Todos os capítulos de สองพี่น้องแซ่ผิงผู้เก่งกาจ: Capítulo 31 - Capítulo 40

หลังจากงานเลี้ยงจบลงทุกคนในหมู่บ้านอิ่มหนำ สร้างความสุขใจกันถ้วนหน้า เหล่าภรรยาและลูก ๆ ก็หอบหิ้วสามีที่ดื่มจนเมากลับบ้านกันไป ป้าเถียนเชียงกับหลันผิงและต้าเหลียงอยู่ช่วยเก็บล้าง ต้าเหลียงให้เอ้อร์เหลียงพาท่านพ่อเหลียนกังกลับไปก่อน เพราะหากปล่อยให้ผิงหยางและน้องสาวเก็บล้างอย่างเดียวคงจะเช้ากันพอดี “ขอบใจทุกคนมากนะขอรับ นี่คือสินน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ขอรับ” ผิงหยางเห็นทั้งสามคนช่างมีน้ำใจนัก ผิดกับคนอื่นที่กลับกันไปแล้ว จึงเข้าไปเอาอีแปะมาแบ่งเป็นพวงพวงละ 50 อีแปะยื่นให้กับท่านป้าเถียน หลันผิงและ ต้าเหลียงเกอ “ไม่ได้ ๆ อย่าให้พวกเราเลย พวกเราแค่ช่วยเก็บล้างเท่านั้น เจ้าเลี้ยงอาหารพวกเราแล้ว” “อย่าเห็นว่ามันน้อยจะรังเกียจเลยนะขอรับ ข้าให้ด้วยน้ำใจ ตอบแทนที่พวกท่านมีน้ำใจต่อข้าและน้องสาว รับไว้เถิดขอรับ หากพวกท่านไม่รับข้าคงกินไม่ได้นอนไม่หลับ” ผิงหยางใบหน้าเศร้าทำให้ทั้งสามคิดว่า เด็กน้อยคงเห็นว่าพวกเขารังเกียจตำลึงน้อยนิดของเจ้าเด็กนี่ แต่ที่จริงพวกเขาเกรงใจต่างหาก ทั้งกินเนื้ออย่างอิ่มหนำ กินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย เพียงออกแรงเล็กน้อยเท่านั้

ผิงเหยาเห็นพี่ชายลงจากเขาก็รีบร้อนขึ้นม้าไปกับพี่ใหญ่เหลียง พี่ชายของสหายคนใหม่ก็สงสัย เมื่อซานเหลียนเดินมาที่บ้านเล่นกับตน ก็พูดคุยกับสหายเรื่องพี่ใหญ่ของเขาและของตนเอง “พี่ใหญ่เหลียงกับพี่ชายข้าจะไปที่ใดกันรีบร้อนเช่นนี้” เผิงเหยากล่าว “ข้าเห็นพี่รองบอกว่าจะไปทำธุระกันในอำเภอชุนสักหน่อย ประเดี๋ยวคงกลับ ว่าแต่เจ้าเถอะทำอันใดหรือ มีอันใดให้ข้าช่วยหรือไม่” ซานเหลียนเป็นน้องเล็ก ยังทำอันใดหนัก ๆ ไม่ได้จึงออกมาหาเพื่อนเล่น ปกติเด็กในหมู่บ้านไม่ค่อยชอบให้นางเล่นด้วย เพราะนางเด็กกว่า จึงได้อยู่แต่กับพี่ใหญ่พี่รอง วันนี้นางมีเพื่อนใหม่แล้ว ผิงเหยาจะเป็นเพื่อนสนิทของนาง “ข้าก็ไม่มีอันใดทำ เพียงแต่ช่วยทำความสะอาดบ้านเท่านั้น เดี๋ยวเราไปเก็บฝักบัวดีหรือไม่ พี่ใหญ่ข้าเคยเก็บให้กินระหว่างทาง รสชาติดีนัก” ผิงเหยาชวนสหายคนใหม่เดินไปริมลำธารที่มีฝักบัวอยู่ แล้วหักฝักบัวกันมาคนละหลายฝักแกะเม็ดเอาส่วนที่ขมออกนั่งกินกันไปคุยกันไป สองพี่ใหญ่บ้านผิงกับบ้านเหลียงควบม้ามาถึงตัวอำเภอชุน เมื่อจงเช่อชะลอฝีเท้าลงก็ได้ยินเสียงพูดถึงอันธพาลไห่เฉิงที่ชอบรีดไถ่กับพวกอีกสองค

