《ภารกิจนาทีชีวิต แพทย์เวหา 》全部章節：第 81 章 - 第 90 章

บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของตึกอธิการบดียังคงปกคลุมไปด้วยความเงียบงัน แต่เป็นความเงียบที่แตกต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่ความเงียบจากความกดดัน แต่เป็นความเงียบจากความตะลึงงันในความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยซูจิงเหิงยืนตระหง่านอยู่กลางห้อง รัศมีของผู้นำตระกูลใหญ่แผ่ออกมาจนแม้แต่อธิการบดีหยางยังต้องเกรงใจ เขาโอบไหล่ไป๋เหวินซีไว้อย่างปกป้อง สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะมาหยุดที่เกาฮุยที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่บนโซฟา“ได้ยินชัดแล้วใช่ไหมครับ... คุณนักศึกษาผู้เรียกร้องความยุติธรรม?” ซูจิงเหิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เชือดเฉือน “พ่อของคุณเป็นผู้ประสบภัยจากอุบัติเหตุจริง... แต่เขาแค่สลบ และลูกสาวอย่างคุณก็ปลอดภัยดี แต่คุณกลับเอาความแค้นส่วนตัวมาบิดเบือนความจริง ใส่ร้ายคนที่ช่วยชีวิตภรรยาและลูก ๆ ของผมว่าเห็นแก่เงิน”กล่าวจบเจ้าตัวก็หันไปทางอธิการบดีหยาง“ท่านอธิการบดีครับ... ผมในฐานะตัวแทนของตระกูลซู และในฐานะสามีของผู้หญิงในรถคันนั้น ขอยืนยันความบริสุทธิ์ของ นศพ. ไป๋เหวินซี ทุกข้อกล่าวหา และผมขอเรียกร้องให้ทางมหาวิทยาลัยดำเนินการกับผู้ที่สร้างเรื่อง

เฮลิคอปเตอร์แหวกฝ่าพายุฝนอันมืดมิด มุ่งหน้าสู่ยอดเขาทิศเหนือด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่นักบินจะกล้าเสี่ยง แรงสั่นสะเทือนของเครื่องยนต์และสภาพอากาศที่เลวร้ายทำให้ห้องโดยสารสั่นไหวอย่างรุนแรงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ภายในเวลาไม่ถึง 15 นาที แสงไฟสลัวจากเรือนรับรองสไตล์จีนโบราณก็ปรากฏขึ้นเบื้องล่าง ทันทีที่ล้อแตะพื้น ไป๋เหวินซีไม่รอให้เครื่องจอดสนิท เธอกระโดดลงจากเครื่องพร้อมกระเป๋าฉุกเฉินวิ่งตามหลังจ้าวจวินอวี่เข้าไปในตัวบ้านอย่างรวดเร็วภาพที่เห็นทำเอาหัวใจของจ้าวจวินอวี่กระตุกวูบ ท่านผู้เฒ่าจ้าว... ชายชราผู้ทรงอิทธิพลแห่งจิงตูนอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนโซฟาไม้สัก ใบหน้าซีดเผือดจนเป็นสีเทา เหงื่อกาฬไหลพรากท่วมตัว มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกแน่นด้วยความทรมาน“คุณปู่ครับ! ผมมาแล้ว!” จ้าวจวินอวี่ถลาเข้าไปหา จับชีพจรที่ข้อมือท่านทันที “ชีพจรเบาและเร็วมาก...”ไป๋เหวินซีรีบวางกระเป๋าลงข้างตัว เธอรู้ดีว่าในสถานการณ์ที่อุปกรณ์มีจำกัดแบบนี้ การวินิจฉัยที่แม่นยำที่สุดคือสิ่งจำเป็น เธอสูดหายใจลึกแล้วเรียกใช้งานสิ่งที่ไม่มีใครมองเห็น[ระบบ! สแกนร่างกายผู้ป่วยเดี๋ยวนี้!]

ภายในโรงพยาบาลของมหาวิทยาลัยจิงตู... บรรยากาศยามเย็นสงบลงมากแล้ว จ้าวจวินอวี่เดินออกมาจากห้องผ่าตัดด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากยืนผ่าตัดสมองมาร่วม 6 ชั่วโมง เขาถอดหมวกผ่าตัดออก เผยให้เห็นผมที่ชื้นเหงื่อแต่ใบหน้าหล่อเหลากลับเปื้อนยิ้มเขาเพิ่งได้รับเพจเจอร์ข้อความจากไป๋เหวินหยางว่า ‘เรื่องจบแล้วครับ ขอบคุณพี่มาก’ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะเดินไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะภายในโรงพยาบาลเนื่องจากต้องการถามให้รู้เรื่อง... เนื่องจากโทรศัพท์มือถือของเขากำลังชาร์จแบต แต่แล้วสายตาของเขาก็ได้มองเห็นร่างโปร่งบางของใครบางคนที่กำลังยืนอยู่บนริมระเบียงทางเดินเชื่อมตึกอยู่ไม่ไกลแสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอ ทำให้เกิดประกายสีทองระยิบระยับบนเส้นผมสีดำขลับ ไป๋เหวินซีในชุดเรียบร้อยสวมทับด้วยเสื้อไหมพรมตัวบาง กำลังยืนทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ในมือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างประคองแก้วกาแฟกระดาษอุ่น ๆ เอาไว้จ้าวจวินอวี่ระบายยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ความเหนื่อยล้าจากการยืนผ่าตัดมากกว่า 6 ชั่วโมงดูเหมือนจะระเหยหายไปจนหมดสิ้นเพียงแค่ได้เห็นหน้าของเด็กสาวเข

