All Chapters of ภารกิจนาทีชีวิต แพทย์เวหา : Chapter 1 - Chapter 10

อ้อมแขนของคนแปลกหน้าสำหรับจิตวิญญาณของหลินเว่ย ทว่าไม่ใช่กับร่างของไป๋เหวินซีนั้นแข็งแรงและให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด มันเป็นความรู้สึกที่ห่างหายไปจากชีวิตของแพทย์หญิงหลินเว่ยนานเหลือเกินนับตั้งแต่ที่พ่อของเธอในภพชาติปัจจุบันมีครอบครัวใหม่ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงพูดคุยจอแจของชาวบ้าน ร่างของไป๋เหวินซีถูกอุ้มฝ่าสายฝนกลับไปยังบ้านไม้หลังเล็กท้ายหมู่บ้านเหิงหลงอย่างเร่งรีบของคนเป็นพ่อและดูเหมือนว่าสติของเธอจะเริ่มกลับมาสมบูรณ์ขึ้นที ละเล็กทีละน้อย แต่เธอก็ยังคงแสร้งหลับตาปล่อยให้ร่างกายที่อ่อนแอโอนเอนไปตามจังหวะการก้าวเดินที่มั่นคงของผู้เป็นพ่อของร่างนี้ โดยที่สมองของเธอกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาลด้วยความเร็ว(สถานการณ์ปัจจุบัน: ร่างกายอยู่ในภาวะอุณหภูมิต่ำกว่าปกติ Hypothermia/ไฮโปเธอร์เมียและภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ Hypoglycemia /ไฮโปไกลซีเมีย ต้องการความอบอุ่นและพลังงานอย่างเร่งด่วน) และในเวลาเดียวกันนั้นเสียงใสสังเคราะห์ที่ไร้อารมณ์พลันดังขึ้นอีกครั้ง[ระบบแพทย์อรุณรุ่งกำลังวิเคราะห์ข้อมูลสภาพแวดล้อม สภาพอากาศ: ฝนตกหนัก อุณหภูมิ 18 องศาเซลเซี

ซ่า...ฝนไม่ได้ตกหนักเหมือนเมื่อคืน แต่เป็นฝนปรอย ๆ ที่ค่อย ๆ ทำให้เสื้อผ้าชื้นได้อย่างรวดเร็ว“แย่ละสิ” เหวินหยางบ่นอุบ “ร่มมีอยู่คันเดียวด้วย”เขาพูดพร้อมกับปรายตามองไปยังร่มคันเก่าที่วางพิงอยู่ข้างฝาบ้าน ก่อนที่ไป๋เหวินซีจะเป็นคนเดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมาแล้วกางออกยื่นไปตรงหน้าของเขา“นายถือสิ นายตัวสูงกว่า”ไป๋เหวินหยางรับร่มมาอย่างงง ๆ จากนั้นเจ้าตัวก็ได้ขยับมายืนข้างกายของคนเป็นพี่มากขึ้น พร้อมทั้งพยายามเอียงร่มมาทางไป๋เหวินซีมากกว่าตัวเองจนไหล่ข้างหนึ่งของเขาเริ่มเปียกท่ามกลางสายฝนที่กำลังตกอย่างไม่ลืมหูลืมตา สองพี่น้องเดินเคียงข้างกันไปตามถนนดินลูกรังของหมู่บ้านเหิงหลง บรรยากาศเงียบสงบ มีเพียงเสียงฝนกระทบใบบอนและเสียงย่ำเท้าในแอ่งน้ำเล็ก ๆในที่สุดสายฝนที่โปรยปรายมาตลอดทางก็เริ่มซาลง เหลือเพียงละอองบางเบา เมื่อสองพี่น้องเดินมาถึงหน้าประตูโรงเรียนมัธยมต้นประจำตำบลซีฮวาตรงหน้าของไป๋เหวินซีคืออาคารปูนชั้นเดียวสีซีดจางดูหม่นหมองมากกว่าปกติภายใต้ท้องฟ้าสีเทา สนามดินหน้าโรงเรียนเจิ่งนองไปด้วยน้ำฝนจนกลายเป็นแอ่งโคลน

