Todos os capítulos de สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ: Capítulo 81 - Capítulo 90

ผิงหม่าคงกับเผยอิงซวงไม่คิดว่าบุตรชายจะลุ่มหลงนางจิ้งจอกผู้นี้เสียจนบิดามารดาก็ยังอกตัญญู เขาควรฟ้องร้องที่ศาลให้จัดการสามคนแม่ลูก ที่หลอกล่อทำให้บุตรชายแสนดีของพวกเขาหลงผิด “นี่เจ้าโง่หรือเลอะเลือนไปแล้วหรือ บุญคุณบิดายิ่งใหญ่เทียมฟ้า เจ้ากล้ากล่าววาจาสามหาวรึ” เผยอิงซวงยังคงไม่ยอมแพ้ ตัดพ้อต่อว่าลูกชายต่อ นางจะยอมแพ้สตรีบ้านป่าเช่นหลันฮุ้ยเจินได้อย่างไร ไม่ได้เด็ดขาด “ท่านนะสิเลอะเลือน ให้ข้าหย่าภรรยา พี่ใหญ่ก็เพราะท่านหรือไม่หย่าพี่สะใภ้ พวกท่านนี่ใจดำนัก ข้าไม่อยากมีพ่อแม่จิตใจไม่ดีเช่นนี้” การแต่งงานใช่ว่าอยากแต่งก็แต่ง อยากหย่าก็หย่า เมื่อแต่งงานแล้วสตรีเหมือนฝากชีวิตไว้กับสามี หากถูกหย่าเป็นสตรีหม้ายผู้คนรังเกียจ ทั้งยังนินทาเรื่องเสีย ๆ หาย ๆ ทั้งที่พวกนางหาได้ทำผิดไม่ เป็นเพราะบุรุษเห็นแก่ตัวผู้นั้น เขาเห็นบิดามารดารักใคร่กันดี ไม่มีอนุคิดว่าจะเข้าใจหัวอกสะใภ้ แต่พวกเขาใจดำอำมหิตเกินไป “นี่เจ้ากล้าว่าร้ายพ่อแม่รึ” เผยอิงซวงโกรธแทบลมออกหู หอบหายใจจนแน่นในอก ไม่รู้ว่าเวรกรรมอันใดถึงได้คลอดบุตรชายชั่วเช่นนี้ หากรู้ว่าโตมาอกตัญญูน

เมื่อแยกย้ายกันกลับบ้านแต่ละคนแล้ว ผิงหยางก็สวมเสื้อเข้าป่าไปลำพังทันที เพราะวันนี้เขาต้องเร่งรีบจะพาสหายไปก็ไม่ได้ ดังนั้นเดินทางคนเดียวจะสะดวกกว่า “จงเช่อ สมุนไพรล้ำค่างอกบ้างหรือยัง” ผิงหยางขี้เกียจเดินจึงนั่งบนหลังจงเช่อ ทรงตัวให้มั่น จงเช่อก็เดินอย่างระวังกลัวนายน้อยของมันจะตก พร้อมทำจมูกฟุตฟิตในอากาศเพื่อดมหาสมุนไพร "โสมห้าร้อยปีมีอยู่ 1 ต้นขอรับนายน้อย แต่ว่าหลินจือสีทองยังดอกเล็กอยู่" จงเช่อถามความเห็นผู้เป็นนายเพื่อหวังให้นายน้อยตัดสินใจว่าจะเอาหลินจือทองคำหรือไม่ “เช่นนั้นเอาหลินจือด้วย ใส่ในกระเป๋าข้าไว้ก่อนค่อยเอาไปขาย” กระเป๋าของเขามีความลับมากมายซ่อนอยู่หนึ่งในนั้นคือทำให้สมุนไพรมันล้ำค่าขึ้น ผิงหยางขุดโสมอยู่นานเพราะว่ามันต้นใหญ่เท่าแขนของเขา อายุ 500 ปีย่อมไม่น้อยแล้ว เขาเอาไปขายให้องค์ชายสามก็คงดีไม่น้อยแล้ว ถือโอกาสขอความช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ จากองค์ชายสามอีกด้วย เมื่อได้โสมแล้วเขาก็ไม่แวะพักที่บ้านตรงเข้าตัวอำเภอเลยเมื่อถึงหน้าโรงยาหนิงเจี้ยนก็พบกับเห็นเสี่ยวเอ้อร์ยิ้มรออยู่ก่อนแล้วจึงสงสัยเล็กน้อย “พี่ชายเสี่ยวเอ้อ

