Semua Bab สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ: Bab 1 - Bab 10

เขาอยากจะมองบน แต่เพราะแบรนด์ดังแล้วเสื้อเหมือนไม่หนาแต่โคตรอุ่น จึงดึงมันออกมาให้น้องสาวในโลกคู่ขนาดของเขาได้สวมใส่ “ท่านพี่นี่อันใดเจ้าค่ะ” ผิงเหยาที่เคี้ยวอะไรไม่รู้ รู้แต่อร่อยเข้าท้องอย่างมูมมาม จนไม่ได้ถามพี่ชายว่าพี่ชายเอามาจากที่ใด นางอายุ 5 หนาวเชื่อฟังพี่ชายตามที่ท่านพ่อท่านแม่สั่งไว้ และเมื่อพี่ชายบอกว่าอะไรก็เชื่อไปหมด “นี่เป็นเสื้อที่พี่ได้มาจากพ่อค้าเร่ พี่ไปรับจ้างช่วยเขาแบกสินค้าลงเรือ” เหตุผลนี้น่าจะสมเหตุสมผลที่สุดแล้ว ที่จะบอกน้องสาวของเขา หากขืนบอกว่าเขาไม่ใช่พี่ชาย เป็นวิญญาณที่มาสิงร่าง พอดีน้องสาวร้องไห้ไม่กล้าเข้าใกล้กันพอดี เมื่อเห็นน้องสาวไม่พูดอะไรทั้งยังยิ้มและกินขนมปังต่อไป เขาก็ดีใจแล้วนั่งคิดว่าก่อนที่จะตื่นเด็กชายผู้นี้โดนท่านปูและท่านย่าใจร้าย สั่งให้ไปทำงานรับจ้างนอกบ้านเอาตำลึงมาเลี้ยงดูน้องสาว แล้วโกหกว่าท่านพ่อกับท่านแม่ยังไม่ส่งมาให้ แต่เขาแอบได้ยินหลายวันก่อนว่าท่านแม่ส่งตำลึงมาให้หลายตำลึงทอง แต่ท่านปู่กับท่านย่าเอาไปซื้อเสื้อผ้าและอาหาร ม้า ให้ท่านลุงใหญ่ และญาติผู้พี่จนหมด เมื่อเขาเถียงขึ้นมาก็โดนทุบตีไม่พอย

“ท่านพี่จะไปที่ใดกันเจ้าคะ” ผิงเหยาอยากรอท่านแม่ที่บ้าน กลัวว่าท่านแม่กับท่านพ่อมาแล้วจะไม่พบ “เราจะไปตามหาท่านพ่อกับท่านแม่กัน จงเช่อจะพาไป” เด็กชายกล่าวเสียงกระซิบแล้วเมื่อถึงที่จงเช่อเฝ้าไว้ เป็นที่ใต้ต้นไม้มีไหเกลือฝังอยู่ ในนั้นเต็มไปด้วยตำลึงราวสัก 50 ตำลึงทองได้ แต่เขาแค่กะประมาณคร่าว ๆ แล้วก็จับมันใส่กระเป๋าเดินป่าของตัวเอง ตอนแรกคิดว่ามันจะหนัก แต่ทว่าเมื่อใส่ ๆ ไปแล้วกลับไม่หนักอย่างที่คิด “นายน้อยใส่หินลงไปให้เต็ม จงเช่อใช้กีบขุดมาแล้ว” จงเช่อรู้งานทั้งอยากแก้เผ็ดสตรีชั่วช้าผู้นั้น จึงจัดการใช้เท้าตัวเองขุดเอาหินใกล้ ๆ ต้นไม้ออกมากองไว้ “ได้รอสักประเดี๋ยว” ผิงหยางจัดการนำหินใส่ลงไปแทนแล้วจัดการฝังกลบให้หมด เท่านี้สองผู้เฒ่าชั่วนั่นก็มีแค่ตำลึงอีแปะที่ยึดจากที่เขาใช้แรงงานมาตั้งแต่ท่านพ่อกับท่านแม่ไปทำงาน คิดว่าหากรวม ๆ กันแล้วคงจะสักไม่เกิน 5 ตำลึงหรอกกระมัง เพราะไม่ยอมหยิบเอาตำลึงท่านพ่อท่านแม่ไปใช้ เอาแต่ตำลึงที่เขาหามาได้ใช้อย่างสุขสบาย “จงเช่อ...มีไต้จุดไฟอยู่ที่ใดบ้าง” “ตรงคอกม้ามีขอรับนายน้อย” ผิงหยางไม่รอช้าวิ่งไปที่ค

“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง บ้านท่านยายท่านเก่าแล้ว ตอนนี้ไม่มีคนอยู่ อ้างชื่อท่านพ่อและท่านแม่แล้วก็ไปคุยกับท่านผู้ใหญ่บ้านให้ทำเรื่อง เล่าความเป็นมาให้ฟังที่เหลือคนจะสงสารท่านทั้งสองเอง” เรื่องราวชีวิตของเด็กน้อยทั้งสอง ต่อไปคงเป็นที่กล่าวขานอีกนาน ดังนั้นเขาย่อมต้องช่วยเหลือเด็กสองคนนี้ให้ปลอดภัย“เอาตามเจ้าว่า ถึงเวลานั้นจะขอให้ท่านผู้ใหญ่บ้านส่งจดหมายไปหาท่านแม่ก็ไม่สาย หรือเจ้ามีสหายนกหรือไม่ไหว้วานพวกเขาให้ข้าหน่อยได้หรือไม่” แม้เขาจะเป็นเด็ก 10 ขวบในความทรงจำ ผิงหยางมักแอบดูเถ้าแก่สอนลูกชาย 6 ขวบหัดอ่านเขียนยามพักกลางวัน จึงพอจะรู้หนังสืออยู่บ้าง ก็พอจะเขียนจดหมายได้“ข้ามีเพื่อนอินทรีอยู่ หากพบระหว่างทางจะขอร้องให้ช่วย” จงเช่อบอกกล่าวกับนายน้อยของตน เขาสงสารนายท่านกับนายหญิงทำงานเหนื่อยแทบตาย ไม่มีเวลาเลี้ยงดูบุตรชายและบุตรสาว ทั้งทำงานเลี้ยงดูคนชั่วตระกูลผิงอย่างสุขสบาย แต่บุตรชายบุตรสาวแสนลำบากเมื่อใดที่กลับมา ก็จะได้รับการข่มขู่จากท่านปู่กับท่านย่าไม่ให้พูดเรื่องที่พวกเขาอดมื้อกินมื้อ แล้วก็ต้องทำงานหนัก เมื่อนั้นจะได้กินอาหารดี ๆ ได้นอนอุ่น ๆ ได้ใส่เสื้อผ้าสะอาดสักหน่อย แ

