Todos os capítulos de สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ: Capítulo 101 - Capítulo 110

ผิงหยางส่ายหน้าให้คนเห็นแก่ตำลึงเหมือนเขาอีกคนหนึ่ง กระทั่งบิดาก็ยังค้ากำไรเกินควร แต่แน่นอนว่าเขาย่อมไม่ค้าขายให้ตัวเองขาดทุนผิงหยางถูกคุณชายฉินปิดปากด้วยตั๋วแลกตำลึงจำนวนมหาศาลเช่นเดิม แต่ห้ามปริปากว่าเท่าไหร่ ก็ได้แต่ยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้จำนวนตำลึงที่เขาพึงพอใจ แล้วก็เก็บใส่เสื้อเอาไว้ เอาไว้จะไปฝากตำลึงเป็นชื่อเขาในอำเภอชุนอีกที“เจ้านั่นให้เจ้าเท่าไหร่” เหยาถังเกาอยากรู้ตัวเลข ที่จ่ายให้เจ้าหนูน้อยนี้ แต่กลับได้รอยยิ้มส่งกลับมาแทนสร้างความหงุดหงิดเล็กน้อย จนเมื่อมารดาของเจ้าหนูน้อยเดินเข้ามาพร้อมกับกาน้ำอะไรสักอย่างที่มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ชวนให้กระหายอยากดื่มนัก“ขออภัยเจ้าค่ะ ข้านำน้ำหลงเหยียนแห้งมาให้ดื่มเจ้าค่ะ รอสักครู่กำลังให้ห้องครัวเตรียมอาหาร อยู่รับประทานอาหารด้วยกันนะเจ้าคะ” หลันฮุ้ยเจินกล่าวด้วยรอยยิ้ม“อื้ม...หอมดีนัก ใช่หลงเหยียนที่เจ้าเอาไปให้ข้าลองชิมหรือไม่” หลายเดือนก่อนบุตรชายของเขาเร่งร้อนกลับมาเมืองหลวงแล้วให้ขันทีที่ถวายงานอยู่กลางดึกแจ้งกลับเขาว่ามีเรื่องด่วนเข้าพบ ไม่นึกว่าจะเอาผลไม้รสชาติดีมาให้เขาชิม แต่เมื่อถวายเสร็จวันต่อมายังไม่ทันประทานความดีความชอบ ก็กล

ผิงหยางและสหายแทบไม่ได้เข้าป่าหาสมุนไพรกันเลย เพราะการค้าล้นมือ บ้านเหลียงรับอาสาส่งพวกผักดองแล้วก็ไข่ดองให้กับโรงยาหนิงเจี้ยนทั้งไปรับไข่และผักที่รับซื้อจากชาวบ้านมาดองขาย ที่น่าแปลกใจก็คือชาวบ้านที่อยากดองผักขาย กลับดองเท่าไหร่รสชาติก็ไม่ดีเหมือนบ้านผิงหยาง โดยหารู้ไม่ว่าผิงหยางเอาผักก่อนดองและไข่ใส่กระเป๋าไว้หนึ่งคืน แล้วแอบเอาออกในตอนเช้าแล้วบอกสูตรน้ำดองแก่สหายให้ผสมดองผัก รสชาติทั้งไข่ดอง กับรสชาติผักของบ้านผิงเรียกได้ว่าใครกินก็บอกว่าต้องมีสูตรลับ แต่ว่าก็ไม่มีใครกล้าถามสูตรเพราะเป็นความลับ จากหมู่บ้านริมชายแดนห่างไกล ตอนนี้ชาวบ้านพากันอพยพมาจากเมืองหลวงและเมืองห่างไกลตั้งรกรากจนดินแดนแถบนี้ไม่ร้างผู้คน ทั้งยังคึกคักมาก ชาวบ้านก็มีงานทำเพราะผิงหยางทำโรงน้ำตาลสำเร็จและส่งขายไปทั่ว รวมทั้งบ้านผิงทำขนมอร่อย ๆ มาขายเป็นระยะและหมดในเวลาอันรวดเร็วเสมอ เนื่องจากที่บ้านไม่ต้องซื้อน้ำตาลและผิงหยางก็คิดสารพัดสูตรขนม จนสร้างชื่อในนามขนมบ้านผิงโด่งดังไปทั่วแคว้นทั้งเหนือใต้ ฝ่าบาทก็ขยันเสด็จมาชายแดนอยู่เป็นประจำ นอกจากมาดูเหมืองทองแล้ว ยังมาพักผ่อนอยู่บ้านโม๋ห

