《ภารกิจนาทีชีวิต แพทย์เวหา 》全部章節：第 101 章 - 第 110 章

ณ ลานจอดเฮลิคอปเตอร์บนดาดฟ้าโรงพยาบาลจิงตู... ทันทีที่สกีของเจ้า BK-117 แตะพื้น ทีมเปลที่รออยู่ก็พุ่งเข้าชาร์จทันที“คนไข้หมดสติ! ใส่ท่อช่วยหายใจแล้ว! รูม่านตาซ้ายขยาย 5 มม.! GCS 4 คะแนนลดลงจาก 6! มีอาการเกร็ง!” ซุนเผิงตะโกนรายงานขณะกระโดดลงจากเครื่องพร้อมกับช่วยเข็นเปลจ้าวจวินอวี่และไป๋เหวินซีที่มารอรับ วิ่งขนาบข้างเตียงทันที“ไปห้องผ่าตัดเบอร์ 1 ด่วน! ไม่ต้องเข้า ER! ไม่ต้อง CT Scan แล้ว! อาการชัดเจนขนาดนี้ คนไข้รอไม่ไหวแน่!” จ้าวจวินอวี่ สั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด“ซุนเผิง! นายรออยู่ข้างนอก!” ไป๋เหวินซีหันมาสั่งเพื่อน“ไม่! ฉันจะเข้าไปด้วย! ฉันจะ...”“นายทำไม่ได้!” ไป๋เหวินซีหยุดวิ่งแล้วหันมาจับไหล่ซุนเผิงแน่น “มือที่สั่นขนาดนี้ถือมีดผ่าตัดไม่ได้! เชื่อใจพวกเรา... ฉันสัญญาว่าจะเอาเธอกลับมาคืนนายให้ได้!”ซุนเผิงชะงัก เขามองมือตัวเองที่เปื้อนเลือดและยังสั่นระริกไม่หยุด... พร้อมกับยอมรับความจริงอย่างเจ็บปวด“ฝากด้วยนะซีซี... ฝากหัวใจของฉันด้วย...”ภายในห้องผ่าตัดเบอร์ 1 บรรยากาศในห้องเย็นเฉียบและตึงเครียดถึงขีดสุด ร่าง

หลังจากเหตุการณ์ผ่าตัดอันเป็นประวัติศาสตร์ผ่านพ้นไป วันทำงานของทุกคนก็วนกลับมาเฉกเช่นเดิม... ในเช้าวันหนึ่งซึ่งเป็นวันที่อากาศค่อนข้างแจ่มใส...ไป๋เหวินซีที่ตอนนี้ไม่มีใครค้านเรื่องที่เธอได้เป็นรองผู้อำนวยการศูนย์... กำลังเดินตรวจความเรียบร้อยของห้องฉุกเฉิน ทันใดนั้นร่างสูงโปร่งของจ้าวจวินอวี่ในชุดสูทลำลองก็เดินเข้ามาหาพร้อมกับกล่องข้าวเก็บความร้อนในมือ“กาแฟดำไม่ดีต่อกระเพาะตอนเช้านะครับรอง ผอ.” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยรอยยิ้ม พลางส่งข้าวกล่องในมือไปตรงหน้าของเธอ “วันนี้มีโจ๊กปลาเก๋าเจ้าโปรดกับซาลาเปาไส้ครีมครับ”ไป๋เหวินซีมองข้าวกล่องตรงหน้าด้วยความอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ที่มาพร้อมกับสายตาล้อเลียนของพยาบาล “ขอบคุณค่ะ... ว่าแต่ท่านประธานบริษัทไม่ยุ่งเหรอคะ? ถึงมีเวลามาส่งข้าวเช้า” เธอรู้ว่าวันนี้เขาจำเป็นต้องเข้าประชุมดังนั้นจึงไม่ได้มาทำงานที่โรงพยาบาล“สำหรับคุณ ผมว่างเสมอ” เขาตอบหน้าตายไม่วายหยอดคำหวาน “แล้วก็... เย็นนี้ถ้าไม่ติดเคส ขอเชิญไปทานมื้อค่ำที่บ้านนะครับ คุณปู่บ่นคิดถึง”ไป๋เหวินซีหน้าแดงระเรื่อ พยาบาลแถวนั้นแอบอมยิ้มหัวเราะคิกคักกันยกใหญ่... แ

