All Chapters of สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ: Chapter 71 - Chapter 80

“ก็ไม่ได้เก่งกาจอันใดหรอกขอรับข้าเพียงแค่ลองทำดู” เขานึกถึงน้ำลำไยสดจากโลกที่จากมา จำได้ข่าวเคยออกว่ามีคนไปต่อแถวซื้อกันมาก ลำไยสองร้อยโลแม่ค้าขายเพียงสองชั่วโมงหมด เขาจึงจดจำมาทำ ทั้งที่จริงมันทำแบบใช้ลำไยตากแห้งก็ได้ แต่เรื่องนั้นเอาไว้เขาทำสวนลำไยเสียก่อนค่อยคิดหาวิธีตากแห้งถนอมอาหารอีกทีหนึ่ง “เจ้าสนใจติดตามข้าหรือไม่ ข้าจะให้เจ้าได้ทุกอย่างเชียว” ฉินหวงหมิ่นชักอยากได้เจ้าหนูน้อยนี่เก็บไว้กับตัวเสียแล้ว ไม่ว่าสิ่งใดก็ได้ใจเขาไปหมด “คุณชายฉินกล่าวหนักไปแล้วขอรับ ข้าหาได้มีความรู้ไม่ แค่ฟัง ๆ ชาวบ้านมาเท่านั้นก็เลยลอง ๆ ทำน่ะขอรับ” ผิงหยางยิ้มแห้ง หากต้องตามองค์ชายสามเขาก็ต้องพรากจากอกบิดามารดา ซึ่งเขาก็ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้น ครอบครัวอบอุ่นสมบูรณ์พร้อมหน้าย่อมดีกว่าอำนาจวาสนาตำลึงทอง “เอาเถอะ เอาเถอะ วันนี้ข้ามีเรื่องมาแจ้งเจ้า ที่สัญญาเรื่องล้างอำเภอชุนกับอำเภอชิงอีกสองวันก็น่าจะได้ข่าว เรื่องจับโจรปล้นชาวบ้าน คนของข้าจัดการแล้ว เป็นคนของอำเภอจริง ๆ เอาไว้รอราชโองการมาก็จัดการรวบทีเดียวก็แล้วกัน แต่มีอีกเรื่องที่ข้าอยากรู้คือเหมืองแร่” ฉินหวงหมิ่นแทบน

เมื่อจัดการงานเสร็จแล้ว เขาก็เริ่มวาดแผนที่ เนื่องจากยุคนี้แผนที่ไม่ถูกครอบครองโดยชาวบ้าน หากจะทำแผนที่ก็ต้องจากที่ตาตนเองมองเห็น เขาเริ่มจากแผนที่หมู่บ้านโม๋หลัว แล้วกำหนดพื้นที่ทำสวนของตนเอง เขาเก็บเม็ดลำไยเอาไว้ และจะลองเพาะกล้าดูสักหน่อยว่าจะงอกหรือไม่ ผลไม้ที่พบในป่าส่วนใหญ่เขาก็สามารถปลูกได้ เพียงแค่ต้องดูแลมันหน่อย อย่างเฉ่าเหมยกับหลันเหมยเป็นพืชล้มลุก ระยะเวลาการเก็บเกี่ยวนานถึงสี่เดือน ต่อไปเขาก็อาจจะไปหาต้นอ่อนมาทำต้นแม่แล้วก็ใช้วิธีเสียบยอดเพาะไปเรื่อย ๆ เมื่อทำแผนเพาะปลูกเสร็จสิ้นเด็กน้อยก็หลับไปด้วยความเพลีย กระทั่งข้าวเย็นก็ไม่ตื่นมากิน “ท่านพี่เจ้าคะ ลูกเราจะเหนื่อยเกินไปหรือไม่เจ้าคะ” หลันฮุ้ยเจินไม่อยากให้ลูกชายเหน็ดเหนื่อยมาก นางรับรู้ว่าตอนนี้บ้านมีตำลึงมากมายกว่าขุนนางในเมืองหลวงเสียอีกหลังจากทำการค้ากับคุณชายฉิน แต่ว่าลูกชายของตนก็ขยันขันแข็งเหลือเกิน “ลูกเคยบอกว่าตำลึงมีมากไม่รู้จักใช้ก็หมด เขาจึงขยันทำงานไปเรื่อย ๆ หากเป็นตัวขี้เกียจสันหลังยาวแล้วก็จะไม่สามารถรักษาตำลึงไว้ได้ ข้ารู้ดีเพราะว่าข้าก็เป็นเมื่อก่อนที่ตั้งใจหารา

