Todos os capítulos de สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ: Capítulo 41 - Capítulo 50

เวลาผ่านไปไม่นานนัก น้ำก็ท่วมที่นาไปถึงหนึ่งหมู่นับว่าผันน้ำเข้าทำนาดียิ่งนัก ต้าเหลียงกับเอ้อร์เหลียงมองหน้าแล้วแลกสายตาตัดสินในใจว่า ต่อไปเขาจะให้ท่านพ่อซื้อที่นาให้มากขึ้นแล้วทำแบบอาหยาง “พวกเจ้าหิวกันหรือยัง ข้าจะขี่จงเช่อไปเอาข้าวมาให้เจ้ากินที่นี่ นับว่าบรรยากาศดีไม่น้อย” ผิงหยางมองดูน้ำที่ค่อย ๆ ไหลเข้าคิดว่าไม่เกินสองวันคงท่วมทุ่งนา แล้วเขาก็ปล่อยให้น้ำมันซึมซับเข้าพื้นดินให้ชุ่ม มูลสัตว์ที่ได้มาก็หว่านไปแล้วเช่นนี้ในนาของเขาก็มีปุ๋ยธรรมชาติแล้ว “เช่นนั้นพวกข้ารอตรงนี้ เจ้ากลับไปเอาเถิด”ต้าเหลียงกับเอ้อร์เหลียงจะคอยดูน้ำให้ แล้วจะจำไว้ไปบอกท่านพ่อ ตอนนี้พวกเขามีที่นาเพียงสองหมู่ เพราะเดิมบ้านเขาเป็นช่างไม้ เมื่อมารดาเสียชีวิต ที่นาถูกขายออกไปเรื่อย ๆ จนเหลือที่ดินสองหมู่สุดท้าย แต่ต่อไปเขาจะซื้อที่ให้เพิ่มขึ้นเพื่อทำนาแบบอาหยาง ผิงหยางกลับไปบ้านยกปิ่นโตมาสองเถาเพราะว่าท่านแม่ทำไว้เผื่อให้สหายของเขา แต่เมื่อกลับมายังทุ่งนา สายตาเหลือบไปเห็นเข้ากับสมุนไพรที่ไม่เชิงล้ำค่า แต่ก็สร้างรายได้ไม่น้อย ‘ชางเย่’ ด้วยเพราะเรียนแพทย์แผนจีนตะวันออกมา

“อาคุณชายหยาง ไหนท่านนำตัวอย่างมาด้วยงั้นรึ”หลงจู้โรงยาหนิงเจี้ยนเห็นใบสมุนไพร มองผิวเผินคิดว่าชางเย่ แต่ไม่แน่ใจต้องตรวจดูให้แน่ใจ “นี่ชางเย่ขอรับ” ผิงหยางหยิบให้หลงจู้ตรวจดู เมื่อเห็นสีหน้าท่านหลงจู้เบิกบาน เขาก็มั่นใจแล้วว่า การค้าขายสมุนไพรของหมู่บ้านโม๋หลัวกำลังจะไปได้สวยแล้ว “อื้ม...ใช่แล้วชางเย่ ที่โรงยารับซื้อจินละสองตำลึง” เพราะใบเมื่อตากแห้งแล้วจะได้เป็นตัวยาน้อยจึงรับซื้อในราคาถูก “นับว่าท่านให้ราคายุติธรรมยิ่ง เช่นนั้นขอหนังสือสมุนไพรที่ท่านหลงจู้รับซื้อได้หรือไม่ ข้าจะเอาไปดูเป็นตัวอย่างแล้วสอนชาวบ้านให้เก็บสมุนไพรสร้างรายได้อีกทางขอรับ” ผิงหยางกล่าวธุระที่มาวันนี้ของเขา นี่เป็นโอกาสที่ดี ที่จะทำให้ชาวบ้านใช้ประโยชน์จากป่า และจะได้มีอาหารมีตำลึงในถุงไม่ขัดสนอีกต่อไป “ย่อมได้อาคุณชาย” หลงจู้โรงยาหนิงเจี้ยนรีบไปเอาตำราที่คัดลอกรายชื่อสมุนไพรที่ต้องการมาให้เจ้าหนูน้อย แล้วก็ตกลงทำการค้ากัน ตลอดการเจรจาผิงเหลียงจินสังเกตท่าทางท่านหลงจู้ตลอด พบว่าไม่มีเล่ห์เหลี่ยมใด เขาจึงตัดสินใจแยกกับบ้านเหลียงหน้าโรงยา แล้วค่อยไปเจรจาการค้าท

