Todos os capítulos de สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ: Capítulo 91 - Capítulo 100

“ในเมื่อเจ้าสั่งการพวกเรายังมีอันใดจะแก้ตัวอีก” ผิงหม่าคงยืนยันตามภรรยาเพื่อให้น้ำหนักมากขึ้น แต่สิ่งที่พวกเขาคิดกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง ปัง! เสียงใต้เท้าผู้ไต่สวนเคาะโต๊ะเสียงดัง ทำให้เหล่าสามนักโทษสะดุ้งตัวแล้วเข้าไปนั่งใกล้ชิดกันหวังให้ตัวเองอุ่นใจ “ยังกล้าใส่ร้ายผู้ใดอีก” เสียงใต้เท้าตวาดขึ้น เขามองสีหน้าองค์ชายสามก็รู้แล้วว่า ผิงเหลียงจินกับผิงหยางบุตรชายของเขามีความสำคัญอย่างไร ไม่เช่นนั้นคงไม่เสด็จมาเป็นการส่วนพระองค์เช่นนี้หรอกกระมัง ทั้งความสนิทสนมกับเจ้าเด็กน้อยนั่นอีก “ขะ...ข้า...ข้าหาได้ใส่ร้ายพวกเขา พวกเขาคือต้นเหตุ” เผยอิงซวงยังไม่ยอมแพ้ยืนกรานว่าคนสั่งคือบุตรชายคนรองท่าเดียว ทำเอาผิงเหลียงจินถึงกับปวดใจ “ท่านแม่ ท่านไม่รักข้าไม่เคยว่าท่าน แต่ท่านถึงกับใส่ร้ายบ้านข้าเช่นนี้ ท่านยังเป็นมารดาคนได้อยู่อีกหรือ” คำพูดแต่ละคำของผิงเหลียงจินที่กล่าวมา ล้วนกลั่นมาจากหัวใจที่ด้านชา ผิดหวังในตัวบิดามารดาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่เล็กมารดาไม่เคยใส่ใจ เสื้อผ้าใหม่ไม่เคยซื้อให้เพียงเอาแต่ของเก่าของพี่ใหญ่ให้เขา เขา

“เจ้าหลอกข้า เจ้านัดข้าให้พบกับฮุ้ยเจิน แต่กลับกลายเป็นเจ้า เรื่องนี้เจ้าต้องรับผิดชอบ” หันถงถูกแม่หม้ายเหอเจียวหลอกให้ช่วยออกจากคุกไม่พอ ยังถูกนางปลุกปล้ำเขาทั้งหลอกเขาว่าจะพาไปหาหลันฮุ้ยเจิน “ข้าต้องรับผิดชอบอันใด เจ้ามีสมองหรือไม่ ข้าไม่ได้นัดแนะกับเจ้า เหอเจียวต่างหาก” หลันฮุ้ยเจินเมื่อเช้ามีเรื่องบ้านแม่สามี ตกเย็นก็มีเรื่องกับอันธพาลที่บุกมาถึงบ้านเอาความนาง ‘เมื่อไหร่บ้านข้าจะสงบสุขเสียที’ “ก็ข้าอยากได้เจ้าเป็นเมียถึงได้ตามนางไป ไม่ใช่เพราะเจ้าจะเป็นเพราะใครได้อีก” หันถงเถียงข้าง ๆ คู ๆ แถสีข้างถลอกไปหมดแล้ว จนหลันฮุ้ยเจินเองก็ปวดใจ เมื่อเหลือบไปเห็นสามีกับบุตรชายกลับมาแล้ว นางก็เบาใจ “ท่านพี่ช่วยข้าอีกหน่อยเถิด” หลันฮุ้ยเจินจนปัญญาจะพูดคุยกับคนพวกนี้แล้ว นอกจากไม่ฟังเหตุผลแล้วยังจะเอาความกับนางให้ได้ ในเมื่อสองคนลงเอยกันแล้วก็แล้วไปสิ จะมาหาเรื่องอะไรเอากับนางอีก แล้วหันถงจนป่านนี้ก็ยังไม่แต่งภรรยาเอกจริงจัง เอาแต่รับอนุจนล้นจวน หญิงชั่วกับชายโฉดนางก็ว่าเหมาะสมกันดี “ไม่ต้องจัดการแล้วท่านพ่อ จงเช่อดีดสองคนนี้ออกไป” ผิ

ทั้งสามขึ้นเขากันแต่เช้าหาฟืนมาเติมในบ้านไม่ได้ตั้งใจหาสมุนไพรล้ำค่า เมื่อฟืนเต็มตะกร้าสานจึงพากันเดินลงเขาด้วยใบหน้าเบิกบาน เสียงหัวเราะอย่างเริงร่าของผิงหยางสร้างความสุขให้จงเช่อเช่นกัน จงเช่ออาสาช่วยขนฟืนด้วยทั้งหมดจึงช่วยกันและได้กันมาทั้งหมดห้าตะกร้าสาน “นายน้อยวันนี้จะไปเลือกม้าให้บ้านเหลียงใช่หรือไม่” จงเช่อถาม “ใช่แล้ว ต้องพึ่งเจ้าแล้วนะจงเช่อ” ผิงหยางลูบแผงคอจงเช่ออย่างประจบประแจงเมื่อต้องการให้จงเช่อช่วยสิ่งใด ไม่ว่าจะเรื่องเล็กน้อยหรือเรื่องใหญ่โตก็ตาม “ได้เลยนายน้อย” จงเช่อยิ้ม วันนี้เขาจะได้ออกไปเที่ยวกับนายน้อยอีกแล้วย่อมดีใจ ผิงเหลียงจินกับเหลียงกังไม่ว่างจึงให้ลุงหย่งขับรถม้าพาพวกเด็ก ๆ ไป ผิงหยางขี่จงเช่อไปเพราะจะให้จงเช่อเลือกม้าที่ดีให้กับสหาย เมื่อถึงโรงค้าสัตว์ที่มีทั้งม้า ลา ล่อ หรือแม้แต่วัวและกระบือก็มีเช่นเดียวกัน ส่วนใหญ่เป็นสัตว์ใช้แรงงานเป็นจำนวนมาก ทำให้พวกเด็ก ๆ มองกันอย่างละลานตา พวกเขาตรงไปยังคอกม้าที่มีทั้งม้าศึก อาชาเหงื่อโลหิต ม้าทั่วไปที่ใช้ขี่ ม้าเทียมรถม้าที่ตัวใหญ่ ๆ

