《ภารกิจนาทีชีวิต แพทย์เวหา 》全部章節：第 111 章 - 第 120 章

หลังจากวางสายจากจ้าวจวินอวี่ ซูจิงเหิงไม่ได้นิ่งนอนใจ เขาหยิบโทรศัพท์เครื่องพิเศษที่มีระบบรักษาความปลอดภัยขั้นสูง กดโทรออกไปยังหมายเลขส่วนตัวของพันธมิตรทางธุรกิจเก่าแก่ที่กุมอำนาจอยู่ในฝั่งฮ่องกงทันที“เหล่าจาง... ฉันมีเรื่องรบกวนหน่อย ช่วยเช็กประวัติของคนตระกูลเซี่ยที่ชื่อเซี่ยหลางให้ที เอาแบบละเอียดที่สุดทั้งเรื่องธุรกิจและเรื่องส่วนตัว”รอเพียงไม่ถึงสิบนาที ข้อมูลทั้งหมดก็ถูกส่งกลับมายังแท็บเล็ตของซูจิงเหิง ดวงตาของผู้ทรงอิทธิพลแห่งจิงตูหรี่ลงเมื่อไล่อ่านข้อมูลเหล่านั้น“หึ... ที่แท้ก็เป็นแค่หมาป่าหิวโซที่ถูกฝูงขับไล่ออกมาสินะ”ข้อมูลระบุชัดเจนว่าเซี่ยหลางกำลังเพลี่ยงพล้ำในศึกแย่งชิงมรดกที่ฮ่องกง แม้ว่าเขาจะเป็นทายาทสายตรงแต่เนื่องจากน้องเขยของเขานั้นก็ไม่ใช่ใครที่จะมาดูแคลนได้เช่นกันดังนั้นชายหนุ่มคนนี้จึงได้หันเป้าหมายมาที่เซี่ยกรุ๊ปในจิงตู หวังจะใช้มันเป็นฐานอำนาจใหม่เพื่อให้ตำแหน่งที่ฮ่องกงของเขาไม่สั่นคลอน และวิธีการสกปรกอย่างการปล่อยข่าวทำลายชื่อเสียงคู่แข่งก็เป็นไม้ตายที่เขาใช้มาตลอด “คิดจะมาเล่นเกมสกปรกในถิ่นของตระกูลซูงั้น

คิ้วเรียวของไป๋เหวินซีขมวดเข้าหากันแน่น ความรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นผ่านไขสันหลังโดยไม่ทราบสาเหตุ “ฉันไม่เคยรู้จักคุณ ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครคะ?”“คุณหมอจำคนที่คุณช่วยไว้เมื่อหลายปีก่อนไม่ได้หรือครับ” น้ำเสียงของเขาคล้ายหยอกเย้าแต่แฝงความนัยสำคัญบางอย่าง “วันที่มีเหตุการณ์สำคัญกับรถสปอร์ตสีแดงคันนั้น... คันที่คุณหมอพยายามช่วยผมอย่างเต็มที่”คำพูดที่เจาะจงรายละเอียดทำให้สัญชาตญาณระวังภัยของไป๋เหวินซีทำงานทันที เธอไม่รอให้อีกฝ่ายพูดพล่ามอีกก่อนจะตัดสินใจกดตัดสายทิ้งทันทีด้วยความรู้สึกไม่ชอบมาพากล“คนบ้าอะไร...” เธอพึมพำกับตัวเอง มือยังกำโทรศัพท์แน่น หัวใจเต้นผิดจังหวะไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความสังหรณ์ใจบางอย่าง“ซีซี... นมช็อกโกแลตมาแล้วครับ” จ้าวจวินอวี่เดินกลับมาพร้อมแก้วนมร้อนและถุงขนมปังหอมกรุ่น แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็จางลงเมื่อสังเกตเห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีของคนรัก“มีอะไรหรือเปล่า? ทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้น? ใครโทรมา?”ไป๋เหวินซีถอนหายใจยาว รับแก้วนมมาวางไว้ข้างตัวก่อนจะเงยหน้าสบตาเขาอย่างจริงจัง“เบอร์แปลกค