เช้าวันหยุดสุดสัปดาห์มาถึงเร็วกว่าที่คิด แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสาดส่องลงมา ปลุกทุกชีวิตในหมู่บ้านเหิงหลงให้ตื่นขึ้น บรรยากาศหลังฝนตกทำให้อากาศสดชื่นเป็นพิเศษ กลิ่นหอมของดินชื้นและใบไม้ใหม่ ๆ ลอยเข้ามาในหน้าต่าง เปิดโอกาสให้สายลมเย็นบางเบาพัดผ่านไป๋เหวินซีตื่นนอนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี เธอไม่ได้ขี้เกียจเหมือนเด็กสาวทั่วไป แต่กลับเคลื่อนไหวอย่างกระฉับกระเฉงและมีเป้าหมายชัดเจนเด็กหญิงเริ่มจัดเตรียมข้าวของสำหรับบทเรียนแรกของวันนี้อย่างละเอียดรอบคอบและมีระเบียบลงในย่ามผ้าใบเก่าของพ่อที่กลางห้องโถงของตัวบ้าน นอกจากในนั้นจะมีขวดน้ำต้มสุกและมันเผาอีกสองสามหัวแล้วเธอยังบรรจุผ้าสะอาด ขวดแก้วขนาดเล็กใส่น้ำเกลือต้มสุกสำหรับล้างแผล และเชือกป่านหนึ่งม้วน อีกทั้งยังมีสิ่งของอีกมากมายที่เธอคิดว่าน่าจะจำเป็นสำหรับเป็นชุดปฐมพยาบาลภาคสนามเบื้องต้นฉบับทำเองที่สะท้อนถึงความรอบคอบและความเป็นมืออาชีพซึ่งฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณของแพทย์หญิงหลินเว่ยในชาติก่อนเมื่อไป๋เหวินหยางเดินออกมาจากห้องนอนในสภาพที่ยังงัวเงียเล็กน้อย เขาก็เห็นพี่สาวเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว ทั้งย่าม ผ้าสะอาด

คำพูดนี้ของหญิงวัยกลางคนเปรียบเสมือนการส่งมอบอำนาจและความรับผิดชอบทั้งหมดมาไว้ในมือของเธอเอง ไป๋เหวินซี มองไปทางผู้เป็นย่าด้วยแววตาแห่งความขอบคุณและซาบซึ้งใจอย่างที่สุด ก่อนที่แววตาของเธอจะเปลี่ยนแปลงไปในชั่วพริบตาจากความอ่อนโยนกลายเป็นความเยือกเย็นและเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าตัดอันคมกริบ เธอรู้ดีว่านี่คือช่วงเวลาวิกฤตที่ไม่สามารถพลาดได้แม้แต่นิดเดียว ชีวิตของทั้งแม่และลูกน้อยกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย และเธอคือผู้ที่จะต้องเป็นผู้นำในสถานการณ์นี้“ย่าคะ” เธอเริ่มต้นอธิบายอย่างรวดเร็วแต่ชัดเจน ทุกคำพูดของเธอถูกกลั่นกรองมาจากความรู้ทางการแพทย์ที่เธอได้รับจากการฝึกฝนในโลกจำลองและของจริงในชาติก่อนมานับครั้งไม่ถ้วน“การทำคลอดท่าก้นนั้น เราจะดึงเด็กออกมาตรง ๆ ไม่ได้เด็ดขาด เพราะจะทำให้คอหรือแขนของเด็กหักได้ง่ายมาก สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการอดทนรอค่ะ เราต้องรอให้ร่างกายของน้าเหมยเบ่งตัวเด็กออกมาเองให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้หน้าที่ของเราคือคอยประคอง ไม่ใช่การดึงรุนแรง เพราะถ้าดึงผิดวิธีอาจทำให้เกิดการบาดเจ็บรุนแรงต่อเด็ก เช่น กระดูกหักหรือสมองถูกกระทบกระเทือน

ส่วนไป๋เหวินหยางเองก็มีไฟลุกโชนขึ้นมาเมื่อเห็นการกระทำของผู้เป็นพี่ในวันนี้ “ผมจะต้องเก่งเหมือนพี่ให้ได้เลยครับ” คำประกาศของเขาได้เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนภายในบ้านออกมาจึงทำให้บ้านหลังน้อยแห่งนี้ไม่เงียบเหงาอีกต่อไป ก่อนที่เสียงของหลิวซื่อเหม่ยจะดังขึ้นอีกครั้ง ตามที่นางได้ยินมาจากชาวบ้านในระหว่างการเดินกลับมาพร้อมบุตรชาย“คนพวกนั้นยังบอกกันอีกนะว่า สวรรค์เมตตาหมู่บ้านเรา... ที่ส่งนางฟ้าตัวน้อยมาช่วยชีวิตคน” และคำพูดนี้ทำให้ทุกคนล้วนต่างคิดเหมือนกันว่า ต่อไปนี้คงจะไม่มีใครมาเปรียบเทียบและดูถูกลูกสาว/หลานสาว/พี่สาวของพวกเขาอีกต่อไปแล้วเช้าของวันต่อมา ในขณะที่แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างไม้บานเก่าลงมากระทบเปลือกตา ไป๋เหวินซีที่นอนหลับมาตลอดทั้งคืนก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกปวดเมื่อยและอ่อนเพลียยังคงอยู่ แต่จิตใจกลับปลอดโปร่งอย่างน่าประหลาดสิ่งแรกที่เธอเห็นคือใบหน้าของน้องชายฝาแฝดที่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียงของตัวเอง ในมือของเขายังคงกำสมุดบันทึกเล่ม   เล็ก ๆ เอาไว้อย่างแน่นหนา(เด็กคนนี้คงไม่ได้นั่งเฝ้าฉันตลอดคืนหรอกใช่ไหม