Todos os capítulos de สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ: Capítulo 21 - Capítulo 30

“พี่ใหญ่มาแล้ว” เด็กน้อยวิ่งไปหาท่านพี่ของตนเอง แล้วผิงหยางก็ดึงเอาน้องสาวขึ้นหลังม้าทันที เพื่อเตรียมออกเดินทาง “ท่านลุงไปกันเถิดขอรับ” ผิงหยางยังไม่ได้กล่าวเรื่องบัวหิมะพันปีของตนเองที่เก็บมา เพียงแต่มาถึงก็ชักชวนให้เดินทางกันต่อ เพราะกลัวจะมืดค่ำเสียก่อน แล้วทั้งหมดก็เดินทางไปด้วยกัน เมื่อผ่านอำเภอเหอหลัวเข้าสู่อำเภอซีเป่ย อากาศของที่นี่เย็นกว่าอำเภอเหอหลัวเล็กน้อย แต่ทว่าจงเช่อกลับเสนอให้นอนพักริมชายป่า โดยไม่ต้องห่วงความปลอดภัย เพราะไม่มีสัตว์ใดทำอันตรายแน่นอน ท่านเทพไป๋หู่กำชับสัตว์ทุกตัวไว้แล้ว จนกว่าจะถึงบ้านโม๋หลัวอย่างปลอดภัย สัตว์ทุกตัวที่ผ่านเส้นทางมีหน้าที่ปกป้องเด็กชายเด็กหญิงสองคนนี้ให้ปลอดภัย “เย็นนี้ทำโจ๊กกินให้สบายท้องก็แล้วกันนะขอรับ อากาศเย็นนัก” บริเวณนี้มีลำธารก็จริง แต่มันมืดแล้วจับปลาไม่สะดวก เขาเลือกหยิบขนมปังออกมาสามห่อ แล้วก็หยิบไข่เค็มออกมาสามฟอง แล้วข้าวสารออกมาใส่หม้อต้มเป็นโจ๊ก “เจ้านั่นเรียกอันใดหรืออาหยาง” ลุงหย่งไม่เคยเห็นเจ้าสิ่งนี้ สีมันขาวปรอดไม่มีสีใดปนทั้งกลมเหมือนไข่เป็ดอีกต่างหาก “สิ่ง

พลุก! พลุก! พลุก! “โอ๊ย...! โอ๊ย” เสียงของไห่เฉิงร้องเพราะตกจากหลังม้าไม่พอ ยังโดนม้าล้มทับอีกด้วย ส่วนอีกสองคนตกลงไปในหลุม โดนไม้ไผ่เสียบเข้าที่ขาเช่นเดียวกัน “โอ๊ย...พี่เฉิง...ข้า...ข้าบาดเจ็บ” สองสมุนเรียกลูกพี่ของมัน แต่ทว่าลูกพี่ของมันก็เอียงกระเท่เร่อยู่ปากหลุม “จงเช่อ...ลุย” จงเช่อดีดหินใส่เจ้าม้าที่เสียหลักให้ลุกขึ้น แล้วสั่งต่อ “พวกเจ้ารับใช้คนเลว เทพไป๋หู่ไม่พอใจแน่ หากเจ้าจัดการทำให้พวกมันพิการ ข้าจะขอให้ท่านเทพละเว้น” จงเช่อได้ทียืมชื่อราชาแห่งป่าไป๋หู่มาข่มขู่เหล่าสัตว์สักหน่อยก็แล้วกัน มันจะได้หวาดกลัว “ฮรี่...ข้าไม่ได้อยากทำ...” เจ้าม้าร้องเถียงกับจงเช่อ “เช่นนั้นก็จัดการ” จงเช่อสั่ง แล้วม้าก็พยศลุกขึ้นเหยียบขาเจ้าคนชั่วจนขาหักไปหลายท่อน “อย่า...อย่าเหยียบข้า...อย่า...” ไห่เฉิงโดนเหยียบย่ำจนร่างกายบอบช้ำและสลบไป สุดท้ายจงเช่อก็จัดการให้ม้าทั้งหมดเป็นอิสระและหนีเข้าป่าไปอย่าให้คนชั่วจับได้อีก “เรียบร้อยแล้วหรือไม่จงเช่อ” “ขอรับนายน้อย” จงเช่อกล่าวอย่างภาคภูมิใจ มันเป็นม้าศ

“ท่านลุงท่านป้าอย่าขอบใจข้าเลย แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น คนอันธพาลหากเราไม่ต่อสู้ก็จะรังแกเราวันยังค่ำ หากเราเข้มแข็งต่อสู้ล้วนแล้วแต่ไม่กล้ารังแก ต่อไปพวกท่านอย่ายอมโดนเอาเปรียบก็พอแล้ว” ผิงหยางกล่าว “พวกเราไม่มีอันใดตอบแทน นี่ข้าเอาแป้งหมี่มาให้เจ้ารับไว้เถอะ” อูเจิ้นอยากตอบแทนสิ่งที่เด็กน้อยผิงหยางทำให้พวกเขาได้ลืมตาได้สักที ไม่ต้องอยู่อย่างหวาดระแวงไปจนตาย “พวกท่านเองก็ยากจนอยู่แล้ว ข้ารับของพวกท่านไว้ไม่ได้หรอกขอรับ พวกเรามาเย็นแล้วเท่านั้น หากอยากตอบแทนพรุ่งนี้พวกเราพี่น้องขอแรงช่วยซ่อมแซมบ้านสักหน่อยได้หรือไม่ ข้ายังมีท่านลุงหย่งที่เดินทางมาด้วย ส่วนท่านพ่อกับท่านแม่จะตามมาสมทบทีหลัง” ผิงหยางไม่เลือกบอกความจริงไปทั้งหมด เพราะผู้ใหญ่บ้านที่นี่อ่อนแอเกินไป คงเป็นที่พึ่งให้เขาไม่ได้ เช่นนั้นไม่สู้ให้ท่านพ่อกับท่านแม่ถึงก่อนค่อยคิดขยับขยายกัน “เช่นนั้นก็ย่อมได้” อูเจิ้นเห็นว่าใกล้ฟ้ามืดเต็มทีจึงพาชาวบ้านกลับไปก่อน วันพรุ่งนี้ค่อยมาช่วยเจ้าหนูซ่อมแซมบ้านก็ไม่สาย หลังจากชาวบ้านกลับไป ผิงหยางก็เอายอดผักไปล้างให้สะอาดนำมันผัดลงในกระทะโดยใช้ไข่เค็

