All Chapters of ผมคลั่งไคล้คุณ(Crazy about you): Chapter 1 - Chapter 10

“ไอติม ยกกาแฟและอาหารว่างขึ้นไปให้ พ่อเลี้ยงสุชาติที่ห้องทำงานด้วย”นุกูล มือขวา คนสนิทของพ่อเลี้ยงสุชาติ นักการเมืองท้องถิ่นชื่อดัง ที่มีอิทธิพลกว้างขวางของจังหวัดภาคเหนือ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบกับ ไอติม หลานสาวของป้ารำพึง แม่บ้านคนสนิทของคุณนายผกา ภรรยาของบ้านไร่แห่งนี้ ที่รับเข้ามาเลี้ยงดูตั้งแต่เด็ก จนตอนนี้เธอโตเป็นสาวสวย หุ่นนางแบบรวมทั้งหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่เกินตัว จนเขาก็แอบเผลอมองและลอบกลืนน้ำลายอยู่หลายครั้ง“ตอนนี้ไอติมกำลังล้างจานอยู่ น่าจะไม่สะดวกเดี๋ยวป้ายกขึ้นไปให้พ่อเลี้ยงเอง” รำพึง เอ่ยตอบแทนไอติม เพราะเธอรับรู้จากหลานสาวของเธอว่า พ่อเลี้ยงชอบแอบลวนลามอยู่บ่อยครั้ง ก่อนจะได้ยินเสียงนุกูลเอ่ยตะคอกเสียงดังในทันที“ไม่ได้!! พ่อเลี้ยงต้องการให้ไอติมขึ้นไปไม่ใช่ป้า ไอติมรีบล้างมือและยกอาหารขึ้นไปเสิร์ฟเร็วๆด้วยล่ะ เดี๋ยวพ่อเลี้ยงหงุดหงิดจะหาว่าพี่ไม่เตือนนะ”“จ้ะพี่นุ เดี๋ยวติมไปเอง” ฉันขานรับออกมาเบาๆ ให้กับพี่นุกูล ก่อนที่จะหันไปสบตามองป้ารำพึง ญาติเพียงคนเดียวของฉันที่เลี้ยงฉันมา ตั้งแต่ฉันอายุได้เพียงเจ็ดขวบหลังจากพ่อและแม่ของฉันได้ ติดการพนันอย่างหนัก จนมีหนี้ท่ว

ฉันวิ่งลงมาจากห้องทำงานของพ่อเลี้ยง ก็มาถึงภายในห้องพักด้านล่างของฉันด้วยสีหน้าตื่นตระหนก โดยที่ฉันเปิดตู้เสื้อผ้าและเก็บข้าวของที่จำเป็นใส่กระเป๋าอย่างเร่งรีบ ก่อนจะได้ยินเสียงของป้ารำพึง เอ่ยดังขึ้นมา“ไอติม เกิดอะไรขึ้น แล้วนี่หลานจะเก็บเสื้อผ้าไปไหน”รำพึง เอ่ยถามขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นท่าทางของหลานสาวที่กำลังเดินเก็บข้าวของยัดใส่กระเป๋าอย่างร้อนรน“พ่อเลี้ยงจะข่มขืนหนูป้ารำพึง หนูเลยใช้รูปปั้นทุบหัวจนพ่อเลี้ยงสลบไป หนูอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วจ้ะป้า” ฉันมองหน้าของป้ารำพึง ก่อนจะพูดตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างหวาดกลัวอิทธิพลของพ่อเลี้ยงสุชาติ ที่เคยได้รับรู้มาและ ถ้าฉันอยู่ที่นี่ต่อไป ฉันคงไม่รอดแน่ ๆ“งั้นหลานรีบเก็บของที่จำเป็นพอ ก่อนที่คนในบ้านจะรู้ตัวแล้วแห่กันมาจับหลานไปให้พ่อเลี้ยง”รำพึงที่ได้ยินก็เข้าใจในทันที จึงเดินไปเปิดลิ้นชักหยิบของมีค่าที่เธอเก็บสะสมไว้ทั้งหมดรวมทั้งเอกสารสำคัญของไอติม ออกมายัดใส่กระเป๋าของหลานสาวในทันที“แล้วป้ารำพึงล่ะ ไม่ไปกับหนูเหรอคะ เราสองคนอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วนะ”“ป้าไม่เป็นไร ป้ามีแม่เลี้ยงผกา คอยช่วยเหลืออยู่ เดี๋ยวป้าจะไปขอร้องให้ลุงสมพรช่ว

