ภารกิจนาทีชีวิต แพทย์เวหา

เมฆฝนสีดำทะมึนรวมตัวกันเป็นก้อนมหึมาบนน่านฟ้า กดทับแนวเทือกเขาจนบรรยากาศดูอึดอัดและน่าหวาดหวั่น ลมกระโชกแรงหอบเอาม่านฝนที่หนาทึบพัดกระหน่ำใส่ทุกสรรพสิ่ง

ท่ามกลางความเกรี้ยวกราดของธรรมชาติ เฮลิคอปเตอร์กู้ภัยรุ่นดัดแปลงพิเศษปีกวายุ 01 กำลังต่อสู้อย่างสุดกำลังเพื่อลอยตัวนิ่งอยู่เหนือหุบเขามรณะ

ภายในห้องโดยสารที่สั่นสะเทือนอย่างไม่หยุดหย่อน แพทย์หญิงหลินเว่ยนิ่งสงบมือข้างหนึ่งของเธอกดหูฟังวิทยุสื่อสารแนบกับหูแน่นขึ้น สมาธิทั้งหมดของเธอจดจ่ออยู่กับเสียงที่ดังแทรกคลื่นสัญญาณรบกวนเข้ามาจากหลายช่องสัญญาณพร้อม ๆ กัน

ซ่า... “ทีมบราโว่... พบผู้รอดชีวิตเพิ่มอีกสองราย... ขอกำลังสนับสนุน..” ซ่า... “ความรุนแรงระดับเหลือง... กำลังลำเลียงไปจุดรวมพล...” ซ่า...

เสียงที่สับสนวุ่นวายเหล่านี้เปรียบเสมือนจิ๊กซอว์ที่สมองของคุณหมอสาวกำลังประกอบขึ้นเป็นภาพรวมของสถานการณ์ทั้งหมดเบื้องล่าง

ทันใดนั้น เสียงที่ตึงเครียดและเร่งร้อนกว่าเสียงอื่นก็ดังแทรกเข้ามาในช่องสัญญาณหลัก

“ปีกวายุ...นี่ภาคพื้นดินทีมอัลฟ่า...ได้ยินไหม เปลี่ยน!”

“ปีกวายุ 01 ได้ยินชัดเจน ว่ามาทีมอัลฟ่า” หลินเว่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นแฝงความเฉียบขาด

“เรามีผู้ป่วยรหัสแดงคนที่สาม...อาการสาหัส...ความดันตก... ย้ำ...ความดันกำลังดิ่งลง! ขอคำสั่งด้วย!” เสียงของเจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินเจือปนด้วยความเหนื่อยหอบและความตื่นตระหนก

หลินเว่ยหลับตาลงครู่หนึ่ง ประมวลผลข้อมูลทั้งหมดในหัว ก่อนจะสั่งการกลับไปทันที “ทีมอัลฟ่า เตรียมชุดให้สารน้ำแรงดันสูง[1]กับชุดเปิดทางเดินหายใจฉุกเฉิน! ฉันกำลังส่งพิกัดหย่อนตะกร้าพยาบาลชุดที่สองให้พวกคุณในอีกเก้าสิบวินาที ปฏิบัติ!”

นิ้วเรียวของเธอละจากหูฟังมาแตะที่หน้าจอเรดาร์เพื่อส่งสัญญาณพิกัด ทุกการกระทำของเธอนั้นเต็มไปด้วยความรวดเร็ว แม่นยำและไร้ซึ่งความลังเล...

แต่แล้ว...

ตู้ม!!!

เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวจากด้านหลังของเฮลิคอปเตอร์ดังขึ้นอย่างรุนแรง แรงอัดอากาศมหาศาลพุ่งเข้าใส่ห้องโดยสารราวกับพายุโหมเข้ามา และมันได้กระชากร่างของหลินเว่ยให้ กระแทกผนังอย่างรุนแรง...