ต้าเหลียงกับผิงหยางที่ได้ตั๋วแลกตำลึงใบละสองพันตำลึงทองเดินออกมาหน้าร้าน เขายื่นสี่พันตำลึงทองให้กับต้าเหลียง เพราะสัญญาจะไม่โกงเอ้อร์เหลียง เขาเป็นพี่น้องกันย่อมต้องแจกจ่ายกันเอง ส่วนเขาสองพันตำลึงนี่จะไปเบิกเป็นตำลึงสัก 500 ตำลึงทองเอาไว้ใช้จ่ายรอท่านพ่อกับท่านแม่กลับมาก่อน อีกอย่างรถม้าก็รอเขาอยู่ อีกไม่นานแล้วจะได้ซื้อมัน จะได้พาน้องสาวคนดีของเขาออกมาเที่ยวที่ตัวอำเภอชุนบ้าง ไม่อุดอู้อยู่แต่ที่บ้าน แต่ตลอดทางที่เดินมาด้วยกัน คนที่ยังไม่ได้พูดอันใดสักคำคือต้าเหลียง คงจะช็อคจนเบลอไปแล้วกระมังจนเขาต้องกระตุกแขนเสื้อว่ายังมีสติดีอยู่หรือไม่ “ต้าเหลียงเกอ...ท่านไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่ ข้าชักเป็นห่วงท่านแล้วนะขอรับ” ผิงหยางมองท่าทางคนที่อึ้งกับตำลึงก้อนโตที่ยังไม่รู้ว่าได้มาได้ยังไง ทำไมง่ายดายเพียงนี้ กับแค่เห็ดถังเช่าสามต้นเพียงเท่านั้น “ข้า...ข้าไม่อยากจะเชื่อเท่านั้น รีบไปเบิกตำลึงกันเถอะบ้านของข้าขาดตำลึงมานานแล้ว” ต้าเหลียงได้สติเสียที เขาต้องเอาตำลึงไปให้ท่านพ่อ น้องชายแล้วก็น้องสาว “ข้าว่าท่านฝากไว้ที่ร้านรับฝากตำลึงส่วนหนึ่งเถิด

ผืนนาของท่านยายสิบหมู่ ชาวบ้าน 20 คนช่วยกันแผ้วถางสองวันก็เสร็จ เขาจ่ายค่าจ้างแรงงานสองวันทั้งหมด สองตำลึง นับว่าไม่มากอันใด หากเทียบกับความสบายและตำลึงในกระเป๋าของเขาในตอนนี้ สิ่งที่เขาคิดอยู่ตลอดเวลาคือบัวหิมะหมื่นปีในกระเป๋าจะทำตำลึงสักห้าหมื่นตำลึงทองไหมนะ แต่ว่าเอาเถอะเอาไว้ค่อยหารือกับท่านพ่อ เขาวาดคันไถแล้วก็คานให้กับท่านลุงเหลียงช่วยทำให้เขาหน่อย เขามีม้าอยู่ห้าตัวก็ทำให้มันมีคันไถห้าอัน ต่อยาวเรียงกันและทำที่นั่งให้ตัวเองนั่งอย่างสบาย ขณะเอาม้าเทียมคันไถวิ่งไถในนา นับว่าใช้ประโยชน์จากเจ้าม้าได้ดี “จงเช่อ...ข้าสั่งให้เขาทำคันไถแล้ว พวกเจ้าต้องช่วยข้าทำนาด้วยล่ะ” ผิงหยางมาบอกข่าวกับม้าหนุ่มวัยคะนองของตน “ได้สินายน้อย จงเช่อรบก็เก่ง ไถนาก็เป็น นับเป็นยอดม้าเลยหล่ะ” ผิงหยางส่ายหัวไปมาระอาใจกับม้าจอมอวด แต่จงเช่อก็กำลังมากจริง ๆ มากเสียจนเขาประหลาดใจ “ใครหน้าโง่ขายเจ้าเข้าโรงเชือดกัน” ผิงหยางถาม “พูดแล้วน่าเศร้า เรื่องนี้ท่านแม่ทัพไม่รู้หรอก เจ้าพวกม้าในค่ายทหารมันหาเรื่องข้า อิจฉาที่ข้าช่วยรบชนะ คราวนี้มันก็เลย

ผิงเหลียงจินตั้งใจฟังที่ลูกชายกำลังจะกล่าวต่อไป เขาคิดว่าเขาทำใจมาเผื่อแล้ว อะไรมันจะอัศจรรย์กว่าที่พบสมุนไพรล้ำค่า ได้ตำลึงมาคนละสองพันตำลึงนี่อีกเล่า “ท่านพ่อนี่คือเห็ดหลินจือเลือด กับบัวหิมะหมื่นปี ข้าบังเอิญพบเข้า...” ตึง!!! “ท่านพี่ ท่านพี่” หลันฮุ้ยเจินเห็นสามีเป็นลมล้มพับไปแล้วก็ตกใจ ส่วนตัวต้นเหตุได้แต่ส่ายหน้า แล้วก็คิดว่าบิดาใจเสาะเกินไปแล้ว กับแค่หลินจือเลือดกับบัวหิมะหมื่นปีเท่านั้นเอง ทำเหมือนของล้ำค่ามากมาย ‘หรือว่าเขาต้องหาของล้ำค่าเข้าบ้านเยอะ ๆ พวกเขาจะได้ชิน’ ผิงหยางครุ่นคิด แล้วก็เดินออกจากบ้านไป ปล่อยให้ท่านแม่กับน้องสาวดูแลท่านพ่อไป ส่วนตนเองจะไปดูคันไถที่สั่งให้ท่านลุงเหลียงทำให้เสียหน่อย เมื่อมาถึงบ้านเหลียง พบว่าต้าเหลียงกับเอ้อร์เหลียงกำลังช่วยบิดาต่อเติมบ้าน ส่วนซานเหลียนนั้นกำลังแกะเม็ดบัว สงสัยว่าชวนไปเก็บกับน้องสาวของเขาด้วยกันมานั่นเอง “คารวะท่านพี่ชายหยาง มาแล้วหรือเจ้าคะ” ซานเหลียนรีบวิ่งออกมาต้อนรับ เพราะพี่ชายและท่านพ่อของเขากำลังต่อเติมบ้านและกั้นห้องนอนให้นาง “