และที่ลืมไม่ได้จะมีอันใดดีไปกว่าสุราเล่า เขาซื้อสุราหลายไหไปด้วย จนทำให้ผู้ใหญ่บ้านอูเจิ้นถึงกับเปรี้ยวปาก เขาไม่ได้ดื่มสุรามานานแล้ว เพราะต้องเก็บหอมรอมริบเผื่อพวกรีดไถ นับว่าน้ำหนักเจ้าหนูน้อยผิงหยางในใจของผู้ใหญ่บ้านมีไม่น้อยแล้ว แล้วผิงหยางก็ซื้อเครื่องครัวมาอีกหลายชิ้น เครื่องปรุงและเครื่องใช้ทั้งหมดโดยไม่ลืมซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้กับลุงหย่งอีกสองชุด และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือขนมน้ำตาลปั้นกับถังหูลู่ให้กับน้องสาวคนดีของเขาอีกด้วย เวลาผ่านไปครึ่งวันเกวียนผู้ใหญ่บ้านก็กลับมายังหมู่บ้านโม๋หลัว และตรงไปยังบ้านท้ายสุดติดริมลำธารโดยที่เหล่าชาวบ้านเมื่อเห็นว่าเกวียนผู้ใหญ่กับม้าของผิงหยางมากันแล้ว ก็รวมตัวกันที่บ้านผิงหยาทันที “เอาล่ะทุกคน ช่วยกันเก็บกวาดให้สะอาด กลุ่มสตรีก็ไปจัดการในบ้านจัดการของที่ผุพังแล้วเอาออกมา แล้วขนอาหารเหล่านี้ไปช่วยกันปรุง เหล่าบุรุษมาทางนี้ไปตัดไม้ไผ่ริมลำธารกับข้าเอาขึ้นเกวียน” อูเจิ้นพูดคนทั้งหมู่บ้านก็เชื่อฟังอย่างดี ผิงหยางเข้าไปกำชับกับภรรยาผู้ใหญ่บ้านเรื่องอาหารก่อนจะออกไปด้านนอกกับจงเช่อ “ท่านป้าเถียนเชียง

“ท่านลุงขอรับ ท่านช่วยเอาไม้ไผ่มาทำกระบะแบบนี้ให้ข้าสักหน่อยได้หรือไม่ขอรับ ข้าอยากได้ไว้เพาะกล้านะขอรับ” ผิงหยางคิดว่าชาวบ้านน่าจะทำนาหว่านเพราะรวดเร็วว่องไว แต่หากคิดทำนาดำก็ต้องเพาะกล้า เขาจะทำในถาดเพาะไม้ไผ่จะได้ผลดีกว่า “ได้สิเจ้าหนู” เหล่าชายฉกรรจ์เมื่อรู้ว่าเจ้าหนูน้อยเลี้ยงสุราหลายไห ไม่ว่าทำอะไรก็ช่วยทันที หลายปีมาแล้วสุรายังไม่ตกถึงท้องเลย เพราะมัวแต่แอบซ่อนอีแปะไว้พวกรีดไถก็ทำร้าย หากไม่ให้ กว่าจะลืมตาอ้าปากได้ต้องขอบใจเจ้าหนูน้อยที่ไม่กลัวพวกนั้น ผิดกับเขาที่โตเสียเปล่าสู้เด็กยังไม่ได้ ทั้งคอกม้า ก็สร้างเสร็จ มีพอให้ม้าทั้งห้าตัวของเขาได้นอนหลบแดดหลบฝน แต่เหมือนจงเช่อจะพิเศษกว่าใคร เพราะมันไปประจบคนทำคอกม้า ฉีกยิ้มหวาน ๆ ส่งให้ คอกของมันจึงสวยงามกว่าตัวอื่น ๆ ทำเอาผิงหยางส่ายหน้าให้กับม้าแสนมึนของเขา เจ้าสี่ขาสหายใหม่ของเขาก็ทำหน้าที่ได้ดี มันไม่ซุกซนและนอนเป็นระเบียบมาก ขณะที่คนกำลังทำงาน มันก็ออกไปนอนเฝ้าหน้าบ้านอย่างดี คอยสอดส่องคนแปลกหน้าที่จะมาในหมู่บ้าน จนผิงหยางขอร้องให้ทำบ้านหลังเล็ก ๆ ให้พวกมันด้วย ชาวบ้านเหลือเชื่อ ว่าเหล่า