Todos os capítulos de สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ: Capítulo 51 - Capítulo 60

ช่วงใกล้เที่ยงวันสองพี่น้องบ้านเหลียงกับผิงหยางรีบวิ่งกลับมาที่บ้าน แล้วแยกกันไปอาบน้ำแต่งตัว แน่นอนว่าไปทำการค้าจะไปแบบชาวบ้านธรรมดาไม่ได้ ผิงหยางบอกทั้งสองคนเช่นนั้น แล้วทั้งสองก็ซื้อเสื้อผ้าใหม่มาแล้วด้วย จึงตกลงอาบน้ำให้สะอาดแล้วนัดเจอกันที่บ้านของผิงหยาง เนื่องจากเอาเกวียนวัวไปจะช้าไม่ทันการณ์ ยังต้องกลับมาแวะบ้านเหอหนานอีก “อ่าวนั่นลูกจะไปไหนแต่งตัวหล่อเชียว” หลันฮุ้ยเจินทำขนมอยู่ในครัว ได้ยินผิงหยางชวนน้องสาวให้อาบน้ำแต่งตัว เขาจะรออยู่ด้านนอก ให้ลุงหย่งเอารถม้าเทียมม้าให้ เนื่องจากรถม้าคันใหญ่จึงใช้ม้าสองตัว ตอนแรกเขาอยากให้จงเช่อพัก แต่จงเช่ออยากไปด้วยจึงให้จงเช่อเลือกม้าตัวอื่นมาหนึ่งตัว แล้วบอกพวกมันว่าเขาจะซื้อผลไม้หวาน ๆ มาฝาก เมื่อท่านแม่ออกมาเขาจึงหันไปคุยกับท่านแม่ “ท่านแม่ขอรับ ข้าจะไปขายสมุนไพรในอำเภอชิงแล้วจะไปบ้านเหอหนานสักเที่ยวขอรับ ข้าอยากได้ไข่เป็ดมาทำไข่เค็ม แล้วจะพาน้องเล็กไปเปิดหูเปิดตาด้วย” ผิงหยางกล่าว “ไม่รอท่านพ่อหรือลูก ประเดี๋ยวก็กลับกันแล้วกระมัง” สามีของหลันฮุ้ยเจินไปสอนชาวบ้านเก็บสมุนไพรตั้งแต่เช้า เขาบอกว่าใช

ผิงหยางได้โหลมาดองไข่เค็มสิบห้าโหล พวกเขาทั้งสามตกลงทำการค้าร่วมกัน โดยลงขันเท่า ๆ กันเมื่อเป็นเช่นนี้ผิงหยางคิดว่าหากตนมีหุ้นส่วนในการทำงานก็ไม่ได้แย่ โลกที่ผ่านมาของเขา มีบริษัทมากมายที่ลงหุ้นกันทำการค้าหรือบริษัท ดีเสียอีกที่เขาจะได้มีคนดูแล แล้วคิดไข่เค็มจะเป็นสินค้าหลักบ้านโม๋หลัว โดยที่แรกที่เขาจะค้าขายคือองค์ชายสามของแคว้น เมื่อคิดได้เช่นนี้เขาก็ตกลงทันที และแบ่งตำลึงลงเท่า ๆ กันโดยเขาซื้อถุงตำลึงวางไว้เป็นส่วนกลาง เนื่องจากสองพี่น้องไม่รู้หนังสือ ผิงหยางจึงเป็นผู้จดบันทึกทำบัญชี แล้วเขาก็ไม่ลืมที่จะไปซื้อเครื่องเขียนและสมุดบันทึก ผิงหยางตอนแรกแค่จะทดลองแต่เมื่อสหายของเขาอยากร่วมการค้าเช่นนั้นเขาก็จะเอาตามนี้ แล้วคิดอีกอย่างคือเด็กในหมู่บ้านควรจะได้รู้หนังสือ ต่อให้มีใจใฝ่การค้าหรืออยากสอบขุนนาง ชาวบ้านจน ๆ จะมีตำลึงส่งตัวเองเรียนได้อย่างไร เรื่องนี้เขาต้องกลับไปคิดว่าพอจะมีทางให้สำนักศึกษามาตั้งอยู่ใกล้หมู่บ้านเขาได้หรือไม่ เด็กชายได้ของที่ต้องใช้ครบแล้ว และยังฝากให้ต้า เหลียงสหายรักของเขาไปบอกบิดาเรื่องทำโต๊ะเขียนหนังสือกับเ

“ไม่ไปศาลาว่าการแล้วไปที่ใด จวนท่านรึ” ผิงหยางกล่าวออกมา ราวกับล่วงรู้ว่าชายผู้นี้ต้องมีผู้ที่มีอำนาจกว่ากดอยู่ แล้วเขาก็หลอกถามไปเรื่อย “จวนหันไม่ต้อนรับผู้ใด” หันถงให้คนเหล่านี้ไปที่บ้านตนก็ไม่ได้ ไปศาลาว่าการก็ไม่ดี บิดามารดาคาดโทษเขาไว้หนัก วันก่อนไม่น่าเชื่อนังแม่หม้ายเหอเจียวเลย เขาเห็นว่านางถูกจับไป จึงไปสมน้ำหน้าที่เมื่อก่อนเคยหลอกให้เขาไปฉุดหลันฮุ้ยเจินแต่ไม่สำเร็จ จึงได้รับรู้ข่าวบางอย่างเกี่ยวกับ หลันฮุ้ยเจิน วันนี้เพียงเดินเล่นไม่คิดว่า จะเจอเข้ากลับสตรีที่ตนหมายปองเก่าก่อน จึงคิดจะมารังแกแต่ไม่คิดว่าสามีนางและลูก ๆ ของนางก็มาด้วยทั้งหัวหมอแล้วก็ร้ายกาจกันทุกคนเช่นนี้ “เช่นนั้นเรื่องวันนี้...ก็...” ผิงหยางดึงเสียงให้ยานให้บุรุษผู้นี้กล่าวออกมาเอง ‘ตอนนี้ข้ายังไม่มีอำนาจไม่เหมาะมีเรื่องกับผู้ใด’ เด็กชายคิด “ก็แล้วไปเถอะ” หันถงรีบกล่าว ทั้งเสียหน้าให้กับเด็กหญิงทั้งสองไม่พอ ยังโดนเด็กชายคนนี้หลอกล่อให้กล่าววาจาไม่เอาโทษออกมาท่ามกลางพยานทั้งตลาด แต่ว่าคราวหน้าเขาไม่ปล่อยเอาไว้แน่ “ข้าว่าดูสายตาท่านยังติดใจเอาความ เร