โลหะแข็งอัดเข้ากับแผ่นหลังของเธอจนรู้สึกเหมือนกระดูกจะแหลก ตามมาด้วยเปลวไฟปะทุจากหางเครื่องลามเลียเข้ามาอย่างไร้ความปรานี แสงสว่างเจิดจ้าแผดเผาทุกสิ่งผสม ผสานกับเสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมแทงหูกรีดร้องแข่งกับเสียงใบพัดที่เริ่มหมุนผิดจังหวะอย่างอันตราย

“ใบพัดหางขัดข้อง! ระบบไฮดรอลิกล้มเหลว! เรากำลังจะตก!” เสียงนักบินตะโกนโต้คลื่นความตื่นตระหนกภายในห้องโดยสาร

หลินเว่ยพยายามจะยกศีรษะขึ้น แต่อาการมึนจากแรงกระแทกทำให้ภาพตรงหน้าเริ่มเบลอ ใจกลางสายตาพร่ามัวของเธอคือเปลวเพลิงที่กำลังลามเลียเข้าหาตัวเอง พร้อมกับแผ่นดินที่พุ่งเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ อย่างไร้ความเมตตา

แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย จิตใจของคุณหมอสาวกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด... (ถ้าจะต้องตาย...ก็ขอให้ตายในหน้าที่ก็แล้วกัน) และแล้วทุกอย่างในห้วงความคิดของเธอก็ดับวูบ... ก่อนจะตามมาด้วยเสียงแตกของโลหะ เหลือเพียงความมืดและความว่างเปล่า

โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า แม้ร่างกายของตนจะดับสูญ ทว่าจิตวิญญาณกลับได้เดินทางไปยังอีกโลกที่ไม่ได้ถูกบันทึกเอาไว้ในหน้าประวัติศาสตร์

ซ่า... ซ่า... เสียงฝนโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้าไม่ขาดสาย ราวกับม่านน้ำอันหนักอึ้งที่บดบังโลกทั้งใบให้จมหายไปในความเปียกปอนและกำลังปลุกสติสัมปชัญญะของหลินเว่ยให้ กลับคืนมา

แต่แล้ว... ความรู้สึกแรกที่กลับมานั้นไม่ใช่ความเจ็บปวดจากแรงกระแทก แต่เป็นความหนาวเย็นที่กัดกินเข้าถึงกระดูกสันหลังจากสายฝนเย็นเฉียบราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงลงบนผิวเนื้อที่เปลือยเปล่าของเธอ

จมูกของหญิงสาวได้กลิ่นดิน กลิ่นโคลน และกลิ่นใบไม้ชื้นแฉะลอยคลุ้งอยู่ในอากาศจนน่าเวียนหัว

“ที่ไหน...” นี่คือความคิดแรกที่ผุดขึ้นในความมืดมิดของเธอ ซึ่งเจ้าตัวยังไม่รู้ว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของตนเองอีกต่อไปแล้ว ก่อนที่หลินเว่ยจะพยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก

กระนั้นเปลือกตาของเธอก็รู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกกดทับด้วยก้อนหิน จนเธอต้องรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อขยับเปลือกตาให้เปิดออกในที่สุด

ซึ่งภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าค่อนข้างพร่าเลือน แต่ก็พอจะจับภาพได้ว่าเป็นป่าทึบในคืนที่มืดสนิท ประกอบกับมีเสียงฟ้าร้องคำรามอยู่ไม่ไกล ที่ตามมาด้วยแสงฟ้าแลบสว่างวาบขึ้นเป็นครั้งคราว เผยให้เห็นลำต้นของต้นไม้สูงใหญ่และพงหญ้าที่เปียกลู่ไปตามแรงลมฝน

อีกทั้งสถานที่ตรงนี้ไม่มีซากเฮลิคอปเตอร์... (หรือว่าฉันรอดอย่างนั้นเหรอ? แล้วทีมงานคนอื่นล่ะ?) สมองของเธอครุ่นคิดและพยายามจะขยับตัวเพื่อสำรวจร่างกายตามสัญชาตญาณของแพทย์

แต่แล้วหญิงสาวก็ต้องตกใจกับสิ่งที่ค้นพบ เพราะร่างกายนี้... มันไม่ใช่ของเธอ เนื่องจากมันเล็กมากอีกทั้งยังผอมบางและอ่อนแอจนน่าใจหาย ราวกับกิ่งไม้ที่พร้อมจะหักได้ทุกเมื่อ

ส่วนเสื้อผ้าที่สวมอยู่ก็ไม่ใช่ชุดแพทย์กู้ภัยที่เธอคุ้นเคย แต่เป็นชุดนักเรียนมัธยมต้นสีฟ้าขาวที่เก่าและซีดจางเปียกโชกไปด้วยน้ำฝนและเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลน

“นี่มันอะไรกัน” เธอถามกับตัวเองเมื่อมองดูมือทั้งสองข้างที่ก็ดูเล็กและบอบบาง ไม่มีร่องรอยของความกร้านจากการทำงานหนัก ไม่มีแผลเป็นจากการที่ได้มาจากการฝึกซ้อม

ทันใดนั้นเอง... ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอระลอกหนึ่งก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวราวกับสายน้ำหลาก

ภาพกระดาษข้อสอบวิชาคณิตศาสตร์ที่มีวงกลมสีแดงกากบาทอยู่หลายจุด คะแนนตัวแดงที่ต่ำจนน่าใจหาย...

เสียงตัดพ้อของผู้เป็นแม่ “ทำไมลูกไม่ตั้งใจเหมือนน้องเขาบ้าง...แล้วจะสอบเข้าโรงเรียนดี ๆ ในเมืองได้ยังไง”

สายตาผิดหวังของผู้เป็นพ่อที่มองมาอย่างเงียบงันแต่กลับทิ่มแทงยิ่งกว่าคำพูด

ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ อับอาย และสิ้นหวังถาโถมเข้าใส่จิตใจของหลินเว่ยอย่างรุนแรง นี่คือความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิม... ไป๋เหวินซี เด็กหญิงวัย 14 ปีที่วิ่งหนีออกจากบ้านมากลางสายฝนเพราะรับความผิดหวังเรื่องผลการเรียนไม่ไหว เธอวิ่งมาเรื่อย ๆ จนมาล้มลงที่นี่... และไม่ได้สติขึ้นมาอีกเลย

จนกระทั่งตอนนี้ที่ร่างวิญญาณได้แปรเปลี่ยนเป็นหลินเว่ยเข้ามาแทนที่... จิตวิญญาณของแพทย์สาวเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงก่อนที่เจ้าตัวจะหลับตาลงเพื่อพยายามจัดระเบียบข้อมูลที่ท่วมท้นอยู่ในหัว

“ฉันตายแล้ว... และดูเหมือนว่าวิญญาณของฉันจะเข้ามาอยู่ในร่างของเด็กหญิงคนนี้ที่เพิ่งจะเสียชีวิตไปเพราะอาการช็อกและภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำเกินไป” เธอพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อว่าสิ่งที่ตัวเองเผชิญอยู่นี้จะเป็นเรื่องจริง

และยังไม่ทันที่หลินเว่ยจะจับต้นชนปลายถูก... ฉับพลันก็ได้มีเสียงใส ๆ ทว่ากลับไร้ซึ่งอารมณ์ดังขึ้นในหัวของเธอ

            ติ๊ง!

[กำลังเริ่มต้นระบบแพทย์อรุณรุ่ง ตรวจสอบสถานะร่างกายโฮสต์ปัจจุบัน: ไป๋เหวินซี อายุ 14 ปีสภาพร่างกาย: อ่อนแออย่างรุนแรงภาวะอุณหภูมิร่างกายต่ำกว่าปกติ ระดับน้ำตาลในเลือดต่ำ คำแนะนำ: ต้องการความอบอุ่นและสารอาหารโดยด่วน!]

“ระบบ...งั้นเหรอ?” เธอพึมพำออกมาอีกครั้งอย่างไม่อยากเชื่อหู

ซึ่งยังไม่ทันที่เธอจะได้ประมวลผลเรื่องราวสุดประหลาดนี้ เสียงตะโกนที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความกังวลของชายคนหนึ่งก็ดังลอดผ่านม่านน้ำฝนมาแต่ไกล

“เหวินซี! เหวินซี! ลูกอยู่ไหน! ตอบพ่อหน่อยสิลูก!”

