พลาดรักวิศวะลวง

ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าตึกคณะอักษรศาสตร์ บรรยากาศยามบ่าย ยังคงร้อนอบอ้าว นารานั่งอยู่บนม้าหินอ่อนกับลุลา เพื่อนสนิทคนเดียวที่เธอสามารถเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังได้ด้วยความไว้ใจ

“นารา มึงอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ไปได้”ลุลาเอื้อมมือไปตีแขนเพื่อนเบา ๆ

"เห้อออ"นาราถอนหายใจยาว มือกำกระดาษแจ้งเตือนจากฝ่ายการเงินแน่นจนยับย่น

“ฝ่ายการเงินทวงค่าเทอมกูอีกแล้ว เงินตั้งเกือบห้าหมื่น ต้องจ่ายภายในสิ้นเดือนนี้ ถ้าไม่จ่ายก็โดนระงับการลงทะเบียนภาคเรียนหน้า แม่ก็หางานเพิ่มไม่ได้แล้ว ช่วงนี้งานแม่บ้านรายวัน หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร”

นารายังคงถอนหายใจออกมาไม่หยุด รู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีทางออกสำหรับเรื่องนี้ งานที่ทำอยู่เงินเดือนก็น้อยนิด เพราะเป็นแค่พนักงานพาร์ทไทม์ร้านคาเฟ่

"ล่า...มึงหางานให้กูทำหน่อยได้ไหม"

"แล้วงานมึงล่ะ"ลุลาเลิกคิ้วถามเพื่อนด้วยความไม่เข้าใจ ปกติเวลานอนก็ไม่ค่อยจะมีอยู่แล้ว

"คงไม่พอจ่ายค่าเทอมหรอก"

"งานอะไรก็ได้ใช่ไหม"

“อืม...งานอะไรก็ได้ ขอแค่ได้เงินเร็ว ๆ”

ลุลาเม้มริมฝีปาก มองหน้าเพื่อนอย่างชั่งใจ ก่อนจะลดเสียงเบาลง จนแทบเป็นเสียงกระซิบ

“มีงานนึง...แต่ไม่ใช่งานธรรมดา กูทำอยู่นะ ได้เงินดีกว่าทำพาร์ทไทม์ทั่วไปเยอะเลย ได้มากกว่างานที่ร้านคาเฟ่ที่มึงทำอยู่หลายเท่า”

นาราเงยหน้าขึ้น มองเพื่อนด้วยสายตาสงสัย “งานอะไร?”

“ไปนั่งเป็นเพื่อนดื่มของผู้ชายไง มึงจะทำแบบไม่ต้องมีอะไรเกินเลยก็ได้ แค่จับมือถือแขนธรรมดา หรือจะมากกว่านั้น ก็ขึ้นอยู่กับที่เราต้องการ”

"....."

“ส่วนใหญ่เป็นผู้ชายวัยกลางคน พวกนักธุรกิจมีเงิน แต่อยากหาเด็กเอ๊าะ ๆ ไปนั่งคุยด้วย แต่ก็มีพวกเด็กมหาลัยเหมือนกันนะ พวกลูกคนรวยที่ชอบทำตัวมีปัญหา แต่ก็ไม่ได้อะไรกับเรามากหรอก ผู้ชายพวกนี้หัวสูง คงไม่มองผู้หญิงระดับเราหรอก”

นาราเงียบไปทันที เธอเคยได้ยินเหมือนกันว่าลุลาทำงานประเภทนี้ เพียงแต่เธอไม่เคยได้ถามความจริงจากเพื่อน เพราะไม่อยากยุ่งเรื่องส่วนตัวของเพื่อนมากเกินไป

“แล้ว...ได้เงินเท่าไหร่?”