ผิงหยางได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งไปหลังบ้านขี่จงเช่อขึ้นเขาทันที “จงเช่อ ขอโสมสักต้น ห้าสิบปีก็ได้ อิงเถาต้องบำรุง” ผิงหยางไม่สนใจว่ามันจะราคาแพงเพียงใด แต่เขารู้ว่าร้านยาไม่ค่อยขายโสมง่าย ๆ ดังนั้นเขามีจงเช่ออยู่ก็ควรจะพากันไปหาให้นางก็แล้วกัน ‘ชีวิตคนโบราณนี่ยากลำบากนัก’ เขาบ่นในใจ ฮรี้.... “ด้านโน้นนายน้อย มีอยู่ห้าต้น แต่อายุไม่มาก” จงเช่อดม ๆ กลิ่นดินกลิ่นหญ้าแล้วก็ได้กลิ่นโสม อายุสักสามสิบปีถึงห้าสิบปี ต้นยังเล็กอยู่ ผิงหยางไม่รีรอเขาจัดการขุดมันขึ้นมา แล้วก็คิดว่าเอาโสมไปตุ๋นน้ำแกงไก่ ร่างกายของอิงเถาจะได้รับการบำรุงมากหน่อย เมื่อได้ของที่ต้องการแล้วผิงหยางรีบกลับบ้านทันที เขาจับไก่หลังบ้านที่โตเต็มวัยฆ่าหนึ่งตัว จัดการถอนขนควักเครื่องในออก แล้วก็ใส่โสมและเครื่องเทศที่หามาลงในหม้อไก่เติมน้ำก็ตุ๋นไปสักชั่วยาม กลิ่นไก่ตุ๋นโสมใส่เห็ดหอมของผิงหยางหอมไปทั่วบ้าน จนหลันฮุ้ยเจินต้องออกมาดูว่าบุตรชายทำอะไรกิน ถึงได้รู้ว่าลูกชายไปหาโสมมาแล้วตุ๋นไว้บนเตา ส่วนเจ้าตัวนอนไขว้ขาสบายใจอยู่บนแคร่หลังครัว “ทำให้อิงเถาใช่หรือไม่” ห

“ฝากไว้ก่อนเถอะ เอาไว้ข้ามีอำนาจจะมาจัดการกับโรงยาเจ้า” ผิงเหลียงเกออาฆาตไว้ เขาเป็นเขยจวนอดีตเจ้าเมืองเมื่อใด อย่าว่าแต่ร้านยากระจอกนี่เลย ร้านทั้งเมืองตงเป่ยเขาก็ซื้อได้ ถ้าเขาอยากได้ เพ้ย!!! “อย่ามาผายลมแถวนี้ไปให้พ้น” เสี่ยวเอ้อร์รู้สึกอนาถใจกับคนผู้นี้นัก ยังไม่รู้สินะว่าเจ้าของที่นี่คือผู้ใด มีอำนาจเพียงใด ใช่ใครจะมากร่างได้ “ท่านหลงจู้ขอรับ หากผู้ใดมาถามเกี่ยวกับบ้านข้า รบกวนปกปิดการค้าของเราไว้หน่อยขอรับ พี่ใหญ่ข้ามาระรานถึงอำเภอชุน ไม่แน่ว่าเขาจะก่อเรื่อง” ผิงเหลียงจิน ไม่อยากให้มีเรื่องเดือดร้อนมาถึงบ้านตน แม้ตอนนี้จะมีรากฐานมั่นคง และมีคนหนุนหลัง แต่ว่าอยู่ให้เงียบที่สุดย่อมดีอย่างที่บุตรชายเคยพูดบ่อย ๆ “ไม่ต้องเป็นห่วงโรงยาหนิงเจี้ยนเก็บความลับได้สุดยอด ท่านสบายใจได้ ต่อไปหากผู้ใดมาระรานเพียงแจ้งคนของเรา ไม่นานก็จะถูกกำจัดโดยเร็ว” หลงจู้รับรู้ว่าบ้านผิงสำคัญกับการค้าของนายท่านเพียงใด จะปล่อยให้ผู้ใดมาระรานจนการค้าเสียหายไม่ได้ ดังนั้นแมลงวันที่ก่อกวนจิตใจของผิงเหลียงจินหรือผิงหยางล้วนเป็นศัตรูกับโรงยาหนิงเจี้ยนเช่นเดียวกัน

“นี่...หยุดเดี๋ยวนี้นะ...นังเด็กเหลือขอข้าคิดว่าตายในกองเพลิง ที่แท้ก็มาเสวยสุขกันอยู่ชายแดน” เสียงแหลมเล็กดังร้องขึ้น ทำให้ทั้งสามเอามือปิดหูแล้วก็พากันทิ้งซาลาเปาวิ่งตามผิงเหยากลับมาบ้าน ผิงหยางขณะที่นอนกลางวันถูกปลุกด้วยจงเช่อ เพราะสตรีร้ายกาจผู้นั้นมาถึงแล้ว “นายน้อย...ตื่น...ตัวหายนะมาแล้ว” จงเช่อเรียกนายน้อยของตัวเองให้ตื่นขึ้น ผิงหยางจึงลุกขึ้นอย่างงัวเงียแล้วเห็นน้องสาวกับสหายวิ่งหน้าตาตื่นกลับมา “เหยาเหยา เกิดอันใดขึ้น” “พี่ใหญ่ท่านย่า ท่านย่ามา” ผิงเหยาวิ่งไปหาพี่ใหญ่แล้วท่านแม่ได้ยินเสียงก็รีบยกซาลาเปาลงจากเตาแล้วออกมา นางคิดว่าเย็นนี้จะนึ่งซาลาเปาแจกคนให้หมู่บ้านได้ทานกับคนที่ไปรับจ้างทำงานที่ไร่ของบ้านผิงและก่อสร้างบ้านให้พวกเขา แต่ไม่นึกว่าจะมีเรื่องเสียก่อน หลันฮุ้ยเจินรู้สันดานโลภโมโทสันของแม่สามีดี หากรู้ว่าสามีอยู่ดีกินดี มีหรือไม่มาระราน หากรู้ว่ายากลำบากก็จ้องจะตัดขาดเท่านั้น “ผิงเหยา อิงเถามานี่ ซานเหลียนป้าวานให้ไปตามท่านลุงจินของเจ้าให้หน่อย” อย่างไรวันนี้ไม่มีเรื่องคงไม่เลิกราง่าย ๆ