กาลเวลาหมุนเปลี่ยนผ่านไปอย่างรวดเร็ว อาคารเก่าของโรงพยาบาลจิงตูถูกปรับปรุงใหม่ให้ทันสมัยเพื่อต้อนรับมหกรรมโอลิมปิกประจำประเทศ เช่นเดียวกับเทคโนโลยีการสื่อสารที่ก้าวเข้าสู่ยุค 3G และอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงแต่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปมากที่สุด คือการยกระดับหน่วยกู้ชีพเหยี่ยวเวหาขึ้นเป็น “ศูนย์ความเป็นเลิศด้านอุบัติเหตุและกู้ชีพทางอากาศ” แยกตัวออกมาเป็นเอกเทศที่บอร์ดประกาศหน้าห้องประชุม กลุ่มแพทย์หนุ่มสาวในชุดกาวน์ปักตราโรงพยาบาลกำลังยืนมุงดูประกาศรายชื่อผู้ผ่านการคัดเลือกเข้าทีมบินรุ่นที่ 3“ผ่านแล้วโว้ย!”เสียงตะโกนของซุนเผิงดังสนั่นจนพยาบาลหันมามองค้อน โดยที่ข้างเขาคือเฉียนหมิงที่ยืนยิ้มกว้างด้วยความตื้นตัน... ในมือของทั้งคู่กำตราอาร์มรูปปีกเหยี่ยวเอาไว้แน่นหลังจากพลาดหวังในรุ่นแรก และซุ่มฝึกฝนร่างกายและวิชาการอย่างหนักควบคู่ไปกับการเรียนแพทย์ ในที่สุด... ความพยายามตลอดหลายปีก็สัมฤทธิ์ผลไป๋เหวินหยางและจางเหว่ยซึ่งตอนนี้ได้กลายเป็นแพทย์ประจำบ้านอาวุโสรวมถึงจ้าวฟ้างเจี้ยน หลี่เหว่ย และแพทย์หญิงเฉินเยว่ที่พวกเขาทั้งสามได้เข้ามาเ

เช้าวันที่ 3 หลังการผ่าตัด ภายในหอผู้ป่วยวิกฤตศัลยกรรมประสาท (Neuro ICU) แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าลอดผ่านม่านหน้าต่างกระจกเข้ามาตกกระทบซุนเผิงผู้เฝ้าไข้ที่ออกมานั่งดื่มกาแฟยามเช้า...ในเวลาเดียวกันมอนิเตอร์สัญญาณชีพของหลิวซือซือก็ยังคงดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... บ่งบอกถึงสัญญาณแห่งชีวิตที่มั่นคงร่างของเธอยังคงนอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงโดยที่ท่อช่วยหายใจที่น่าอึดอัดได้ถูกถอดออกไปแล้วเมื่อเย็นวานนี้ เหลือเพียงสายออกซิเจนทางจมูก... ส่วนศีรษะมีผ้าพันแผลพันเอาไว้อย่างเรียบร้อย แม้ว่าเธอจะยังคงนอนป่วย... แต่ใบหน้าสวยหวานนั้นเริ่มกลับมามีเลือดฝาดหลังจากซุนเผิงทิ้งแก้วกาแฟกระดาษลงถังเรียบร้อย เจ้าตัวก็ได้เปิดประตูเข้ามาเพื่อดูหญิงสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยระคนเจ็บปวด... ดวงตาของเขาแดงเรื่อไม่รู้ว่าเกิดจากการอดนอนหรือว่าร้องไห้มากันแน่ บางทีอาจจะเป็นทั้งสองอย่างชายหนุ่มเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงของเธอก่อนจะนั่งลงและเอามือของตนกุมมือของร่างบางบนเตียงเอาไว้แน่น “ซือซือเธอนอนมา 3 วันแล้วนะเมื่อไหร่จะตื่น”ดูเหมือนว่าปาฏิหาริย์จะมี

ภายในห้องพักฟื้นพิเศษ ชั้น 15 ของโรงพยาบาล... ในขณะที่แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาในห้องที่เงียบสงบ ร่างบางของไป๋เหวินซีนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงคนไข้ โดยมีสายน้ำเกลือระโยงระยางอยู่ที่หลังมือจ้าวจวินอวี่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนที่ดูยับย่นเล็กน้อยจากการเฝ้าไข้มาตลอดทั้งคืน นั่งอยู่ข้างเตียง สายตาคมกริบของเขามองใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาวสลับกับจอมอนิเตอร์สัญญาณชีพ“ความดันปกติ... ชีพจรเต้นสม่ำเสมอ... ระดับน้ำตาลกลับมาแล้ว” เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางถอนหายใจด้วยความโล่งอกแต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยคำถาม... ก่อนที่จะมองไปทางไป๋เหวินหยางน้องชายฝาแฝดของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท... กำลังเดินวนไปวนมาอยู่ปลายเตียงด้วยความกระวนกระวาย“ทำไมถึงเป็นแบบนี้อีกแล้ว...” ไป๋เหวินหยางพึมพำเสียงเครียด “เหมือนตอนมัธยมไม่มีผิด... ทุกครั้งที่พี่ซีซีทำเรื่องใหญ่พี่เขาจะ...”“หยางหยาง” จ้าวจวินอวี่เอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “นายหมายความว่ายังไงที่ว่าเหมือนตอนนั้น?”ไป๋เหวินหยางสะดุ้ง เขาเผลอหลุดปากเรื่องความลับของพี่สาวออกมา “เอ่อ... คือ... สมัยเรียน