บททั้งหมดของ สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ: บทที่ 11 - บทที่ 20

“ท่านเสี่ยวเอ้อร์ขอรับ ข้ามีม้า 5 ตัวกับอยากได้ห้องพัก 1 ห้อง 1 คืนขอรับข้าจะไปหาญาติที่อำเภอเหอหลัว ญาติของข้าทำงานที่ว่าการอำเภอขอรับ แต่ว่าวันนี้เย็นมากแล้วพรุ่งนี้จึงจะเข้าไปสะดวกกว่า” ผิงหยางเลือกจะอ้างพวกเหล่าขุนนาง เพื่อให้เหล่าชาวบ้านยำเกรง พรุ่งนี้เขาจะเอาผลไม้ไปขายที่เหลาอาหารและโรงเตี้ยม ดังนั้นจึงต้องพักเอาแรงให้ดี ขืนไปตอนนี้ก็ไม่ทันร้านปิดแล้ว “อ่อ...คุณชายน้อยฝากม้าห้าตัว ตัวละ 10 อีแปะ ห้องพัก 30 อีแปะ รวมเป็นตำลึง 80 อีแปะ” เสี่ยวเอ้อร์ที่ได้รับหน้าที่ให้อยู่เย็นเผื่อมีลูกค้ามาพักแรมกล่าวกับคุณชายน้อยวัยราวสิบหนาว ยังคิดชื่นชมที่ขนาดพาม้าทั้งห้าตัว กับน้องสาวเดินทางได้ คงเป็นบุตรท่านแม่ทัพเป็นแน่ ไม่เช่นนั้นจะเก่งกาจเช่นนี้ได้เช่นไร “ข้าให้เพิ่มอีก 10 อีแปะขอใช้ครัวด้วยนะขอรับ ข้าจะทำให้อาหารให้น้องสาว แล้วจะเผื่อให้ท่านด้วย ว่าแต่ท่านช่วยไปหาเนื้อหมูมาให้ข้าสักหน่อยได้หรือไม่ ข้าจะทำโจ๊กหมูสับให้ทานขอรับ” ผิงหยางเอ่ยอย่างนอบน้อม เพื่อหวังขอความช่วยเหลือจากเสี่ยวเอ้อร์ และอยากให้เขาดูแลม้าของตนให้ดีหน่อย “ได้ขอรับ ท่านรอสักครู่ข้าจะไปซื้

ยามรุ่งสางในเช้าที่สดใสไร้เมฆในที่พักม้าชั้นบนที่มีสองร่างของเด็กชายหญิงนอนอยู่อย่างเป็นสุข เมื่อแสงแดดสีทองอ่อน ๆ เริ่มส่องสว่างลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ปลุกให้ร่างที่ในโลกอีกยุคที่ทะลุมิติเข้ามา ที่มักจะตื่นเช้าเสมอเริ่มขยับตัว อากาศกำลังเย็นสบายกับการได้นอนที่นอนนุ่ม ๆ ทำให้ภูผาในร่างผิงหยางชักเริ่มขี้เกียจ แต่ทว่าเขามีงานใหญ่รออยู่จึงมัวโอ้เอ้ไม่ได้ เมื่อเขาวาดขาเล็ก ๆ ของเด็กชายวัยสิบหนาวลงจากเตียงนอน ห่มผ้าให้กับนอนสาวที่ยังพริ้มตาหลับให้ดีก่อนจะเข้าไปอาบน้ำก่อนที่น้องสาวจะตื่นขึ้น เขาเก็บของต่าง ๆ เข้าในกระเป๋าเป้ของตัวเองแล้ววางไว้บนโต๊ะในห้อง ในกามีน้ำชาที่เย็นชืดแล้ววางตั้งไว้ที่โต๊ะกลม เขาจึงไม่ดื่มชาแต่เปิดกระบอกน้ำดื่มของตนดื่มมันแทน ขณะที่กำลังนั่งพักสักครู่ ได้ยินเสียงนกร้องขับขาน ผ่านทางอากาศ จึงชะโงกหน้าไปดูด้านล่างเมื่อเห็นม้าของตัวเองตื่นกันแล้ว ตนจึงอยากปลุกน้องสาวให้เตรียมตัว แต่กลิ่นอาหารที่ลอยกรุ่นมาในอากาศทำให้เขาเริ่มท้องร้องเสียแล้ว มันเป็นกลิ่นโจ๊กที่เขาทำเมื่อเย็นวานกับซาลาเปา น่าจะเป็นเสี่ยวเอ้อร์ผู้นั้นไปซื้อแถว ๆ นี้มากระมัง

