Todos os capítulos de สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ: Capítulo 61 - Capítulo 70

“เช่นนั้นรีบพูดมา” คนที่เคยใจเย็นกลายเป็นใจร้อนขึ้นมาทันที แม้รู้ว่าหลงกลเจ้าเด็กน้อยนี้เข้าแล้ว แต่เขาก็อยากจะรู้ว่าเจ้าเด็กนี่มีอะไรมาแลกเปลี่ยนกับเขากัน “ใจเย็น ๆ ขอรับคุณชายฉิน ข้าน้อยย่อมไม่เอาเปรียบท่านแน่นอน เพียงแต่อยากทราบเรื่องหนึ่งก่อนขอรับ” ผิงหยางต้องมั่นใจว่าคนจากกรมโยธาเป็นขององค์ชายสาม หาไม่เช่นนั้นเท่ากับองค์ชายสามทำความชอบให้ผู้อื่นขึ้นเป็นใหญ่แล้ว “เรื่องอันใดว่ามา” “กรมโยธาเป็นคนของท่านหรือไม่” ฉินหวงหมิ่นครุ่นคิดกับคำถามของเจ้าเด็กผิงหยางแล้ววิเคราะห์ก่อนจะตอบ ว่าเจ้าเด็กนี่ถามไปเพื่ออันใดกัน “ท่านน้าข้าเป็นเจ้ากรมโยธา มีอันใดไม่ชอบมาพากลรึ” ขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ที่สนับสนุนเขานั้นมีไม่มากก็จริง ส่วนใหญ่ไม่สหายตั้งแต่สมัยศึกษาในสำนักหลวง ก็เป็นญาติสนิท ดังนั้นต่อให้คนสนับสนุนน้อย แต่ทุกคนล้วนอยู่ในตำแหน่งสำคัญ แล้วเก็บเป็นความลับเรื่องสนับสนุนเขาอยู่เงียบ ๆ และตั้งตนเป็นกลางไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด ส่วนเขาเองก็ไม่เคยไปงานเลี้ยงขุนนางที่ใด ทำตัวให้ห่างจากขั้วอำนาจเข้าไว้ ดังนั้นเจ้าเด็กนี่ถามย่อมต้องมีสิ่งใดเกี่ยวกับกรมโยธาเป็

เช้าวันรุ่งขึ้นผิงหยางตื่นแต่เช้าไปดูที่นาสิบหมู่ของตัวเอง พบว่าต้นข้าวแข็งแรงสมบูรณ์ดี ไม่มีแมลงรบกวน คิดย้อนไปถึงว่าหากเป็นโลกที่ตนจากมา ต่อให้ฉีดยาฆ่าแมลงมากเพียงใด เหล่าแมลงก็รบกวนต้นข้าวอยู่ดี จนทำให้คนต้องกินข้าวที่มีสารเคมีตกค้างจนเจ็บป่วยกัน ในยุคอดีตนี้ป่วยสุดก็ไข้หวัดช่างดีจริง ๆ หากไม่ใช่โรคระบาดคนในยุคนี้ก็ไม่ค่อยป่วยมากนัก ที่ป่วยมากคือขาดสารอาหารกันเสียมากกว่า ดังนั้นข้าผิงหยางจะสร้างอาหารให้โลกนี้เยอะ ๆ เชียวล่ะ ตอนนี้สร้างความร่ำรวยให้ตัวเองและสหายแล้ว ต่อไปชาวบ้านต้องอยู่ดีกินดี แล้วก็ปลอดภัยถึงจะดี บ้านเหลียงได้เกวียนวัวคืนจากจางเหว่ยผู้ใหญ่บ้านเหอหนานแล้วจึงขับเกวียนวัวมารอที่บ้านผิงหยาง ได้ยินท่านป้าหลันบอกว่าอาหยางไปดูนาข้าวประเดี๋ยวจะกลับ พวกเขาจึงรอสหายอยู่ที่บ้าน ส่วนน้องสาวของพวกเขาก็เข้ามาเป็นสหายของผิงเหยาและเล่นที่บ้านผิงเป็นประจำต้าเหลียงคิดว่าดียิ่งนัก พวกเขาเป็นบุรุษไม่อาจสอนสตรีได้ ได้ป้าหลันสั่งสอนน้องสาวก็นับว่าไม่ต้องส่งเสริมให้ท่านพ่อมีมารดาคนใหม่ เพราะไม่รู้ว่าจะดีอย่างมารดาของตนหรือไม่ แต่หากท่านพ่อจะพบรักใหม่พวกเขาย