ผิงหม่าคงยามปกติเอาแต่เดินตามหลังภรรยา เมื่อมีเรื่องจวนตัวให้คิดเองก็ไม่อาจจะคิดแก้ปัญหาได้ เขาทุ่มเทตำลึงและทรัพย์สินทั้งหมดให้กับบุตรชายคนโต หวังให้กตัญญูต่อพ่อแม่ รับราชการเป็นหน้าเป็นตาของวงศ์ตระกูล แต่ใครจะนึกเล่าว่าจะเกิดเรื่องราวไม่คาดฝันเช่นนี้อยู่ได้ เขาเองก็ไม่ได้เตรียมใจมาเพื่อเจอเรื่องไม่ดีของบุตรชายคนโต เขาหวังจะมาขูดรีดตำลึงจากลูกชายคนรองเท่านั้น “เงียบทำไมเล่า คิดสิ” เผยอิงซวงเร่งร้อนสามี นางหมดสิ้นแล้ว หากบุตรชายคนโตโดนจับติดคุก อนาคตจะได้เป็นฮูหยินตราตั้งก็ริบหรี่ คราวนี้มีคดีความเห็นทีว่าสิ้นหวังแล้วกับสิ่งที่คิดไว้ ลาภยศของนางจบสิ้นเพราะไอ้ตัวซวยคนเดียว จะรับราชการต้องประพฤติตัวชอบ ห้ามมีเรื่องเสื่อมเสีย ทั้งต้องยึดคุณธรรมกตัญญูเป็นที่ตั้ง นี่มันอะไรกัน “เพราะไอ้รองลูกเฮงซวยนั้น กับไอ้หลานปรโลกส่งมาเกิดผู้เดียว ไปกันข้าจะไปเอาเรื่องบ้านไอ้เจ้ารอง” แม้ว่าเพิ่งจะกลับมาแต่ยายเฒ่าเผยอิงซวงจะกลับไปจัดการลูกคนรองอีกครั้ง การเดินทางต้องผ่านอำเภอชุน ยามวิกาลห้ามรถม้าหรือคนผ่านทาง สองผู้เฒ่าจึงนอนในรถม้ากันถึงเช้าจึงเดินทางต่อ

ผิงหยางกลับมาถึงบ้านเห็นคนมุงอยู่เต็มหน้าบ้าน รีบเข้าบ้านไปทันที เมื่อเห็นท่านพ่อกับท่านแม่มองหน้ากันทำให้เขารู้ว่าปู่ย่าสองคนนี้ชักจะวุ่นวายกับบ้านเขามากเกินไปแล้ว “นี่ท่านยังไม่กลับอีกเรอะ...เมื่อวานก็ชัดเจนแล้ว เช่นนั้นข้าว่าที่ไปของท่านก็ควรจะเป็นคุกดีหรือไม่” ผิงหยางกล่าวขึ้นขณะที่มีคนของทางการเข้ามาในหมู่บ้านเพื่อดูแลความเรียบร้อยตามคำสั่งขององค์ชายสามพอดี “นี่เจ้า...ข้าเป็นย่าเจ้านะ” “ท่านไม่ใช่ย่าข้า ย่าข้าต้องมีคุณธรรมสูงส่งหาใช่สตรีร้ายกาจเช่นท่านไม่” ผิงหยางยืนข้างท่านแม่ อย่างไรเขาก็ไม่ยอมให้ท่านแม่โดนรังแกเด็ดขาด “อาหยาง...” ผิงเหลียงจินปรามบุตรชาย แม้รู้ว่าบุตรชายจะรังเกียจแต่ว่าเขากลัวว่าคนจะเอาไปนินทาว่าบุตรชายเอาได้ ลำพังเขานั้นไม่เป็นไรหรอก “ท่านพ่อ หากท่านเข้าข้างคนชั่วเช่นบิดามารดาท่าน ข้าก็ไร้คำจะกล่าว ท่านแม่เข้าบ้านเถอะ แต่บอกไว้ก่อนนี่คือบ้านท่านยายข้า ตำลึงทั้งหลายข้าก็หามาไม่ปรารถนาให้คนอื่นใช้ หากท่านสงสารสองคนนั่นก็พิจารณาเอาเองแล้วกัน” เขารู้ว่าอย่างไรบิดาก็ตัดขาดจากบ้านเดิมไม่ได้ ผิดกับเขาที่ร้อยไม่กลับพัน

ยามจื่อในช่วงเวลาค่ำคืน ผู้คนในเมืองหลับใหล บรรยากาศแสนสงบปกคลุมบริเวณโดยรอบ ความเงียบงันถูกทำลายลงเพียงเสียงกระซิบของสายลมเป็นครั้งคราวและเสียงร้องของสัตว์กลางคืนที่ห่างไกล ถนนต่างๆ ปราศจากความเคลื่อนไหว มีเพียงรถม้าที่จอดอยู่ท้ายถนนนอกเมืองรอคอยคนเท่านั้น ขณะที่ชาวเมืองซุกตัวในความสงบใต้ผืนผ้าห่ม ดวงจันทร์ลอยสูงขึ้นไปบนท้องนภา เปล่งแสงอันนุ่มนวลเหนือถนนที่ร้างผู้คน เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นในส่วนลึกของค่ำคืนแห่งคุกมืด นักโทษผู้กล้าหาญคนหนึ่งที่ไม่เกรงกลัวความผิดได้หลบหนีออกมาจากที่คุมขังของศาลาว่าการ ขณะที่ผู้คุมหลับใหลโดยไม่รู้ถึงความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้น นักโทษก็ฉวยโอกาสนี้เพื่ออยากมุ่งสู่อิสระและอ้อมกอดบิดามารดาผิงเหลียงเกอหลบหนีเคลื่อนตัวผ่านเงามืดอย่างเงียบเชียบ และเท้าที่ย่องเบากว่าตีนแมว กับหัวใจของเขาเต้นรัวในอก แต่ละก้าวที่ย่างออกไป กับความระแวงระวังที่จะถูกค้นพบทำให้ประสาทสัมผัสของเขาตื่นไปทุกอณู เมื่อร่างที่สะบักสะบอมไปด้วยทรมานจากการเฆี่ยนตีในคุกออกมาสู่ภายนอกอีกครั้ง ทำให้เขาโล่งใจ แต่ความอึดอัดบางอย่างทำให้เขากำลังหวาดกลัวจนรู้สึกไม่สบายใจแต่ว่าเขาจะไม่เร่