สามวันผ่านไป รถม้าที่ท่านพ่อสั่งให้ต่อก็มาส่งถึงบ้าน แล้วเขาก็เพาะกล้าใส่กระบะเสร็จเรียบร้อยแล้ว ที่ดินสิบหมู่ใช้กล้ามาก เขาจึงแบ่งครึ่งหมู่วางกระบะลงในพื้นดินที่น้ำท่วมถึงแล้ว แล้วการต่อคันไถเทียมม้าก็เริ่มขึ้น “เอาล่ะต้าเหลียงเจ้านั่งตรงนี้ถ่วงน้ำหนักไว้” ผิง หยางเป็นคนจูงม้าให้ยืนตรงกัน โดยมีจงเช่ออยู่ตรงกลาง จงเช่อคือม้าที่เป็นเหมือนผู้นำของเหล่าเด็ก ๆ และม้าทุกตัวต้องเชื่อฟัง ฮรี่Zzzzz “เจ้านายจงเช่อพร้อมแล้ว” จงเช่อที่แอบไปฝึกเจ้าม้าทั้งสี่ตัวมาก่อนแล้วว่า เทียมไถทำเช่นไร เมื่อถึงเวลาจะได้ไม่ติดขัด “รอเดี๋ยวจงเช่อข้ากับเอ้อร์เหลียงจะขึ้นไปด้วย” เพราะคันไถห้าอันทำให้ต้องใช้น้ำหนักถ่วงหลายคนหน่อย และที่สำคัญมันยังสนุกสำหรับพวกเขาด้วย “เอาล่ะพร้อมแล้ว จงเช่อไป” เมื่อเจ้านายส่งเสียงม้าทั้งห้าก็วิ่งไปพร้อมกัน จงเช่อและม้าตัวอื่นวิ่งอย่างแข็งขัน ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ทั้งสนุกและก็ได้งาน ผิงเหลียงจินที่เดินมาดูนาข้าวของลูกชาย พบว่าเจ้าลูกชายเอาม้ามาไถนา ตอนแรกก็คิดว่าจะไถได้หรือไม่ แต่เมื่อมามองดูลูก ๆ แล้วท่าทางมันจะสนุกไม่น้

“แม่หม้ายเหอเจียว เจ้าอีกแล้วนะ ผู้ใหญ่บ้านไล่เจ้าออกจากหมู่แล้ว ยังมาสร้างความวุ่นวายอีก เจ้าอยากถูกจับส่งทางการหรือไม่” สตรีผู้หนึ่งกล่าวขึ้นมา แต่คล้ายว่าเหอเจียวหาได้เกรงกลัวไม่ เพราะรู้ดีว่าทางการนั้นไม่ค่อยให้ความใส่ใจกับชาวบ้านนัก ทั้งยังขูดรีดภาษีหนักหนามากอีกด้วย “เหอะ...ไล่แล้วอย่างไร นี่บ้านเกิดข้า ข้าจะมาเมื่อไหร่ก็ได้” เหล่าชาวบ้านเอือมระอา จนเมื่อบ้านเหลียงเดินมาถึงเห็นบ้านผิงเกิดเรื่องจึงยื่นมือเข้าช่วย “จับแม่หม้ายนี้มัดไว้ สร้างความเดือดร้อนมากแล้ว พรุ่งนี้ให้ผู้ใหญ่นำไปส่งทางการ ถูกขังลืมสักหน่อยจะเป็นอันใดไป เจ้าโง่หรือเจ้าบ้ากัน บ้านผิงรักใคร่ปรองดองกันดี เจ้าคิดจะมากวนน้ำให้ขุ่น ประเดี๋ยวก็โดนเจ้าม้านั่นดีดฟันหักหมดปาก” เหลียงกังกล่าวได้ดี จนจงเช่ออยากยกนิ้วให้ แต่มันมีแค่กีบได้แต่ฉีกยิ้มบ่งบอกว่าทำดีมาก “เจ้า...เจ้าเป็นชู้ของฮุ้ยเจินรึ ปกป้องมันดีนัก” ดูเหมือนสตรีผู้นี้จะกินแต่ของเน่า ปากถึงเหม็นเน่า หลันฮุ้ยเจินที่ทนมานานแล้ว เดินไปตรงหน้าแล้วฝากรอยนิ้วไว้บนหน้าให้นางได้สติบ้าง “เพียะ!!” “นี่ท

“พวกเจ้าเลี้ยงไก่ไว้หลังบ้านก็ดีนะ เผื่อเอาไว้กินไข่จากมันได้ เพิ่มอาหาร ปล่อยให้พวกมันหากินกันเอง มันก็กินพวกแมลงและไส้เดือนในดินแล้วเดี๋ยวก็เติบโตเอง” ผิงหยางแนะนำสหาย เขามองเห็นหลังบ้านเหลียงไม่มีสัตว์เลี้ยงแล้วก็ยังไม่ค่อยมีผักปลูก คงจะอาศัยกินผักป่าจนเคยชิน“ได้พวกเราเชื่อเจ้า” ต้าเหลียงไม่ละเลยคำแนะนำของสหาย เพราะเชื่อว่ามีประโยชน์โดยแท้เมื่อก่อนพวกเขาแค่หาตำลึงมาซื้อข้าวยังยากนัก แต่ทุกวันนี้ลืมตาอ้าปากได้แล้ว ก็อยากทำสิ่งที่อยากทำ ตอนนี้บ้านก็เริ่มต่อเติมใกล้เสร็จแล้ว ต่อไปท่านพ่อก็ไม่ต้องลำบากไปรับจ้างในตัวอำเภอให้เหนื่อยอีกแล้ว “เจ้าว่ามีที่ไหนเลี้ยงเป็ดแล้วมีไข่บ้าง” ผิงหยางกำลังคิดว่า หากจะหาเป็ดมาเลี้ยง กับซื้อไข่เป็ดที่คนเขาเลี้ยงอยู่แล้วอย่างไหนจะสร้างกำไรได้มากกว่ากัน “ข้าได้ยินท่านพ่อเล่าว่าบ้านเหอหนาน ชายแดนติดอำเภอชิงไม่ห่างจากหมู่บ้านเราเท่าไหร่นัก มีเลี้ยงเป็ด แต่คนไม่ค่อยนิยมกินไข่ เขากินเนื้อเป็ดส่วนใหญ่ ไข่เอาไปแจกคนก็ยังไม่ค่อยเอาเลย บอกว่าเหม็นคาว” ต้าเหลียงเล่าตามที่ได้ยินมา “เหม็นคาวที่ไหน นั่นคือของอร่อยเลยล่ะ มา ๆ พวกเรานั