำเร็จ ฉันจะมาจัดการให้เอง ส่วนเรื่องที่จะให้จ้างคนที่ไว้ใจได้มาอยู่เป็นเพื่อนแม่เธอ... บอกมาคำเดียว ฉันจะจัดการให้" ประโยคที่ดูเหมือนจะใจดี แต่ก็แค่หวังผลทั้งนั้น เธออยากจะตะโกนตอบกลับไปด้วยคำพูดที่เจ็บแสบให้เขา

ทันทีที่เสียงสัญญาณหมดคาบเรียนดังขึ้น เลโอก็รีบพุ่งตัวเดินออกจากห้องเรียนทันทีราวกับมีเป้าหมายอยู่ในใจ เขาเร่งฝีเท้ามุ่งตรงมายังคณะอักษรฯ เป็นคณะเรียนของนารา ก่อนจะยืนพิงต้นไม้ใหญ่บริเวณหน้าอาคารเรียน ในมือถือโทรศัพท์กดส่งข้อความหาหญิงสาวด้วยประโยคของคนจอมบงการตามเคย เลโอ: ออกมาหน้าคณะเดี๋ยวนี้! จังหวะที่เขายืนรออยู่นั้น ก็มีน้ำชาเพื่อนร่วมคณะของนารา เธอเป็นคู่ขาเก่าของเขาเดินผ่านมาพอดี เมื่อเห็นเลโอยืนอยู่คนเดียวจึงเดินเข้ามาทักทายอย่างสนิทสนม "พี่เลโอ" เลโอที่กำลังจ้องหน้าจอโทรศัพท์ก็เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงหวานคุ้นหูเอ่ยเรียกชื่อเขา "อ้าว... น้องน้ำชา จะไปไหนครับ" "น้ำชาเพิ่งเลิกเรียนอ่ะค่ะว่าจะไปคาเฟ่ แต่เห็นพี่ยืนตรงนี้คนเดียวก็เลยเดินมาหา พี่จะไปด้วยกันไหมคะ" เลโอมองหญิงสาวตรงหน้านิ่ง น้ำชาคนนี้บอกตามตรงถ้าให้มองจากภายนอกเธอก็ดูเป็นผู้หญิงที่สวยและหุ่นดีมากคนหนึ่ง หากถามเขาว่าเธอถูกสเปคเขามากแค่ไหน ก็ตอบได้เลยทันทีว่ามาก แต่ทว่าหลังจากเขาได้เคยลองขึ้นเตียงกับเธอแล้ว กลับไม่ถูกใจมากเท่ากับหน้าตาของเธอ ทำให้เขาตัดสินใจที่จะไม่สานต่ออีก "พอดีวันนี้พี่ไม่ว่างครับ ไว้วันห