ยังไม่ทันที่เธอจะตะโกนตอบว่าอยู่ตรงไหน ร่างกายอันอ่อนแอนี้ก็ได้ล้มพับลงไปนอนกองกับพื้นดินชื้นแฉะอีกคำรบ

แสงไฟจากไฟฉายและคบไฟหลายสิบดวงส่องสะเปะสะปะไปมาท่ามกลางความมืดมิดของผืนป่า ชาวบ้านจากหมู่บ้านเหิงหลงแทบทั้งหมดออกมาช่วยกันตามหาเด็กหญิงที่หายตัวไป

“แบ่งกันไปทางนั้น! ตรวจดูแถวลำธารด้วย! ระวังลื่นกันด้วยล่ะ!” เสียงของหวังเทียนหัวหน้าหมู่บ้านดังขึ้นซึ่งเขาก็คือผู้นำของการค้นหาในครั้งนี้

ใกล้กันนั้นซ่งซูเฟินผู้เป็นแม่ของเด็กหญิงกำลังร้องไห้จนแทบจะขาดใจ โดยมีหม่าซุ่ยเพื่อนบ้านร่างท้วมคอยประคองและปลอบใจอยู่ไม่ห่าง

“ใจเย็น ๆ ก่อนนะแม่เจ้าแฝด เด็กมันก็มีน้อยใจเป็นธรรมดา เดี๋ยวก็เจออย่าคิดมากไปเลย”

ซึ่งในขณะเดียวกันนั้น ไป๋กั๋วเฉียงผู้เป็นพ่อของเด็กหญิงไม่ได้พูดอะไรและเขาก็เอาแต่ตะโกนเรียกชื่อลูกสาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของความหวาดกลัว

เช่นเดียวกับไป๋เหวินหยางน้องชายฝาแฝดของไป๋เหวินซี ที่กำลังเดินลุยโคลนตามหาพี่สาวอย่างเงียบ ๆ ในมือของเขาเองก็ถือไฟฉายดวงเล็กที่กำลังส่องไปมา

ใบหน้าของเด็กชายซีดเผือด ริมฝีปากพึมพำเสียงแผ่ว “พี่...ผมขอโทษ...” เขารู้สึกผิดที่เป็นส่วนหนึ่งของแรงกดดันที่ทำให้พี่สาวต้องเตลิดหนีมาแบบนี้ ก่อนที่เจ้าตัวจะเห็นร่างตะคุ่มอันคุ้นเคยของพีสาวที่เกิดก่อนเพียงไม่กี่นาที

“เจอแล้ว! ทางนี้! พี่อยู่ทางนี้!”

เหวินหยางตะโกนขึ้นสุดเสียง ทุกคนรีบวิ่งตามเสียงของเขาไปยังใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ที่นั่นพวกเขาก็ได้พบกับร่างของไป๋เหวินซีที่นอนขดตัวสั่นเทาอยู่กับโคนต้นไม้ ใบหน้าของเธอซีดขาวราวกับกระดาษ

“เหวินซี! ลูกพ่อ!” ไป๋กั๋วเฉียงถลาเข้าไปช้อนร่างลูกสาวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของร่างกายที่เปียกปอน

ในอ้อมแขนอันสั่นเทาของผู้เป็นพ่อ ดวงตาของเด็กหญิงค่อย ๆ ปรือขึ้นอย่างช้า ๆ ทว่า... แววตาที่สบกลับไปนั้นไม่ใช่แววตาที่ว่างเปล่าและสิ้นหวังของเด็กหญิงที่ผิดหวังในชีวิตอีกต่อไป

เพราะตอนนี้แววตานั้นคือแววตาของแพทย์หญิงหลินเว่ย... ผู้สุขุม เฉียบคม และเต็มไปด้วยการวิเคราะห์ แม้จะอยู่ในร่างที่อ่อนแอและสั่นสะท้านจากความหนาวเย็นก็ตามที

การเปลี่ยนแปลง... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วในคืนที่พายุโหมกระหน่ำภายในหมู่บ้านกลางหุบเขาอย่างเงียบเชียบ โดยที่ยังไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า... การตื่นขึ้นของเด็กหญิงคนนี้ จะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ให้กับท้องฟ้าของประเทศนี้ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

[1] การให้สารน้ำแรงดันสูง (High-pressure fluid administration/ไฮ-เพรสเชอร์ ฟลูอิด แอดมินนิสเทรชัน) หมายถึงการทำให้สารน้ำเข้าสู่ร่างกายผู้ป่วยด้วยอัตราที่เร็วและแรงกว่าปกติ เพื่อเพิ่มปริมาณเลือดหมุนเวียนอย่างเร่งด่วน เหมาะในสถานการณ์ที่ผู้ป่วยมีภาวะช็อก (shock) หรือเสียเลือดมาก (massive hemorrhage/แมสซิฟ เฮมอริจ) จนความดันโลหิตตก