All Chapters of รุ่นพี่วิศวะของคนดีขา: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 12ไปไหนมาเสียงนาฬิกาดิจิทัลบนผนังแสดงเวลา 21:52 ไฟในห้องนั่งเล่นเปิดสลัว ๆ เงาของโคมไฟตกทาบบนโซฟาหนังสีดำที่ร่างสูงใหญ่กำลังนั่งพาดแขน ท่าทางสบายแต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดคอปเตอร์ เอนหลังพิงพนัก มือหนึ่งถือรีโมตกดเปลี่ยนช่องทีวีไปเรื่อย ๆ ราวกับไม่ได้สนใจเนื้อหาใด ๆ แต่อารมณ์เสียข้างในกำลังคุกรุ่น สันกรามขบแน่นจนเส้นเลือดขึ้น ข้อศอกกระแทกพนักโซฟาเบา ๆ เป็นจังหวะเสียงหัวเราะของพิธีกรในรายการดังกลบความเงียบ แต่ดวงตาคมกริบกลับจ้องจอทีวีโดยไม่รับรู้ถึงสิ่งที่ฉายอยู่ สายตาที่แข็งเหมือนหินบ่งบอกเพียงสิ่งเดียวว่ากำลังรอใครสักคนอยู่“เกือบสี่ทุ่มแล้ว…ยังไม่กลับมาอีก มึงคิดว่ากูไม่รู้เหรอว่ามึงไปกับใคร”เสียงของระบบล็อกประตูดังขึ้นในที่สุดตามมาด้วยเสียงประตูเปิดช้า ๆ เงาร่างเล็กก้าวเข้ามา เพียงฝันในชุดนักศึกษาที่เปลี่ยนเป็นยับนิดเพราะนั่งรถกลับ ผมยาวสยายปรกไหล่ ใบหน้าซีดเพราะเหนื่อย แต่ดวงตากลับมีแววตื่นตระหนกทันทีที่เห็นเขานั่งอยู่ตรงโซฟาหญิงสาวชะงัก เท้าที่ก้าวเข้ามาเหมือนถูกตรึงทันที มือกำสายกระเป๋าแน่น ความเงียบในห้องกดทับจนแทบหายใจไม่ออกคอปเตอร์หันหน้ามาช้า ๆ ดว

ตอนที่ 14NC“พี่คอปเตอ...อ๊ะ”เสียงสั่นพร่าเมื่อเขากดหัวเธอนอนราบลงบนเตียง หน้าอกอิ่มที่ยังขึ้น เปียกเพราะถูกดูดเลียเมื่อครู่ถูกรวบชิดด้วยมือใหญ่ ก่อนที่ท่อนเอ็นแข็ง ซึ่งจะถูกวางลงตรงกลางร่องอกเขาขยับสะโพกทันที ความร้อนจัดเสียดสีขึ้นลงตรงร่องนุ่มแนบแน่นสวบ...สวบเสียงเนื้อเสียดดังชัด เพียงฝันกัดริมฝีปากแน่น แก้มแดงจัด เสียงคราง แผ่วหลุดจากลำคอคอปเตอร์คำรามต่ำในลำคอ ดวงตาคมพร่าเต็มไปด้วยความตื่นกระหาย“โคตรเสียว...นมมึงแม่งแน่นจนกูแทบแตก”มือใหญ่กดอกอวบเข้าชิดกันแน่นกว่าเดิม ก่อนจะเร่งสะโพกกระแทกถี่ ขึ้น เสียงหอบพร่าแข่งกับเสียงถูดังก้อง“อ๊ะ...อ๊าาาา...”เพียงฝันครางสั่น ร่างบางสะท้านไปตามแรงดันที่โหมหนักคอปเตอร์เงยหน้าหอบแรง ปลายลิ้นเลียริมฝีปากตัวเอง พึมพำพร่า“แม่ง...แต่กูอยากเอามากกว่านี้”เขาผละตัวออกเล็กน้อย ดึงสะโพกถอยพร้อมปล่อยอกอวบให้เป็นอิสระ สายตาคมก้มมองร่างบางที่นอนหอบสั่นอยู่เบื้องล่างอย่างหิวกระหาย จากนั้นเขาประคองท่อนเอ็นแข็งตึงจ่อเข้าที่ปากทางชุ่มฉ่ำของเธอทันทีเพียงฝันสะดุ้งเฮือก ดวงตาพร่ามัวเบิกกว้าง“พี่คอปเตอร์...อย่า.....อ๊าาา!"เสียงหวานขาดห้วงทันทีที่เขากด