“ครั้งแรก ก็ประมาณสามพันถึงห้าพัน ถ้าลูกค้าชอบ อาจจะได้ทิปเพิ่ม หรือถ้าลงรายละเอียดมากกว่านั้น ก็อาจจะได้เป็นหมื่นเลยนะ”

ลุลาเอ่ยออกไปตามความเป็นจริง เธอรู้ว่าผู้หญิงแบบนาราคงไม่เหมาะกับงานประเภทนี้ เธอเลยไม่เคยแนะนำให้เพื่อนทำเลยสักครั้ง และเราสองคนก็ไม่เคยพูดกันเรื่องพวกนี้

ทว่าหากจำเป็นจริง ๆ เธอก็มองว่างานนี้สามารถหาเงินได้เร็วกว่างานที่เพื่อนทำอยู่หลายเท่า

“คนหางานให้คือพี่โบว์ รุ่นพี่คณะวิศวะ เป็นคนรู้จักคนเยอะ มีงานเข้ามาเรื่อย ๆ เลยนะ”

นารากลืนน้ำลายดังอึก เธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่งานที่บริสุทธิ์แบบที่เธอเคยฝัน แต่ตอนนี้เธอคงไม่มีทางเลือกเหลือแล้ว แม่ก็อายุเยอะขึ้นทุกวัน งานก็ไม่ค่อยมี หนี้ที่บ้านก็ท่วมหัว เธอไม่อยากให้แม่ต้องลำบากไปมากกว่านี้อีกแล้ว

“กูทำได้ไหม”

“ได้สิ พี่โบว์ใจดีมาก ไม่บังคับเลยว่าต้องทำอะไร เอาตามที่เราสะดวก ถ้าไม่ไหวก็บอกเลิกได้ตลอด กูจะพามึงไปเจอพี่เค้าก่อนเลยนะ วันนี้หลังเลิกเรียนช่วงบ่าย”

นาราพยักหน้า ในใจเต็มไปด้วยความกลัวและความตื่นเต้น เธอไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจครั้งนี้ เธอจะต้องเจอกับอะไรบ้าง แต่ในเมื่ออับจนหมดทุกทางแล้ว เธอก็จำเป็นที่จะต้องเลือกเส้นทางนี้

เวลาต่อมา

หลังเลิกเรียนไม่ถึงชั่วโมง ลุลาก็พานาราเดินตรงไปยังร้านคาเฟ่เล็ก ๆ อยู่ข้างซอยหลังมหาวิทยาลัย ภายด้านนอกร้านดูธรรมดา ทว่าพอเปิดประตูเข้าไป กลิ่นกาแฟผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยมาแตะจมูก ภายในมีแสงไฟสลัว ที่นั่งเป็นโซฟาหนังสีเข้ม มีแผ่นไม้กั้นระหว่างโต๊ะ ทำให้ดูค่อนข้างเป็นส่วนตัว

ที่มุมสุดของร้าน รุ่นพี่ที่ชื่อโบว์นั่งรออยู่ก่อนแล้ว เธอเป็นผู้หญิงผมสั้นสีน้ำตาลเข้ม สวมชุดนักศึกษารัดรูป เน้นส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างชัดเจน กำลังส่งยิ้มทักทายเธอและลุลาที่กำลังเดินเข้าไปใกล้ ๆ

“มาแล้วเหรอล่า”โบว์ลุกขึ้นเอ่ยทักทาย พลางกวักมือเรียก“นั่งเลยสิ”

ลุลาพยักหน้าแล้วดึงนารานั่งลงข้างกัน นารานั้นรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว มือเล็กกำขอบกระโปรงนักศึกษาแน่น เธอพยายามยิ้มทักทายอีกฝ่าย

“พี่โบว์ค่ะ นี่นารา เพื่อนล่าเองค่ะ”ลุลาแนะนำเพื่อนให้กับรุ่นพี่สาวรู้จักก่อนจะหันมาทางนารา

“นารา นี่พี่โบว์ รุ่นพี่วิศวะปีสี่ คนที่กูเล่าให้ฟังไง”

“สวัสดีค่ะ พี่โบว์”นารายกมือไหว้ เสียงที่เปล่งออกไปนั้น เบาจนแทบไม่ได้ยิน

รุ่นพี่สาวพยักหน้า มองนาราตั้งแต่หัวจรดเท้า โดยไม่พูดอะไร สายตาของเธอไล่จากใบหน้าขาวใส ไร้เครื่องสำอาง ผมดัดลอนใหญ่สีดำสนิท ลงมาถึงรูปร่างที่เพรียวบาง แต่ทว่ามีส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจนโดยธรรมชาติ โดยเฉพาะช่วงอกและสะโพกที่ทำให้เสื้อนักศึกษาดูคับแน่นขึ้นมาเล็กน้อย