เมื่อเสื้อผ้าที่บิดจนหมาดถูกผิงไฟราวสองเค่อ กับอากาศที่ค่อนข้างแห้งเล็กน้อย ทำให้เสื้อผ้าของทั้งสองแห้งเร็ว ผิงหยางใส่เสื้อผ้าเสร็จก็หยิบเสื้อผ้าให้น้องสาวใส่ แล้วเด็กสาวตัวน้อยก็ม้วนเสื่อกลับมาด้วย นำไปปูนั่งใกล้พี่ชายของตนเอง ที่เริ่มเทข้าวสวยร้อน ๆ ลงบนใบบัว “หิวแล้วใช่หรือไม่ กินให้เยอะหน่อย จะได้อิ่มท้อง” เขาเทข้าวให้น้องสาวเยอะ ๆ ท่าทางของน้องสาวเหมือนไม่เคยกินข้าวดี ๆ สักมื้อด้วยซ้ำทำเอาคนเป็นพี่ชายเจ็บปวดใจนัก แล้วเขาก็เอากุ้งมาวางในใบหัวอีกใบ พร้อมกับไข่เค็มสองฟองที่เขาหยิบสองครั้ง เพราะมันมีแค่ฟองเดียว เมื่อหยิบออกมาจึงได้ครั้งละ 1 ฟองเท่านั้น “ท่านพี่เจ้าคะ เจ้าก้อนกลม ๆ ขาว ๆ นั่นคล้ายไข่ไก่นักเจ้าค่ะ” ผิงเหยาไม่เคยเห็นมันมาก่อน จึงใช้มือป้อม ๆ ชี้ไปตรงนั้นแล้วก็ได้รับรอยยิ้มตอบกลับจากพี่ชายก่อนจะเอ่ย “มันคือไข่เป็ดดองเค็ม” เขากล่าวออกมา เช่นนี้โลกนี้ก็คงยังไม่ได้กินไข่เป็ดสินะ เขาเริ่มมองเห็นหนทางการสร้างงานสร้างอาชีพราง ๆ แล้ว “มันกินได้เหรอเจ้าคะ เหยาเหยาเคยเห็นป้าบ้านที่ถัดจากบ้านของเราไปสามหลังเลี้ยงเป็ด แต่เอาไว้ฆ่ากิ

“อู้ว...หูววว ผลไม้ป่า...ลูกโต ๆ ทั้งนั้น” นี่มันสตอเบอรี่ป่ากับเบอร์รี่ป่า โลกที่จากมาของภูผาต้องซื้อราคาแพงมาก แต่ว่านี่จะเก็บเท่าไหร่ก็ได้“ทางโน้นมีต้นท้อ บ๊วย และสาลี่ด้วย” ม้าหนุ่มบอกกับนายน้อยของตนเอง นั่นจึงทำให้ผิงหยางคิดอะไรออกเขาเอาใบบัวใส่กระเป๋ามาสองใบเอาไว้รองใส่ข้าวกินตอนเย็น เผื่อที่พักแรมไม่มีหนองน้ำและใบบัวจะได้ไม่ต้องหาภาชนะในใส่ข้าวกิน เขาคิดจะหาไม้ไผ่เหลาทำตะเกียบด้วยจะได้ง่ายต่อการคีบอาหาร จึงบอกน้องสาวให้เก็บผลไม้ที่พื้นใส่ใบบัวไว้ ส่วนตนเองจะปีนขึ้นไปเก็บท้อและสาลีรวมทั้งบ๊วยป่าเอาใส่กระเป๋าไป เขารับรู้ความวิเศษของกระเป๋าอีกอย่างหนึ่งก็คือ ใส่ของเท่าไหร่ก็ไม่เต็ม และแบกไม่หนัก ดังนั้นเขาจะเอามันใส่ไปเผื่อถึงหมู่บ้านโม๋หลัวจะได้เอาไปขายเผื่อมีคนรับซื้อผลไม้พวกนี้มีรสชาติดี และหายากต้องเข้ามาในป่าดังนั้นเขาคิดว่าต้องมีราคาแพง เพิ่มตำลึงในกระเป๋าให้เขาระหว่างทางสักเล็กน้อยก็ยังดี“เหยาเหยา ลงไปเก็บให้ได้เยอะ ๆ เลย พี่จะเอาไปขายด้วย หากท่านแม่กลับมาเราจะได้มีตำลึงให้ท่านแม่เยอะ ๆ” ผิงหยางอยากทำให้ท่านแม่กับท่านพ่อสบายใจ เขาจะเลี้ยงดูทุกคนเอง“นายน้อย เจ้าอินทรีส