ข่าวความสำเร็จของภารกิจกู้ชีพทางอากาศในเหตุการณ์เพลิงไหม้ห้างสรรพสินค้าเก่าได้แพร่สะพัดไปทั่ววงการแพทย์และมหาวิทยาลัยจิงตูราวกับไฟลามทุ่งเช้าวันจันทร์ที่สดใส บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยจิงตูคึกคักเป็นพิเศษ โดยเฉพาะที่บอร์ดประชาสัมพันธ์หน้าคณะแพทยศาสตร์ นักศึกษาจำนวนมากกำลังมุงดูประกาศแผ่นใหญ่ที่มีตราประทับของทั้งมหาวิทยาลัย โรงพยาบาลจิงตูและตระกูลซูประทับอยู่อย่างเด่นชัด[ประกาศรับสมัคร: โครงการฝึกอบรมทีมแพทย์ กู้ชีพทางอากาศรุ่นที่ 1]เนื้อหาในประกาศระบุถึงการเปิดรับสมัครนักศึกษาแพทย์และพยาบาลชั้นปีใดก็ได้ที่มีคุณสมบัติครบถ้วน เพื่อเข้ารับการฝึกอบรมเป็นชุดปฏิบัติการบินกู้ชีพชุดแรกของประเทศ โดยระบุเงื่อนไขการคัดเลือกที่โหดหิน ทั้งการทดสอบสมรรถภาพร่างกาย การทดสอบจิตวิทยา และความรู้ทางการแพทย์ฉุกเฉินแต่สิ่งที่ทำให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์อื้ออึงที่สุด ไม่ใช่ความยากของการสอบ แต่เป็นชื่อของหัวหน้าผู้ฝึกสอนภาควิชาการ... ที่ระบุอยู่ท้ายประกาศ“หัวหน้าหลักสูตร: นศพ. ไป๋เหวินซี (นักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่

ข้อความในนั้นบรรยายอย่างบิดเบือน ใส่สีตีไข่ว่าไป๋เหวินซีเป็นนักศึกษาไร้จรรยาบรรณ ที่เหยียบย่ำคนจนเพื่อไต่เต้าสู่ความร่ำรวย นักศึกษาทั่วทั้งมหาวิทยาลัยต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์อย่างเผ็ดร้อนที่หน้าคณะแพทยศาสตร์ ไป๋เหวินซีเดินเข้ามาพร้อมกับกลุ่มของตนและจางเหมยที่วันนี้บังเอิญเรียนวิชาเดียวกันท่ามกลางสายตาที่มองมาด้วยความรังเกียจและสมเพช จางเหมย หยิบใบปลิวที่ตกอยู่ขึ้นมาอ่านแล้วหน้าซีดเผือดด้วยความโกรธ“ซีซี! ดูนี่สิ! ยัยเกาฮุยแน่ ๆ! ยัยนั่นบิดเบือนเรื่องทั้งหมด!” จางเหมยมือสั่น “วันนั้นใคร ๆ ต่างก็รู้ว่าพ่อของยัยนั่นแค่หัวแตกสลบไป แต่คุณน้าในรถสีขาวกำลังอยู่ในอาการวิกฤต ถ้าเธอไม่ช่วยคุณน้าคนนั้นก่อน สองแม่ลูกนั่นต้องตายแน่!”ไป๋เหวินซีรับใบปลิวมาดู สีหน้าของเธอเรียบเฉยจนน่ากลัว มุมปากยกยิ้มเย็นชา... เธอจำเหตุการณ์วันนั้นได้แม่นยำในวินาทีวิกฤตนั้น เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้หญิงในรถสีขาวเป็นใครรวยล้นฟ้ามาจากไหน เธอรู้แค่ว่า... เสียงเตือนจากระบบในหัวของเธอมันดังลั่นจนแทบจะทำให้ระเบิด[คำเตือนระดับวิกฤต: หญิงตั้งครรภ์... ตรวจพบภาวะมดลูกฉีกขาดและรกลอกต