All Chapters of พรางใจในแดนเถื่อน: Chapter 21 - Chapter 30

"ถึงตัวฉันจะไม่เหมือนพ่อ..."หญิงสาวหยุดนิดหนึ่งเมื่อกรามขบเข้าหากันแน่น จ้องเขาอย่างแค้น ๆ"แต่ทุกอย่างก็ไม่เปลี่ยนแปลง นายคือคนฆ่าเขาอยู่ดี ..แหละเขาก็ยังเป็นพ่อฉัน”เธอสูดอากาศเข้าปอดอย่างช้า ๆ ก่อนพูดต่อไปว่า"ทีนี้แหละ นายจะต้องชดใช้!"เท้าเล็ก ๆ ของสะวันนาหวดโครมลงมาที่ชายโรงของเขาอีกครั้งทันทีที่เธอพูดจบ เกลาบทสนทนานี้ท่ามกลางความเงียบงัดของป่าลึก ในส่วนลึกของหัวใจสะวันนากลับแอบภาวนาอย่างบ้าคลั่ง... ภาวนาขอให้เขาบอกว่าไม่รู้จักผู้ชายที่ชื่ออนันตชัย ภาวนาให้เขาปฏิเสธว่าไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่ทุกถ้อยคำและท่าทีอวดดีที่หลุดออกมาจากปากเขากลับเป็นเชือกที่มัดตัวเขาเองจนดิ้นไม่หลุดหญิงสาวขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน จ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟแค้น"ถึงหน้าตาฉันจะไม่มีส่วนไหนเหมือนพ่อ..."เธอหยุดคำพูดไว้เพียงครู่ พยายามระงับอาการสั่นเทาจากความโกรธที่พุ่งพล่าน "แต่มันก็เปลี่ยนแปลงความจริงไม่ได้... แกคือคนฆ่าเขา และเขาก็คือพ่อของฉัน!"สะวันนาสูดลมหายใจเข้าปอดช้า ๆ ราวกับจะรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้ายเพื่อพิพากษาคนตรงหน้า ก่อนจะเค้นเสียงรอดไรฟันออกมา"ถึงเวลาที่แกต้องชดใช้ด

อริยะ พรพรมเทพ มองดูภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างสนใจ เห็นได้ชัดว่ามัดไม่กังขาต่อคำขู่ของหญิงสาวแต่อย่างใด เขาได้แต่ส่งเสียงหัวเราะอย่างเย้ยหยันและโต้กลับไป"สะวันนา เธอเองก็รู้ว่าฉันไม่มีทางทำร้ายเธอได้หรอก""แต่แกกำลังจะทำ!" สะวันนาโต้"เธอยั่วฉันเหลือร้ายนะสิ" มัดเอ่ยอย่างมาดร้ายเมื่อเห็นมัดเริ่มยอมรามือและถอยห่างออกไป สะวันนาจึงจำต้องทิ้งดุ้นฟืนลงอย่างเสียไม่ได้ ทว่าเธอยังคงระวังตัวทุกฝีก้าว หญิงสาวถอยกลับไปยืนคุมเชิงอยู่ไม่ห่างจากกองไฟนัก สองเท้าแยกออกเล็กน้อยในท่ายืนที่พร้อมจะพุ่งตัวหรือสู้แบบยิบตาหากเกิดการจู่โจมกะทันหัน"จบก็ได้ แต่ยังไงฉันก็ไม่ยอมขี่ม้าตัวเดียวกับแกอยู่ดี"สะวันนาประกาศกร้าว นัยน์ตายังคงจับจ้องทุกขยับเขยื้อนของอีกฝ่าย"งั้นซันซีล่ะ" มัดแกล้งแหย่ "เธอจะขี่ม้าตัวเดียวกับมันหรือเปล่าล่ะ แค่ไปถึงลำธารเท่านั้นเอง เพราะที่นั่นเธอก็รู้ดีว่ายังมีม้าเสบียงมากมายรออยู่"มัดเอ่ยบอกเสียงเรียบลงกว่าเมื่อครู่มาก เพราะมันรู้สึกว่าตัวเองได้เปรียบเพิ่มขึ้นทุกขณะ แต่ยังไม่พร้อมที่จะสยบเธอให้อยู่หมัด มัดมองเธออย่างไม่สบอารมณ์เมื่อสะวันนาทำให้มันต้องเสียหน้าต่อหน้าลูกน้องอ