เมื่อพี่ชายเสี่ยวเอ้อร์เดินลับไปด้านหลังไม่นานนัก ผิงหยางจึงใช้สายตาน้อย ๆ ของเขาสำรวจรอบร้าน ความสะอาดและความเป็นระเบียบบ่งบอกถึงการจัดการที่ดีของโรงเตี้ยมแห่งนี้ ทั้งข้าวของก็ยังวางแยกชนิดกัน ทำให้ผิง หยางเก็บความรู้เรื่องการจัดเรียงเครื่องใช้ต่าง ๆ ในโรงเตี้ยมหลีเซียเพื่อเก็บไว้จัดบ้านของตนเองในอนาคต เป้าหมายของเด็กชายวัยสิบหนาว แต่วิญญาณที่สิงร่างคือยี่สิบกว่า ๆ นั้น ไม่เพียงแค่เลี้ยงน้องสาวไปวัน ๆ วันหน้าเขาต้องยิ่งใหญ่ให้ได้ ตระกูลเก่าบิดาจะมาทำอันใดครอบครัวเขาไม่ได้อีกต่อไป รอเพียงไม่ถึงหนึ่งเค่อ หลงจู้วัยใกล้ห้าสิบปีเดินนำหน้าพี่ชายเสี่ยวเอ้อร์เข้ามา เส้นผมสีดอกเลายามเข้าสู่วัยกลางคนทำให้ดูน่าเชื่อถือและยำเกรงในความอาวุโส หน้าผากที่มีริ้วรอยแสดงถึงประสบการณ์ในการค้ามายาวนาน เพียงสายตาปาดมองเด็กชายหญิงตรงหน้าด้วยความแปลกใจชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มนำส่งอารมณ์สดใสออกมา “คุณชายน้อยมีอันใดมาเสนอขายข้าอย่างนั้นหรือ” แม้ว่าจะเป็นเด็ก แต่หลงจู้แห่งโรงเตี้ยมหลีเซียไม่เคยสบประมาท เพราะสินค้าดีย่อมมาแบบไม่คาดฝันเสมอ เขาทำการค้ามาหลายปี ได้รับความไว้วาง

ม้าทั้งหมดวิ่งจนฝุ่นตลบ เมื่อฝุ่นจางลงไปกลับไร้เงาของเด็กสองคนกับชายชราหนึ่งคน จนอันธพาลผู้นั้นเจ็บใจ ทั้งยังเจ็บที่ขาไม่สามารถขยับได้ “ฝากไว้ก่อนไอ้แก่” ชายผู้นั้นขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ได้แต่ร้องให้คนอื่นช่วย เพราะตัวเองเดินเองไม่ได้แล้ว ม้าห้าตัวพาชายชราหนึ่งคน กับเด็กสองคนออกจากตัวอำเภอเหอหลัวเพื่อหลบหนี ผิงหยางไม่อาจเรียกร้องความเป็นธรรมให้ชายชราได้ เพราะเขาไม่มีเอกสารใดติดตัว ดังนั้นเพื่อเป็นการปลอดภัยที่สุด การหนีก่อนก็ไม่ใช่เรื่องผิดอันใด เมื่อพ้นตัวอำเภอมาไกล จงเช่อจึงชะลอฝีเท้าลงเพื่อให้เจ้านายและชายชราได้สนทนากัน “ท่านลุงขอรับ...ขออภัยที่พาท่านหนีมาเช่นนี้นะขอรับ ชายผู้นั้นอันตรายเกินไป” ผิงหยางกล่าวออกมา “เห้อ...เจ้าหนูเอ้ย...เป็นลุงต่างหากที่ต้องขอบใจพวกเจ้า หากไม่ได้พวกเจ้าเป็นลุงที่ต้องโดนทุบตี เพราะความไม่เอาไหน” ชายชราคร่ำครวญร่ำไห้ออกมา เขาเคยเป็นคนหนุ่มแข็งแรง แต่เมื่อภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากจากไปก็ไม่มีกะจิตกะใจในการดูแลตัวเอง จึงเป็นเพียงชายชราที่อ่อนแอโดนรังแกอยู่ทุกวัน “ท่านลุงมีอันใดอยากเล่าห

ผิงหยางนำปลาไปวางไว้รอบกองไฟย่างให้สุก แล้วเขาก็หันมาดูหม้อข้าวที่หุงแบบไม่เช็ดน้ำเมื่อมันเดือดใกล้จะสุกแล้วเขาจึงเดินไปหยิบชามที่น่าจะไว้สำหรับล้างผักกระมัง มันขนาดใหญ่พอให้คลุกเนื้อปลากับข้าวได้ ผิงหยางเทข้าวร้อน ๆ ออกจากหม้อใส่ชามใบใหญ่ แล้วหั่นหัวหอมซอยแว่น ๆ ลงไปเสร็จแล้วตามด้วยพริกแห้งแล้วเกลือ เมื่อเห็นว่าปลาย่างเริ่มสุกแล้ว เขาแกะเอาแต่เนื้อปลาใส่ชาม กลิ่นของมันหอมนัก ยิ่งตรงท้องปลายิ่งมีความมันเมื่อมันคลุกกับเกลือจะมีรสชาติเค็ม ๆ มัน ๆ ผิงเหยาตื่นขึ้นมาเมื่อได้กลิ่นอาหาร นางเริ่มหิวเพราะท้องเริ่มร้องแล้ว จึงเดินไปที่พี่ชายกำลังทำอะไรสักอย่างอยู่แล้วก็นั่งข้าง ๆ “พี่ชายทำอันใดเจ้าคะ” เด็กน้อยถามไปพร้อมกับยกมือป้อม ๆ ขยี้ตาไปด้วย ผิงหยางเห็นน้องสาวก็อดเอ็นดูไม่ได้ จึงบอกให้น้องสาวไปล้างหน้าล้างตา แล้วมานั่งรอกินข้าวกัน ท่านลุงหย่งเองก็ช่วยพลิกปลาที่เหลืออีกสองตัว จนสุกได้ที่และวางในใบบัวที่เจ้าหนูน้อยวางไว้ ทั้งมองอาหารที่ผิงหยางทำ มันดูน่ากินไม่น้อย ทั้งที่แค่ข้าวกับปลาย่าง ทำไมยิ่งมองยิ่งชวนให้ท้องหิว จนน้ำลายเริ่มสอแล้ว