جميع فصول : الفصل -الفصل 140

หนึ่งสัปดาห์หลังงานแต่งงานภายในสนามบินนานาชาติจิงตู... บรรยากาศในสนามบินนั้นคึกคักไปด้วยผู้คน... ไป๋เหวินซีที่นาน ๆ ครั้งทุกคนจะได้เห็นเธอในชุดลำลองสบาย ๆ หญิงสาวสวมแว่นกันแดดสีชา เดินเคียงคู่มากับจ้าวจวินอวี่ที่วันนี้ดูผ่อนคลายในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขน ทั้งคู่กำลังจะเดินทางไปฮันนีมูนที่  หมู่เกาะมัลดีฟส์ตามคำสั่งเด็ดขาดของคุณปู่จ้าวและคุณย่าไป๋ ที่อยากให้ทั้งสองคนได้พักผ่อนและปั๊มเหลนให้เร็วที่สุด“ตื่นเต้นไหมครับคุณนายจ้าว?” จ้าวจวินอวี่กระเซ้าพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม มือหนากุมมือเธอไม่ปล่อย“นิดหน่อยค่ะ...” ไป๋เหวินซีหัวเราะเบา ๆ “แต่ตื่นเต้นที่ได้หยุดงานมากกว่า ไม่ได้พักยาวแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ”“งั้นทริปนี้ห้ามรับสายโรงพยาบาลเด็ดขาดนะ” จ้าวจวินอวี่ กำชับ “ผมยึดมือถือคุณไว้แล้ว”ทั้งคู่หัวเราะร่าเริง ก่อนจะเดินเข้าสู่เกตขึ้นเครื่อง...3 ชั่วโมงหลังเครื่องขึ้น น่านฟ้าสากลเหนือมหาสมุทรอินเดีย ในระหว่างที่เครื่องบินกำลังบินอย่างนิ่มนวลที่ระดับความสูง 35,000 ฟุตซึ่งผู้โดยสารส่วนใหญ่กำลังพักผ่อนหรือดูภาพยนตร์ รวมถึงไป๋เหวินซีที่กำลังเอนกายพิงไหล่สา

“เปลี่ยนค่ายเป็นป้อมปราการ?” ผู้กองหูทวนคำด้วยความงุนงง “แต่เรามีแค่ปืนไรเฟิลไม่กี่กระบอกกับทหารไม่ถึง 50 นายนะคุณหมอ! ฝั่งโน้นมีรถถังเลยนะ!”“เราไม่มีอาวุธหนัก แต่เรามีเคมีภัณฑ์และความรู้ค่ะ” ไป๋เหวินซีตอบเสียงเรียบ แววตานิ่งสงบจนน่ากลัว เธอหันไปสั่งการทีมแพทย์และทหารอย่างรวดเร็วราวกับเป็นแม่ทัพในสนามรบผู้ช่ำชอง“พี่หวัง! พาคนไข้ที่เดินไหว เด็ก และคนแก่ ไปหลบในหลุมหลบภัยใต้ดินท้ายค่ายเดี๋ยวนี้! ส่วนคนที่เดินไม่ได้ ให้ย้ายไปรวมกันที่อาคารคอนกรีตเก่า มันหนากว่าเต็นท์ผ้าใบ!”“พี่ชายฟาง! จางเหว่ย! หยางหยาง! ไปเอาถังออกซิเจนและถังแก๊สทำอาหารทั้งหมดมารวมกันที่หน้าด่าน! เราจะทำระเบิดเพลิง!”“ระ... ระเบิดเพลิง?” จางเหว่ยทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อหู ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง “พี่ซีซี... พี่พูดจริงใช่ไหม” เขาถามย้ำ“ใช่! ในสถานการณ์ตอนนี้อะไรที่หยุดพวกมันได้... ก็คือยารักษาชีวิตพวกเราทั้งนั้นแหละ!” ไป๋เหวินซีพูดขึ้นเสียงกร้าว“พวกนายอย่ามัวแต่ยืนอึ้ง! รีบไปขนของมาเดี๋ยวนี้! ชีวิตของคนไข้ทุกคนอยู่ที่ความเร็วของพวกนาย!”เมื่อเห็นแววตาที่ลุกโชนไป