ผิงหยางสนุกกับการจับกุ้งตัวใหญ่ ๆ นึกดีใจที่ตัวเองมาเกิดในยุคที่อุดมสมบูรณ์เช่นนี้ ยิ่งมาตั้งรกรากที่ชายแดน แต่กลับมีอากาศที่ดี มีอาหารอุดมสมบูรณ์ มีสมุนไพรจากป่า มีแม่น้ำลำธารที่ไหลมาจากบนเขาไกล ๆ ที่มีหิมะปกคลุมตลอดปี ทำให้น้ำในลำธารนอกจากเย็นชื่นใจ ยังไม่แห้งเหือดได้ง่าย “ข้ามีความสุขจริง ๆ” ภูผาในร่างเด็กน้อยวัยสิบหนาวตะโกนก้องฟ้าพร้อมกับหัวเราะคนเดียว แล้วจงเช่อก็ได้ยินเจ้านายของมันหัวเราะชอบใจ เจ้าม้าหนุ่มตัวใหญ่ก็วิ่งมาสมทบด้วย “นายน้อย...จงเช่อมาแล้วววว!!!” จงเช่อร้องอย่างเริงร่ากระโดดลงเล่นน้ำกับนายน้อย “จงเช่อไปเล่นตรงโน้น...กุ้งหนีหมด” กุ้งในลำธารนี่ชุกชุม มีตัวเล็กตัวใหญ่เต็มไปหมด เขาจึงจับได้ไม่อั้น ไม่นานกุ้งก็มีหลายตัว “จงเช่อข้าได้กุ้งพอแล้ว เจ้าไปกินหญ้าอ่อนริมน้ำแล้วรีบกลับบ้านล่ะ ท่านแม่น่าจะทำขนมนะวันนี้” ม้าหนุ่มได้ยินว่าขนมก็หูตั้งเชิดคอขึ้นคิดว่าหญ้าไม่อร่อยเท่าขนมของนายหญิงแล้ว “จงเช่อกลับพร้อมนายน้อยดีกว่า” จงเช่อเปลี่ยนใจไม่เล่นน้ำต่อแล้วตรงกลับบ้านทันที ทำเอาผิงหยางอดส่ายหน้าให้กับม้าจอมตะกละของตัวเองไม่ได้ แ

ฉินหวงหมิ่นต้องต่อสู้กับอำนาจขององค์ชายใหญ่ ที่พยายามหาทางตัดแข้งตัดขา ทั้งปล่อยข่าวลือว่าเหมืองทองที่เขาค้นพบโดยสหายการค้าเป็นเรื่องแต่งขึ้น จนเขาต้องวางแผนอย่างรัดกุม ใช้คนของตัวเองในการดำเนินการสิ่งต่าง ๆ ตรวจสอบที่มาจนขุดทองคำชุดแรกไปหลอมได้สำเร็จเพื่อเติมคลังให้กับแคว้น นั่นเสด็จพ่อของเขาจึงยกย่องความดีถึงขั้นประทานตำแหน่ง ฉินชินอ๋องให้ ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เป็นรองจากองค์รัชทายาทซึ่งยังว่างอยู่ นั่นจึงหมายความว่านอกจากเขาแล้ว คนที่มีอำนาจเหนือจากเขาตอนนี้คือ เสด็จพ่อ หรือฮ่องเต้เหยาถังเกา นั่นทำให้ฮองเฮาและไทเฮาถึงกับหาทางกลั่นแกล้งมารดาของเขาอยู่บ่อยครั้ง แต่ทว่ามารดาของเขาจะไม่ยอมให้โดนรังแกฝ่ายเดียวแล้ว เมื่อเขามีตำแหน่งที่เป็นขั้วอำนาจและสร้างความมั่งคั่งให้แคว้น ทั้งยังทำให้ประชาชนลืมตาอ้าปาก อยู่ดีกินดีผู้คนต่างสรรเสริญ เหล่าขุนนางขั้วองค์ชายใหญ่ก็เบี่ยงจากขั้วอำนาจเดิมมาสนับสนุนเขาแทน วันนี้เสด็จพ่ออยากเสด็จมาทอดพระเนตรเหมืองทองด้วยตัวเอง และอยากพบกับสหายการค้าของบุตรชายคนที่สาม ดังนั้นจึงเดินทางมายังหมู่บ้านโม๋หลัวในช่วงพักฤดูหนาวของเหล่าขุนนางที่ไม่ต้องป