“เขาคิดว่า... ชื่อบริษัทที่คุณปู่ตั้งขึ้น เป็นทรัพย์สินของตระกูลเขาอย่างนั้นเหรอคะ?” ไป๋เหวินซีถามย้ำด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันยิ่งกว่าเดิม“แต่นี่มันเป็นบริษัทที่คุณปู่สร้างมากับมือไม่ใช่เหรอ? ตระกูลเซี่ยทางฝั่งฮ่องกงไม่ได้มาช่วยลงทุนสักหน่อย”จ้าวจวินอวี่แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาฉายแววเย็นชาเมื่อเอ่ยถึงความโลภของญาติห่าง ๆ“ถูกต้องครับ... คุณปู่ตั้งชื่อบริษัทว่า ‘เซี่ยกรุ๊ป’ ก็เพื่อเป็นเกียรติและแสดงความรักต่อคุณย่าเพื่อให้ท่านรู้สึกว่าแม้จะจากบ้านมาไกล แต่ท่านก็ยังมีอาณาจักรของตัวเองอยู่ที่นี่... มันคืออนุสรณ์แห่งความรัก ไม่ใช่สาขาแฟรนไชส์ของใคร”เขาหยุดพูดครู่หนึ่ง นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ อย่างใช้ความคิด“แต่สำหรับเซี่ยหลาง... เขาเป็นนักธุรกิจเขี้ยวลากดินที่มองทุกอย่างเป็นผลประโยชน์ เขามองว่าการที่เราใช้แซ่ ‘เซี่ย’ มาทำธุรกิจจนใหญ่โตในแผ่นดินใหญ่ เป็นการแอบอ้างชื่อเสียงของตระกูลเขา และเขาต้องการจะ ‘ทวงคืน’ หรือไม่ก็เข้ามาฮุบกิจการโดยใช้เรื่องสายเลือดเป็นข้ออ้าง”“นี่มันคนพาลชัด ๆ เลยนะคะ” ไป๋เหวินซีพึมพำอย่างอดไม

ในขณะเดียวกัน ผู้เฒ่าจ้าวแม้ว่าจะแก่ชราแต่เขาก็ไม่ใช่ตะเกียงประหยัดน้ำมัน... ภายในห้องทำงานที่ประดับประดาด้วยของเก่าล้ำค่า ผู้เฒ่าจ้าวกำลังนั่งหน้าเคร่งขรึมอยู่บนเก้าอี้ไม้สักแกะสลัก โดยมีซูจิงเหิงนั่งจิบชาอยู่ฝั่งตรงข้าม บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากสองผู้ยิ่งใหญ่แห่งจิงตู“มันกล้ามากที่แตะต้องคนของตระกูลจ้าว...” ผู้เฒ่าจ้าววางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดัง กึก! “มันคิดว่าการเป็นคนตระกูลเซี่ยจากฮ่องกง จะทำให้มันมีอภิสิทธิ์เหนือคนอื่นในแผ่นดินใหญ่งั้นรึ? มันคิดผิดแล้ว”“คนหนุ่มสมัยนี้ใจร้อนและไร้มารยาท...” ซูจิงเหิงเป่าควันชาเบา ๆ “ในเมื่อมันไม่เคารพเจ้าถิ่น เราก็ต้องสอนมารยาทให้มันรู้สำนึกสักหน่อย... จริงไหมครับท่านผู้เฒ่า?”“จัดการเลย...” ผู้เฒ่าจ้าวพยักหน้า “ฉันจะติดต่อเครือข่ายธุรกิจทางฝั่งฮ่องกงทั้งหมดให้แบนเซี่ยกรุ๊ปทางนั้นแม้ว่ามันอาจจะผิดต่อภรรยาของฉันก็ตาม”“ส่วนผม...” ซูจิงเหิงยิ้มมุมปาก “ผมได้ข่าวมาว่าเซี่ยเหมย น้องสาวต่างแม่ของเซี่ยหลางกับสามีของเธอกำลังรวบรวมเสียงสนับสนุนเพื่อโค่นล้มพี่ชาย... ถ้าเราส่งของขวัญชิ้นสำคัญนี้เป็นหลักฐา

ภายในคอนโดมิเนียมหรูใจกลางจิงตู เวลา 00.15 น. ท่ามกลางความเงียบสงัดยามค่ำคืนได้ถูกทำลายลงด้วยเสียงสั่นสะเทือนของโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนหัวเตียง ไป๋เหวินซีที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จและกำลังนั่งเช็ดผมอยู่ที่ปลายเตียง ชะงักมือที่กำลังถือผ้าขนหนู ดวงตาคู่สวยเหลือบมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาในความมืด ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือแม่โดยปกติแล้วซ่งซูเฟินไม่ใช่คนที่จะโทรหาลูกสาวในยามดึกสงัดเช่นนี้ เว้นเสียแต่ว่าจะมีเรื่องคอขาดบาดตาย หัวใจของ ไป๋เหวินซีกระตุกวูบอย่างรุนแรง ลางสังหรณ์อัปมงคลแล่นพล่านไปทั่วร่างจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ มือบางสั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มากดรับสาย“สวัสดีค่ะ... แม่คะ?”“ซีซี... ฮือ... ซีซีลูก... ช่วยด้วย...” เสียงปลายสายไม่ใช่เสียงที่อบอุ่นนุ่มนวลเหมือนทุกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเสียงร้องไห้ปานจะขาดใจ และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงร้องไห้ ก็คือเสียงไซเรนรถดับเพลิงและรถพยาบาลที่ดังระงมแทรกเข้ามาจนแสบแก้วหู“แม่คะ! แม่ตั้งสติก่อน! เกิดอะไรขึ้นคะ! ใครเป็นอะไร!” ไป๋เหวินซีผุดลุกขึ้นยืน เข่าอ่อนจนต้องใช้มือยันตู้ข้างเตียงเอาไว้เพื่อไม่ให