สามปีผ่านไป หลังจากที่เด็กหญิงตัวน้อยถือกำเนิด  ทุกคนในครอบครัวทั้งไป๋และจ้าวต่างก็มีความสุขและสดชื่นขึ้นมาทันตาเห็น โดยเฉพาะผู้สูงวัยที่ตอนนี้พวกเขาดูเหมือนจะกระชุ่มกระชวยขึ้นกว่าแต่ก่อนเพราะมีหลานสาวมาคอยออดอ้อนทว่า... เวลาแห่งความสุขมักผ่านไปไวเสมอ สำหรับคนที่มาจากอนาคตและรู้ล่วงหน้าอย่างไป๋เหวินซี เธอรู้ดีว่านาฬิกากำลังนับถอยหลังสู่หายนะในตอนนี้เหลือเวลาอีกเพียงไม่ถึง 2 ปี ก่อนที่ฝันร้ายของคนทั่วโลกจะเริ่มต้นขึ้นจากหายนะของโรคระบาดที่คร่าชีวิตของผู้คนเป็นจำนวนมาก ไป๋เหวินซีนิ่งคิดอยู่หลายครั้งหลายหนจนในที่สุดเธอก็ตัดสินใจที่จะเล่าเรื่องที่ตัวเองปิดไว้มาตลอดให้กับจ้าวจวินอวี่สามีที่ใช้ชีวิตคู่รับรู้ในขณะที่จ้าวจวินอวี่กำลังนั่งอ่านนิทานให้ลูกสาวตัวน้อยฟังอย่างมีความสุข ไป๋เหวินซีกลับยืนมองปฏิทินที่แขวนอยู่บนผนังห้องด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล จนกระทั่งสามีของเธอสังเกตเห็น ดังนั้นหลังจากส่งเยว่เยว่เข้านอนเรียบร้อยแล้ว จ้าวจวินอวี่ก็เดินเข้ามาสวมกอดภรรยาจากด้านหลัง“คุณเป็นอะไรไปครับซีซี? ช่วงนี้คุณดูเหม่อลอยและเครียดมาก... มีเรื่องอะไรที่โรง

กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว... สองปีแล้วนับจากเหตุการณ์วิกฤตที่ซานาล วันนี้โรงแรมระดับห้าดาวของเครือจ้าว-ไป๋ ที่เพิ่งจะสร้างเสร็จเมื่อปีที่แล้วของสองหุ้นส่วนสองตระกูลได้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นสวนดอกไม้สีพาสเทลแสนหวาน เพื่อต้อนรับแขกเหรื่อจากแวดวงการแพทย์และวงการบันเทิงที่มาร่วมแสดงความยินดีในงานมงคลสมรสแห่งปีระหว่างนายแพทย์ชุนเผิงหมอหนุ่มฝีมือดีแห่งทีมเหยี่ยวเวหา และหลิวซือซืออดีตดาราสาวชื่อดังที่ผันตัวมาเป็นดีเจจัดรายการวิทยุเสียงใสขวัญใจคนนอนดึกภายในห้องพักรับรองเจ้าสาว... ไป๋เหวินซีในชุดเพื่อนเจ้าสาวสีชมพูอ่อน กำลังบรรจงติดกิ๊บประดับผมให้หลิวซือซือ“สวยมากเลยซือซือ... วันนี้เธอสวยที่สุดในโลกเลย”“ใช่แล้วละ ซือซือของเราเป็นเจ้าสาวที่สวยมาก” เสียงของหวังลี่เอ่ยสนับสนุนตามมาด้วยการพยักหน้ายืนยันของจางเหมย นี่นับได้ว่าเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ทั้งสี่สาวได้กลับมาอยู่รวมกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา“ใกล้ได้เวลาทำพิธีแล้ว” เสียงของจางเหมยดังขึ้น“ฉันตื่นเต้นชะมัดเลย” หลิวซือซือเจ้าสาวแสนสวยพูดขึ้นตามจริง“ไม่เป็นไรนะ สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เ

เวลาอีกหนึ่งปีผ่านไปหลังจากงานแต่งของชุนเผิงกับ หลิวซือซือ เทศกาลแห่งความรักก็ได้วนมาถึงอีกรอบ... ท่ามกลางบรรยากาศแห่งความหวานชื่นที่แม้ว่าวันนี้จะเป็นวันแห่งความรักแต่สำหรับไป๋เหวินซีที่ตอนนี้ได้เลื่อนขึ้นมาเป็นผู้อำนวยการหัวหน้าหน่วยแพทย์เวหาฉุกเฉิน และยังพ่วงด้วยหัวหน้าแผนกฉุกเฉินมือหนึ่งของโรงพยาบาลจิงตู... วันนี้ก็เป็นเพียงวันทำงานหนักอีกวันหนึ่งภายในห้องผ่าตัดฉุกเฉิน... บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยความตึงเครียด “คีมจับเส้นเลือด...” ไป๋เหวินซีสั่งการเสียงเรียบภายใต้หน้ากากอนามัย ดวงตาคู่สวยจดจ่ออยู่กับบาดแผลฉกรรจ์ของคนไข้อุบัติเหตุรถชน... มือที่สวมถุงมือยางขยับอย่างคล่องแคล่วและแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความมั่นใจสมฉายา หัตถ์เทวดาที่ทุกคนยอมรับเวลาผ่านไปนานหลายชั่วโมง จนกระทั่งเสียงสัญญาณชีพของคนไข้กลับมาคงที่“การผ่าตัดเรียบร้อย... เย็บปิดแผลได้” ไป๋เหวินซีถอนหายใจยาว ถอยออกมาให้แพทย์ผู้ช่วยจัดการต่อ เธอดึงหน้ากากอนามัยลง เผยให้เห็นใบหน้าที่แม้จะดูเหนื่อยล้าแต่ก็ยังงดงามหมดจดก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง‘ห้าโมงเย็นแล้วเหรอเนี่ย... ป่านนี้พี่จวินอ