“พวกมึงไปทางนั้น กระจายค้นหาให้ทั่ว ส่วนกูจะไปดักอยู่ทางประตูอีกฝั่ง พ่อเลี้ยงกำชับว่าต้องจับตัวไอติมมาให้ได้ ถ้ามันหนีไปได้ พวกเราตายแน่!”ดีเซล ที่กำลังเดินผ่านจุดตรวจผู้โดยสารก็ ได้ยินบทสนทนาของกลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบคน เอ่ยแทรกดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของเขา ภาพนั้นทำให้เขาต้องหันกลับไปมองยังคนกลุ่มนั้นด้วยความแปลกใจ ว่าทำไมพวกมันสามารถเข้ามาด้านในได้ ก่อนจะเอ่ยถามลูกน้องของเขาที่กำลังเดินกลับมาหลังจากได้ไปพูดคุยกับเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง“เกิดอะไรขึ้น พวกมันเป็นใคร”“เป็นคนของพ่อเลี้ยงสุชาติ นักการเมืองท้องถิ่นของจังหวัด พ่อของไอ้สลาฟ คนที่ส่งหนอนเข้ามาทำงานในท่าเรือของเราครับนาย”โชค พูดตอบนายของเขาและมองไปยังกลุ่มคนอย่างระมัดระวัง ความปลอดภัยให้กับผู้เป็นนายของตัวเองอย่างเงียบๆ“แล้วพวกมันมาทำอะไรที่นี่”ดีเซลพูดและกวาดสายตามองไปยังบริเวณสนามบินก่อนจะได้ยินเสียงลูกน้องของตัวเองเอ่ยตอบดังขึ้นมาอีกครั้ง“ผมได้ยินเจ้าหน้าที่บอกว่า พวกมันมาตามจับคนที่ทำร้ายพ่อเลี้ยงสุชาติเลยขอเข้ามาค้นด้านในแบบมีอภิสิทธิ์พิเศษครับนาย” “ฮึ อภิสิทธิ์พิเศษงั้นเหรอ” ดีเซล กระตุกยิ้มและเค้นเสียงขึ้นมาในลำคอเบ

#ด้านพ่อเลี้ยงสุชาติ“หลานสาวของป้า ทำฉันแสบมาก มันหนีไปไหนบอกฉันมาเดี๋ยวนี้นะ” พ่อเลี้ยงสุชาติ พูดถามเสียงเข้มและจ้องมองไปยังป้ารำพึง แม่บ้านคนสนิทของเมียที่เขามั่นใจว่าต้องมีส่วนรู้เห็นว่า หลานสาวตัวดีของเธอหนีไปอยู่ที่ไหน“พ่อเลี้ยง ป้าไม่รู้เรื่องอะไรเลย ไอติมมาบอกแค่ว่า จะออกไปซื้อของให้พ่อเลี้ยง ป้าก็เลยไปบอกลุงสมพรให้เจ้าอ่ำขับรถออกไปให้เท่านั้นเลยค่ะ” รำพึง เอ่ยตอบ ราวกับทุกอย่างที่เธอบอกเป็นเรื่องจริงสามารถยืนยันได้พร้อมกับจ้องมองพ่อเลี้ยงอย่างไม่หลบสายตา“จริงเหรอสมพร ไอ้อ่ำ” พ่อเลี้ยงเมื่อเห็นสีหน้าท่าทางไม่มีอาการพิรุธอย่างใดของป้ารำพึง จึงหันไปมองทางคนขับรถของเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วยอย่างเป็นคำถาม“จริงครับพ่อเลี้ยง ไอติม บอกให้ผมส่งเธอแถวๆร้านค้า แล้วสักพักก็เดินกลับมาบอกให้ผมขับรถกลับเอาของมาให้พ่อเลี้ยงก่อน เพราะพ่อเลี้ยงรีบใช้ และเธอจะรีบตามกลับมาเอง ผมก็ไม่คิดว่าไอติมก็จะหลอกผมเหมือนกัน” อ่ำ พูดตอบพ่อเลี้ยงและแสร้งทำหน้าเศร้าราวกับรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากที่ตัวเองก็ถูกหลอกเช่นกัน ก่อนได้ยินเสียงของพ่อเลี้ยงเอ่ยดังขึ้นมาอีกครั้ง“อย่าให้ฉันรู้นะ ว่าพวกแกส่งคบคิดกันหลอกฉ

#หนึ่งอาทิตย์ต่อมาหลังจากวันนั้น เมื่อฉันได้ไปถึงคอนโดของยี่หวาก็ได้รับสายน้าอุไร ที่เป็นเพื่อนสนิทของป้ารำพึงและได้มีการพูดคุยกันอยู่สักพักใหญ่ๆ น้าอุไรก็รีบขับรถมารับฉัน ถึงคอนโดยี่หวาและพามายังอะพาร์ตเมนต์ ที่น้าแกเป็นเจ้าของก่อนที่ฉันจะได้รับการติดต่อจากป้ารำพึง ผ่านโทรศัพท์ของคุณน้าอุไรว่า พ่อเลี้ยงสุชาติกำลังพลิกจังหวัดตามหาฉันเมื่อตรวจเช็กแล้วว่าฉันไม่ได้ขึ้นเครื่องในไฟล์ตบินวันนั้น โดยที่พ่อเลี้ยงก็ทำอะไรป้าของฉันไม่ได้ เพราะ มีแม่เลี้ยงผกา ที่พอจะรู้เรื่องราวทุกอย่าง ก็คอยให้ความช่วยเหลือ ทำให้ฉันคลายความกังวลเรื่องป้ารำพึงไปได้ในทันที รวมทั้งเผลอลืม เรื่องของพี่ดีเซลผู้ชายสุดหล่อที่เคยช่วยฉันไว้จากการหนีคนของพ่อเลี้ยงไปเสียสนิท และระหว่างที่ฉันกำลังแต่งตัวอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ก็ได้ยินสายเรียกเข้าจากโทรศัพท์ ก็รู้ว่ายี่หวาขับรถมาถึงที่หน้าอะพาร์ตเมนต์ของฉันแล้ว จึงรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายในทันที“มึงถึงแล้วเหรอ”(ถึงแล้ว มึงลงมาเร็วๆ นะ กูหิวข้าว) ยี่หวาเอยขึ้นอย่าง งอแง เมื่อได้ยินเสียงของเพื่อนรักเธอดังมาจากปลายสาย“เดี๋ยวกูรีบลงไป แป๊บเดียว”ฉันพูดตอบกลับ และรีบ