ผ่านไปสามปีแล้วกับการที่ผิงหยางอยู่บ้านโม๋หลัว และสร้างความเจริญให้กับหมู่บ้านโม๋หลัวและหมู่บ้านอื่น ๆ ริมชายแดนตลอดสันเขาหลัวซานที่ทอดยาวจากเหนือลงใต้ เนื่องจากการค้าที่นี่คึกคัก ถนนหนทางล้วนสร้างให้เดินทางสะดวก มีทหารเฝ้ารักษาความปลอดภัยตลอดเส้นทาง จนคนที่เคยไปเมืองหลวงแล้วผ่านมาที่นี่ จนคิดแถบนี้คือเขตเมืองหลวงใหม่หรือไม่ เพราะมันเจริญและคึกคักเสียยิ่งกว่าเมืองหลวงเสียอีก ถนนทุกสายมุ่งตรงมายังชายแดน เพื่อเยี่ยมชมบ้านโม๋หลัว เพราะกวีเอกของแคว้นมาเยือนและวาดภาพทิวทัศน์งดงามของภูเขาและทุ่งดอกไม้เอาไว้ เหล่าคุณหนูคุณชายจึงอยากมาเยือนสักครั้ง การสร้างสำนักศึกษาที่อยากปลีกวิเวกก็ผุดขึ้นในหมู่บ้านใกล้เคียง ทำให้เหล่าเด็ก ๆ มีสำนักศึกษาที่ให้เรียนโดยไม่เสียสักอีแปะสำหรับการเรียนพื้นฐานให้อ่านออกเขียนได้ ส่วนหากผู้ใดอยากเรียนให้สูงขึ้นก็จะต้องมีการสอบคัดเลือกและต้องจ่ายตำลึงให้สำนัก และนี่คือความคิดของผิงหยางที่เสนอแก่องค์ชายสาม เพื่อยกระดับความรู้ของคนในแคว้น และสร้างความเป็นปึกแผ่นของแคว้นอีกด้วยหากมีคนรู้หนังสือมาก บ้านเมืองแถบชายแดนก็เจริญแล้ว บ้านเหลียงสหา

หลายวันถัดมาเป็นวันงานแต่งงานของลูกสาวผู้ใหญ่บ้านหลันผิง ที่เลยวัยปักปิ่นมาสามปีก็ได้ฤกษ์แต่งงาน แต่ว่าแต่งเข้ามาบ้านโม๋หลัวไม่ได้แต่งออกไป เจ้าบ่าวมาจากบ้านซิวฉาง อำเภอซีเป่ยซึ่งเป็นอำเภอใกล้เคียง ทำให้ชาวบ้านที่อำเภอซีเป่ยเดินทางมาร่วมงานกันมาก ตอนนี้ผู้ใดได้ดองกับบ้านโม๋หลัวเหมือนหนูตกถังข้าวสาร เพราะทุกบ้านที่นี่มีฐานะดี มีการค้ากับบ้านผิง ทำให้ร่ำรวยกันทั่วหน้า ไม่มีบ้านไหนแต่งตัวมอซอสักบ้าน แม่สื่อเข้าออกหมู่บ้านโม๋หลัวจนทางเลื่อมไปหมด แต่ยามนี้มีอีกคนที่เตะตาเหล่าสตรีสาววัยปักปิ่น กับสตรียี่สิบกว่าที่ยังไม่ได้แต่งงานนั่นคือบ้านเหลียง เหลียงกังพ่อหม้ายที่ร่ำรวยในหมู่บ้านโม๋หลัว ต่างมีสตรีเอาอาหาร เอาของกำนัลมาส่งให้มากมาย ทั้งแม่สื่อก็มาทาบทามต้าเหลียงหรือ เหลียงชุนเทียน ที่วัยใกล้แต่งงานได้แล้วเพื่อหมั้นหมาย แต่ก็ทั้งพ่อและบุตรชายก็ยังไม่คิดจะรับไมตรีจากผู้ใด จนผิงหยางหยอกล้อสหายทุกวัน “ชนหน่อย...วันนี้ดื่มให้มาก เหน็ดเหนื่อยกันมานาน” งานเลี้ยงแต่งงานบ้านผู้ใหญ่อูเจิ้นคึกคัก หลังจากบ่าวสาวเข้าหอ เหล่าคนในหมู่บ้านก็สังสรรค์ อูเจิ้นเลี้ยงไม่อั้นทั้งไ

ครบสามปีฝ่าบาทสละราชบัลลังก์ให้กับองค์ชายห้าขึ้นครองราชย์ แล้วมาเป็นไท่ซ่างหวงอยู่ริมชายแดนคุมเหมืองทองเสียเอง และนั่นคือข้ออ้าง แท้ที่จริงเบื่อราชสำนักที่วุ่นวายตั้งแต่ตัวเองขึ้นครองราชย์แล้ว จึงโยนภาระให้กับบุตรชายคนที่ห้าแทน “ท่านพ่อ...ท่านทำอันใด” เมื่ออยู่ชายแดนไท่ซ่างหวงทิ้งหัวโขน อำนาจแล้วก็ตำแหน่งขอเป็นตาแก่อยู่บ้านเอาแต่ใจบ้าง และที่สำคัญของกินบ้านผิงหยางถูกส่งมาเท่าไหร่ไท่ซ่านหวงก็กินจนเต็มท้อง จนหมอหลวงติดตามมาขอให้องค์ชายสามช่วย “ก็กินขนม” เหยาถังเกานั่งจิ้มกินขนมอย่างสบายใจ หลังกำจัดอดีตฮองเฮาที่วางแผนจะลอบฆ่าตนเองที่ไม่ยกบัลลังก์ให้บุตรชายคนแรก แล้วก็จัดการยึดอำนาจขององค์ชายใหญ่ส่งกำลังทหารให้ฮ่องเต้องค์ใหม่จัดการควบคุม เพื่อให้บ้านเมืองสงบสุข “ท่านกินขนมไม่ได้แล้วนะขอรับ” ฉินหวงหมิ่นต้องส่งจดหมายไปเรียกมารดาให้มาช่วยดูแลท่านพ่อของตน แล้วฉินกุ้ยเฟยก็เบื่อหน่ายวังหลวงเดินทางมาถึงหลังจากสามีหนีมาก่อน เพราะว่านางบ่นเรื่องการกินของหวานเกินไปจนทำให้ร่างกายไม่แข็งแรง ตั้งแต่บุตรชายของตนร่วมตั้งโรงน้ำตาลอ้อย สารพัดของหวานแสนอร่อยก็ถูกคิดค