ตอนที่ 16ไม่เห็นต้องทำแบบนี้เลยณ มหาลัยแดดยามบ่ายส่องลอดต้นไม้ริมทางเดิน เพียงฝันยืนรอแพรไหมที่เพิ่งเลิกคลาส เมื่อเพื่อนสาวเดินออกมา เธอถึงกับชะงักเล็กน้อย เพราะวันนี้แพรไหมถอดแว่นหนาออก เปลี่ยนเป็นคอนแทคเลนส์ ผมยาวถูกรวบครึ่งหัวอย่างเป็นระเบียบ ใบหน้าขาวมีลิปกลอสระเรื่อดูสดใสกว่าที่เคย“แพรไหม...วันนี้ดูเปลี่ยนไปเลยนะ”เพียงฝันยิ้มเอ่ยแซวแพรไหมหัวเราะนิด ๆ มือเก็บปอยผมหลังหู ก่อนหันมายิ้มกว้าง“ก็...อยากลองเปลี่ยนลุคดูบ้างน่ะ”หญิงสาวพยักหน้า แต่ยังไม่ทันพูดอะไร แพรไหมก็เอียงหน้ากระซิบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“คือ...เพียงฝัน เธอช่วยพาเราไปดูพี่คอปเตอร์หน่อยได้ไหม? ได้ข่าวว่าเขาเล่นบอลที่สนามตอนเย็น”หัวใจเพียงฝันสะดุดกึกไปทันที ดวงตากลมโตเบิกเล็กน้อย ก่อนรีบเบือนหน้าหนี“เอ่อ...จะไปดูทำไมเหรอ”แพรไหมยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายเหมือนเด็กได้ของเล่น“ก็อยากเห็นพี่เขาเล่นบ้างไง อยากรู้จักพี่เขามากขึ้นน่ะ”เพียงฝันเม้มปากแน่น หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัวแต่เมื่อแพรไหมยื่นมือมาจับแขนเธอเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มจริงใจ เพียงฝันก็พูดอะไรไม่ออกได้แต่พยักหน้าเบา ๆ“ก็...ก็ได้สิ อย่าบอกนะว่าที่เปลี่ย

ตอนที่ 18น้องคนสวยรุ่งเช้าแสงแดดลอดผ้าม่านสาดเข้ามาในห้องนอนเพียงฝันเพิ่งตื่นจากการนอนหลับแบบสะลึมสะลือเธอควานหาโทรศัพท์ที่หัวเตียง มองเวลาแล้วรีบลุกขึ้นมาเพราะกลัวจะสายแต่ก็ทิ้งตังลงเตียงตามเดิมเพราะนึกขึ้นไดว่าวันนี้วันหยุดก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูห้องคอนโดดังขึ้นจากด้านนอก เธอสะดุ้งเฮือก รีบหยิบเสื้อคลุมมาสวมอย่างลนลานก่อนเดินไปที่ประตูพอเปิดออกไป เธอก็ต้องชะงักทันที เพื่อนของคอปเตอร์ยืนอยู่ตรงนั้นในสวมเสื้อยืดแบร์นดังกำลังทำหน้างงใส่เธอเต็ม ๆ“เอ่อ....นี่น้อง.....คนนั้นหนิ”ไทกอร์เลิกคิ้วขึ้นสูง มองตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนพยายามหาคำตอบว่าทำไมเธอถึงเปิดประตูห้องนี้ได้“มาอยู่ที่นี่ได้ไง...หรือว่า”พอชพูดขึ้นมาบ้าง ในมือถือถุงหิ้วอยู่หลายใบเพียงฝันยืนแข็ง มือกำลูกบิดประตูแน่น พยายามฝืนยิ้มเงื่อน ๆ แต่ใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาซวยแล้ว...นี่มันเพื่อนพี่คอปเตอร์นี่นา“ทำไม...มาอยู่ที่นี่ได้ล่ะคนสวย”ไทเกอร์เอ่ยถามเสียงเต็มไปด้วยความสงสัยบรรยากาศเงียบตึงไปชั่วขณะ ก่อนเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังแทรกออกมาจากด้านในห้องนอนใหญ่“เสียงดังอะไรแต่เช้า..."คอปเตอร์ เดินออกมาด

ตอนที่ 20กูนี่คือตัวจริงNCเสียงประตูปิด ดังสะท้อนทันทีที่เพียงฝันในชุดนักศึกษาก้าวเข้ามาในห้อง ร่างบางยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร ร่างสูงของคอปเตอร์ก็พุ่งเข้ามามือหนาคว้าข้อมือเล็กกระชากแรงจนเธอเซถลาเข้ามากระแทกกับอกกว้าง“อ๊ะ! พี่คอป...."คำพูดถูกกลืนหายไปในวินาทีถัดมา เมื่อริมฝีปากหนาถูกกดบดลงมาทันทีจ๊วบ!เสียงจูบหนักหน่วงดังชัด ลิ้นร้อนสอดรุกล้ำเข้าไปกวาดเกี่ยวพันอย่างบ้า คลั่งโดยไม่ปล่อยให้เธอได้หายใจเพียงฝันเบิกตากว้าง ดิ้นขลุกขลัก มือเล็กยันแผงอกกว้าง แต่กลับเหมือน ยันกำแพงหินที่ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย แรงกดรุนแรงทำให้เธอตัวสั่นสะท้าน ริมฝีปากบางถูกเขาดูดหนักจนชาไปทั้งปาก“อื้มมม...”คอปเตอร์ครางต่ำในลำคอ ดวงตาคมแดงก่ำสะท้อนไฟพื้นที่แทบคุมไม่อยู่ มือใหญ่โอบรัดเอวบางแน่น กดร่างเธอเข้ากับอกตัวเองจนแทบจมหายเขาผละปากออกเพียงเสี้ยววินาที เสียงหอบพร่าแผ่วติดลมหายใจดังใกล้หู“รู้มั้ย...กูรอมึงมาทั้งวันแล้วเพียงฝัน”ยังไม่ทันให้เธอได้ตอบ ริมฝีปากหนาก็ทาบบดลงมาซ้ำอีกครั้งคราวนี้ลึกกว่าเดิม ลิ้นหนาเกี่ยวพันดูดดื่มรุนแรงเสียงดูดจูบดังแข่งกับเสียงหอบถี่มือใหญ่เลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยกดให้แนบ