《ภารกิจนาทีชีวิต แพทย์เวหา 》全部章節：第 91 章 - 第 100 章

30 วัน... หรือที่ผู้ผ่านการทดสอบเรียกมันว่า “เดือนนรก” จากผู้สมัครกว่า 50 คน ในวันแรก ผ่านการคัดกรองด้วยด่านวิ่งแบกน้ำหนักและร้อยด้ายอันโหดหินจนเหลือเพียง 20 คน และในสัปดาห์ต่อมา ตัวเลขนั้นก็ลดลงเรื่อย ๆ ราวกับใบไม้ร่วง จนเหลือเพียง 12 คนสุดท้ายที่ต้องมาแย่งชิงเก้าอี้ 6 ตัวที่นี่ไม่มีคำว่าพี่น้องร่วมสถาบัน ไม่มีคำว่ารุ่นพี่รุ่นน้อง มีแต่คำว่ารอดหรือร่วง ในสัปดาห์ที่ 2 ซึ่งเป็นห้องเรียนที่ได้จำลองสถานการณ์ที่ถูกสร้างขึ้นมาเลียนแบบห้องโดยสารของเฮลิคอปเตอร์รุ่น BK-117 ของกองบินตำรวจกระทรวงความมั่นคงสาธารณะ... ซึ่งมีพื้นที่แคบยิ่งกว่าตู้เสื้อผ้า“เริ่ม!”เสียงลำโพง 105 เดซิเบล ที่เป็นเสียงใบพัดกับเทอร์ไบน์(เสียงหวีด) ของ BK-117 ดังสนั่นจนหูอื้อ... จนพื้นสั่น โต๊ะสั่น ตัวสั่นตามจังหวะเทอร์บูเลนซ์ (ลักษณะของอากาศปั่นป่วน)หลินเฟิงตะคอกใส่ไมค์ “บีพีดรอป (ความดัน) 70/40! เพาลซ์ (ชีพจร) 140! ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย! พวกนายมัวทำอะไรอยู่!”เฉียนหมิงมือสั่นจนแทงเข็มหลุดจากหลังมือหุ่นสามรอบติด “หมอครับ! เปิดเส้นเลือดไม่ได้ครับ!” เฉียนหมิงผู้รับบทพยาบาลกู้ชีพตะโกนเ

“อาจารย์คะ!” ไป๋เหวินซีตัดสินใจพูดขึ้นแทรกท่ามกลางความตึงเครียด “หนูคิดว่านี่ไม่ใช่ลมชักค่ะ!”ศาสตราจารย์เหยียนหันขวับมามองเธอด้วยความสนใจ แม้ว่าเธอจะเป็นเพียงนักศึกษาแต่เขารู้ดีว่าไป๋เหวินซีมีของมากกว่าที่เห็น“รีบพูด” ซึ่งการกระทำของอาจารย์ผู้ขึ้นชื่อว่าสายโหดของแผนกได้ทำให้นักศึกษารุ่นพี่และพยาบาลดวงตาเบิกกว้างไป๋เหวินซีรีบชี้แจงอย่างใจเย็นแต่หนักแน่น “จากประวัติคนไข้มักจะวูบทุกครั้งที่เป่าก๋วยเตี๋ยวร้อน ๆ หรือเวลาร้องไห้หนักนั่นคือการหายใจเร็วซึ่งจะทำให้ระดับคาร์บอนไดออกไซด์ในเลือดลดลง ส่งผลให้เส้นเลือดในสมองหดตัว”เธอกล่าวพร้อมกับสบตากับอาจารย์อย่างตรงไปตรงมา “ในคนปกติไม่เป็นไรค่ะ แต่ในเด็กที่มีเส้นเลือดสมองตีบอยู่แล้ว... เลือดจะไปเลี้ยงสมองไม่พอจนเกิดอาการวูบเหมือนเป็นอัมพาตชั่วคราว... หนูจึงสงสัยโรคโมยาโมยาค่ะ”ชื่อโรคภาษาญี่ปุ่นที่แปลว่ากลุ่มควันทำให้ทุกคนที่ได้ยินต่างพากันเงียบกริบ ในยุคปี 2000 โรคนี้ยังวินิจฉัยยากและมักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นลมชักในเด็กอยู่บ่อยครั้งเหยียนเจิ้งชะงัก เขาเป็นหมอเด็กประสบการณ์สูงย่อมเคยได้ยินชื่อโรคนี้ แ