ผิงหยางคิดว่าสร้างมิตรไว้ดีกว่าสร้างศัตรู เมื่อเขาช่วยก็ช่วยให้จบ เพื่อวันข้างหน้าเขาจะได้เดินไปทางใดก็มีแต่คนอยากช่วยเหลือ บ้านเลี้ยงเป็ดไม่ถูกปล้นเพราะว่าเอาเป็ดไปเลี้ยงที่ทุ่งนาไม่ได้กลับมา ทั้งในบ้านก็ไม่มีทรัพย์ จึงรอดตัวไป แต่ผิงหยางก็ได้ไข่เป็ดมาจากคนเลี้ยงเป็ดมาก เขาจึงขอซื้อกลับบ้าน ทั้งเอามาทำอาหารให้กับเหล่าชาวบ้าน “ท่านป้าขอรับข้าเหมาไข่เป็ดของท่านทั้งหมดเลยขอรับ” “เจ้าเอาไปทำอันใดตั้งมากมาย” ป้าคนเลี้ยงเป็ดสงสัย เพราะคนทั่วไปชอบกินไข่ไก่ ส่วนไข่เป็ดนั้นน้อยคนจะกินกัน “ข้าจะเอาไปทำอาหารขอรับ” ผิงหยางคิดว่าข้าวผัดใส่ไข่เป็ดก็ดีไม่น้อยทั้งสีสวยอีกด้วย เขาจึงได้ไข่เป็ดมาเกือบสองร้อยฟอง เพราะท่านป้าที่เลี้ยงเป็ดเก็บไว้หลายวันแล้ว เขาจึงเลือกไข่เก่าออกมาทำอาหารก่อน โดยให้ท่านแม่แบ่งข้าวที่หุงแจกมาจัดการตั้งกระทะใส่น้ำมันหมูลงไป ตามด้วยไข่เป็ด โดยมีคนช่วยตอกลงกระทะคือต้าเหลียงกับเอ้อร์เหลียง เมื่อได้ปริมาณพอแล้ว เขาก็จัดการคน ๆ ให้เข้ากันเทข้าวใส่ลงไป ไม่นานกลิ่นหอมข้าวผัดก็ฟุ้งกระจาย ทำให้คนที่กำลังมารับอาหารไปยืนต่อรอกินข้าวในก

วันนี้ผิงเหลียงจินทำใจมามากกว่าครั้งแรกที่พบกับบุตรชาย แล้วต้องน่าอายเป็นลมเสียหลายรอบ คราวนี้เขาไม่พลาดแน่ เพราะว่าเขารับรู้แล้วว่าสมุนไพรของบุตรชายนั้นมีราคามาก แทบจะตีเป็นมูลค่าไม่ได้เลยทีเดียวดังนั้นย่อมต้องตั้งสติให้ดี ผิงหยางเห็นท่านพ่อนั่งเงียบผิดปกติ จึงหันไปคุยด้วยในใจคิดว่าท่านพ่อคงจะตื่นเต้นไม่น้อย “ท่านพ่อเตรียมใจมาแล้วใช่หรือไม่ขอรับ” ผิงหยางเป็นห่วงเหลือเกินว่าท่านพ่อจะเป็นลมเอา ขายหน้าต่อคู่ค้าคนสำคัญของเขา หากเป็นเช่นนั้นเขามาคนเดียวเสียยังดีกว่า “พ่อไม่เป็นไรลูก พ่อคิดไว้แล้วว่าต้องตั้งสติ จะขายหน้าต่อหน้าคู่ค้าไม่ได้” “เช่นนั้นก็ดีขอรับ ข้าจะได้สบายใจ” ผิงหยางเอาไข่เค็มใส่ตะกร้าสานมาด้วยนอกจากจะค้าสมุนไพรแล้ว วันนี้ยังมีไข่เค็มที่รสชาติแปลกใหม่ทั้งเป็นวิธีถนอมอาหารที่คนยุคนี้ยังนึกไม่ถึง เมื่อรถม้าแล่นมาจอดที่หน้าโรงยาหนิงเจี้ยน เสี่ยวเอ้อร์กับหลงจู้ก็มารออยู่ก่อนแล้ว เพราะว่าแขกคนสำคัญกำลังรอคอยทั้งสองอยู่ด้านใน ร้านค้าแห่งนี้ด้านหน้าเป็นโรงยา ด้านหลังเป็นจวนรับรองใหญ่โต สำหรับองค์ชายสาม ‘ฉินหวงหม