ผิงหยางเมื่อได้รู้ว่ามีผลไม้ที่จะทำตำลึงให้ในป่า เขาก็ไม่รอช้ารีบเดินตามจงเช่อไปทันที แต่เมื่อเดินไปได้สักพักผิงหยางกลับตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้าจนเขาใจสั่น “นะ...นี่มัน...ละ...ลำไย” เขาอุทานในใจ ใครจะคิดว่ายุคโบราณเขาจะค้นพบลำไยเข้าให้แล้ว เมนูน้ำลำไย ข้าวเหนียวเปียกลำไยและอีกมากมายวิ่งเข้าหัว “หลงเหยียนจักพรรดินายน้อย” จงเช่อกล่าว (หลงเหยียนภาษาจีน = ลำไย) “หลงเหยียนงั้นเหรอ” ผิงหยางพูดตามม้าคู่ใจของเขา แต่ว่าจะเรียกอะไรก็ช่าง แต่ในความคิดของเขาดูอย่างไรก็ลำไย ไม่เคยอ่านประวัติของมันเมื่อพบเช่นนี้ก็รู้ว่ามันน่าจะมีต้นกำเนิดแถว ๆ นี้กระมัง เรื่องอื่นเอาไว้ก่อน ตอนนี้เขาต้องหาตำลึงเข้ากระเป๋าก่อน แล้วทักษะปีนต้นไม้ตั้งแต่โลกเก่าก็มาทันทีเมื่อต้องปีนต้นลำไยเก็บช่อโน้นทีช่อนี้ที ใจก็อยากเอาต้นมันไปปลูกที่บ้านเสียจริง แต่ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องหลัง จัดการผลไม้ตรงหน้าก่อน และโชคดีเสียจริงที่ลำไยทั้งต้นก็ใส่กระเป๋าเป้ของผิงหยางไม่เต็ม ดังนั้นที่สุกแล้วเขาจะจัดการเก็บมันให้หมดเลยทีเดียว กว่าครึ่งชั่วยามหลังสำรวจต้นกำเนิด

เมื่อถึงอำเภอชุนแล้ว รถม้าของบ้านผิงแล่นเข้าไปจอดที่โรงยาหนิงเจี้ยนทันที เสี่ยวเอ้อร์แปลกใจ เหตุใดบ้านผิงถึงมากันเย็นย่ำ ไม่แน่ว่าจะมีเรื่องอันใด เขาจึงรีบไปเรียนท่านหลงจู้แล้วกลับมารับรองสองพ่อลูกที่หอบหิ้วเอาลูกอันใดสักอย่างสีน้ำตาลทองท่าทางคงจะเป็นของที่จะมาค้าขายกับนายท่านกระมัง “คุณชายน้อยผิงนี่ท่านเอาสิ่งใดมาขายอีกหรือขอรับ” หลงจู้ถามด้วยความอยากรู้ทั้งรู้สึกว่ามันน่าจะมีรสชาติดีทีเดียว แต่ไม่ทันที่เขาจะได้รับคำตอบ คุณชายน้อยผิงกลับยื่นเอาผลของมันมาให้เขาลองชิมอย่างมีน้ำใจ “พี่ชายเสี่ยวเอ้อร์ลองชิมขอรับ นี่คือผลหลงเหยียนข้าบังเอิญพบเข้าที่บนเขา” “ไม่ได้ขอรับของซื้อของขาย” “ชิมเถอะขอรับ” ผิงหยางไม่เคยหวงของกับผู้ใด เขารับรู้ถึงความยากลำบากของคนในยุคโบราณ จะกินสักมื้อให้อิ่มยังยาก เช่นนั้นมีอันใดพอแบ่งปันกันได้ย่อมต้องแบ่งปัน เสี่ยวเอ้อร์ด้วยความอยากกินเขาจึงไม่ปฏิเสธอีก แต่ได้ลิ้มรสมันแล้วกลับรู้สึกว่ารสชาติดียิ่ง ทั้งหอมทั้งหวานทำให้เขาอยากกินอีก และเหมือนคุณชายน้อยผิงจะล่วงรู้จึงหยิบให้เขาอีกช่อใหญ่จนเขาเกรงใจ “มากไปแล

คืนนั้นหลังจากลูก ๆ หลับแล้วสองสามีภรรยาออกมานั่งคุยด้านนอกท่ามกลางแสงจันทร์ข้างขึ้น แต่กลับส่องสว่างจนเห็นใบหน้างดงามของภรรยาของผิงเหลียงจิน ได้อย่างชัดเจน มือหนาของบุรุษหนุ่มวัยกลางคนกุมมือภรรยาเอาไว้อย่างอบอุ่นแล้วรั้งเข้ามากอด “พี่ขอโทษเจ้าด้วยนะเจินเจิน หากไม่เพราะบิดามารดาข้า เจ้าคงไม่ต้องลำบากมาหลายปี” คำพูดแสนอบอุ่นของสามีแทรกกลางใจของหลันฮุ่ยเจินจนนางรู้สึกซึ้งใจ นางไม่เคยบอกกล่าวเรื่องลำบากใจแก่สามีเลยสักนิดเดียว แต่ทว่าสามีกลับรับรู้ความทุกข์ใจของนาง ยามสามีอยู่ต่อหน้าแม่สามีไม่เคยว่ากล่าว แต่เมื่อลับหลังสามี ทั้งกระทบกระแทกแดกดันสารพัด ทั้งเอาไปเปรียบเทียบกับสะใภ้ใหญ่ตลอดเวลา ทำเอานางอึดอัดใจ หลังจากคลอดผิงหยางนางจึงให้ลูกอยู่กับแม่สามีแล้วออกไปค้าขายกับสามีไปเมืองโน้นทีเมืองนี้ที เพื่อหวังว่าตำลึงที่จุนเจือครอบครัวไม่ได้ขาดจะทำให้แม่สามีใจดีกับนางและลูก ๆ บ้าง แต่สุดท้ายนางคิดผิด นอกจากจะทำให้ลูกทั้งสองต้องลำบากแล้ว ยังต้องใช้แรงงานอย่างทรมาน ไม่ได้อยู่ดีกินดี พลันความรู้สึกผิดต่าง ๆ ก็เสียดแน่นในอกจนรู้สึกเจ็บปวดใจ จนในท