“เอาน่า อย่ามัวแต่ทำซึ้ง พวกเรามันชายโสดรีบไปกันดีกว่า” จางเหว่ยพูดขึ้นก่อนจะลากเพื่อนอีกสองคนให้เดินไปพร้อมกัน“จะว่าไปเฉียนหมิงกับจางเหมยนี่คบกันแล้วใช่ไหม” ซุนเผิงอดไม่ได้ที่จะถามออกมาอย่างพาซื่อขณะที่พวกเขากำลังเดินกอดคอกันไปที่ร้านเกม“เจ้าผอมซุนนายเพิ่งจะรู้เหรอครับ” จางเหว่ยตบหน้าผากตัวเองดังแปะ “เขาไปนั่งติวหนังสือด้วยกันที่หอสมุดทุกเย็นขนาดนั้น สายตาที่มองกันนี่หวานจนมดขึ้นหนังสือแล้ว นายไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมาถึงไม่รู้”“อ้าว... ก็ฉันนึกว่าแค่เพื่อนติวกันเฉย ๆ นี่หว่า” ซุนเผิงเกาหัวแก้เก้อ “ใครจะไปรู้ทันโลกเหมือนนายล่ะครับพ่อหนุ่มเนื้อหอม” ซุนเผิงเอ่ยประชดไป๋เหวินหยางหัวเราะพลางส่ายหัวให้กับคำต่อล้อต่อเถียงของเพื่อนทั้งสองคน“ปล่อยให้พวกเขามีความสุขกันไปเถอะ ส่วนพวกเรา... หน้าที่หลักคือต้องผ่านการคัดเลือกเข้าทีมกู้ชีพให้ได้ ไม่งั้นโดนพี่ซีซีลอยแพแน่”คำพูดของไป๋เหวินหยางดึงสติของคนทั้งคู่ให้กลับมาสู่โลกแห่งความจริง การทดสอบสมรรถภาพวันพรุ่งนี้ไม่ใช่เรื่อง  เล่น ๆ และพวกเขาต่างรู้ดีว่าหัวหน้าหลักสูตรอย่างไป๋เหวินซีเอาจริงแค่ไหนในเ

ไม่ลืมหรอกค่ะ ว่าแต่พวกเราไปกินข้าวเช้ากันดีไหมคะ” ไป๋เหวินซีพูดขึ้นพลางชี้นิ้วไปยังร้านขายอาหารเช้าข้างทางห่างออกไปไม่ไกล“ดีครับ! พี่เลี้ยงเอง... ถือว่าฉลองล่วงหน้าที่เราจะได้มาเจอกันในวอร์ดอาทิตย์หน้า” จ้าวจวินอวี่ตอบรับด้วยรอยยิ้มหนึ่งสัปดาห์ต่อมาที่แผนกศัลยกรรมประสาท เช้าวันจันทร์ที่แสนสดใสสำหรับบางคน... แต่เป็นเช้าที่น่าหวาดหวั่นสำหรับนักศึกษาแพทย์ปี 4 ส่วนใหญ่ เพราะนิวโรศัลย์หรือศัลยกรรมประสาท ขึ้นชื่อว่าเป็นแผนกของเหล่าเทพเจ้าที่นี่เต็มไปด้วยอาจารย์แพทย์ระดับมันสมองของประเทศ งานละเอียดอ่อนที่ผิดพลาดไม่ได้แม้แต่มิลลิเมตรเดียว และความกดดันระดับปรอทแตกทว่า... ที่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาล กลับมีกลุ่มนักศึกษาแพทย์ชาย 4 คน ยืนยิ้มร่าเริงผิดปกติ“ในที่สุด!” ไป๋เหวินหยางแทบจะตะโกนออกมาด้วยความอัดอั้น เขาหันไปเขย่าแขนจางเหว่ย “ในที่สุดฉันก็ได้อยู่กับพี่ซีซีสักที! รู้ไหมว่าเทอมที่แล้วฉันโดนจับแยกไปอยู่ออร์โธปิดิกส์ (กระดูก) เหงาจะตายชัก!”“เออ ๆ รู้แล้วน่า!” จางเหว่ยปัดมือเพื่อนออกอย่างขำขัน “นายบ่นมาสามเดือนแล้วนะ”“แต่วันนี้พี่ซีซีมาช้า

ในระหว่างการฝึกงาน... ภายในแผนกนิวโร หัวหน้าแผนกมักจะวนเวียนมาถามไป๋เหวินซีอยู่ตลอดเวลา ชนิดที่ว่าใช้สารพัดวิธีเข้าล่อเพื่อให้เธอเลือกที่จะเป็นแพทย์เฉพาะทางในแผนกนี้“ไป๋เหวินซี... ถ้าเธอสนใจมาอยู่นิวโรฯ จริง ๆ อาจารย์มีทุนวิจัยพิเศษเตรียมไว้ให้แล้วนะ” ศาสตราจารย์เฉินป๋อหัวหน้าภาควิชาเดินเข้ามาตีเนียนคุยกับไป๋เหวินซีที่กำลังนั่งเขียนชาร์ตคนไข้อยู่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาลนี่เป็นรอบที่ 5 ของวันแล้วที่ท่านศาสตราจารย์ผู้ยิ่งใหญ่แวะเวียนมาขายตรงแผนกตัวเอง... ไป๋เหวินซียิ้มแห้งออกมา“ขอบพระคุณค่ะอาจารย์เฉิน... แต่หนูขอเวลาตัดสินใจอีกนิดนะคะ”“คิดนานไปเดี๋ยวโควตาเต็มนะ...” เฉินป๋อยังไม่ทันจะพูดจบครืด... ครืด...เสียงวิทยุสื่อสารที่เหน็บเอวของแพทย์หลายคนในบริเวณนั้นดังขึ้นพร้อมกัน ตามด้วยเสียงประกาศฉุกเฉินที่ทำให้หัวใจของทุกคนเต้นผิดจังหวะ“ประกาศฉุกเฉิน! CODE BROWN... CODE BROWN... ภัยพิบัติดินถล่ม!” (Code Brown: ภัยพิบัติธรรมชาติ / มีผู้บาดเจ็บจำนวนมาก)“พิกัด: เหมืองแร่เก่าหุบเขาซีซาน... เกิดดินสไลด์ถล่มทับแคม