"แปลกใจหรือไงพี่สิน?" นวลปรางค์ทำเสียงเยาะ ริมฝีปากบิดขึ้นเมื่อมองสบตาพี่ชาย"เปล่าหรอก ฉันกำลังสงสัยว่าแกรู้เรื่องเมียน้อยฉันคนไหน?" สินชัยสวนกลับทันที แสร้งทำเสียงแข็งหยั่งเชิง"โธ่เอ๊ย...อย่าคิดว่าจะหลอกฉันได้นะพี่สิน..."หญิงสาวแค่นหัวเราะ หล่อนก้าวเท้าเข้ามาหยุดตรงหน้าเขาแล้วเงยหน้าขึ้นมองอย่างท้าทายแกมเย้ยหยัน "ฉันไม่ใช่พี่ปริมเมียของพี่ จะได้นั่งทำแต่งาน ไม่สนใจผัวตัวเอง...ฉันพูดว่า 'เมียน้อย' นะ ไม่ใช่นางบำเรอ...เพราะฉะนั้น เมียน้อยของพี่ที่หลงใหลได้ปลื้ม ก็คืออีสาวเหนือคนนั้น!""ใครบอกว่าฉันหลงมัน!"สินชัยตวาดขึ้นมากลางคัน หน้าถอดสี"อย่ามาโกหกฉันดีกว่าพี่..เอาละตอนนี้พี่กลับออกไปได้แล้ว"นวลปรางค์สะบัดเสียงตัดบทอย่างไม่ใยดี"อะไรนะ! ฉันยังไม่ทันจะได้...""เรื่องต่าง ๆ พี่ไม่ต้องห่วงหรอก"หล่อนเอ่ยแทรกขึ้นมาทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดจบ"ฉันจะเดินทางพรุ่งนี้ ที่พักฉันมีแล้ว แค่ใช้ชื่อของพี่ฉันก็ได้ที่พัก...ดูเหมือนว่าพี่จะยิ่งใหญ่จริงนะที่งาสวรรค์"หญิงสาวพูดเสียงเยาะพลางหมุนตัวกลับไปกดล็อกรหัสกระเป๋าเดินทาง ปล่อยให้สินชัยยืนอ้าปากค้าง นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบ

"เราต้องออกเดินทางแล้ว!"น้ำเสียงเข้มกร้าวทรงพลังดังก้องมาจากชายร่างสูงใหญ่ผู้มีสง่าราศี ใบหน้าคมคายราวกับรูปสลักของเจ้าชายอียิปต์โบราณ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวทอประกายสีทองแดงเจิดจ้า ช่วงขายาวแกร่งตวัดขึ้นเหยียบโกลนอย่างทรงพลัง ก่อนจะพาร่างกำยำขึ้นประทับบนอานม้าตัวเขื่องที่ดูดุดันไม่แพ้ผู้เป็นนายเรือนผมสีดำขลับที่ถักเป็นเปียหนาสะบัดขวับตามจังหวะการเคลื่อนไหว ล้อรับกับแสงแดดอ่อนยามเช้าจนเกิดเป็นประกายเงางามวาววับ ก่อนจะทิ้งตัวดิ่งลงพาดขนานอย่างสงบนิ่งไปตามแนวร่องแผ่นหลังอันกว้างขวางและบึกบึนในเวลาเดียวกัน ชายหนุ่มร่างโปร่งเพรียวเจ้าของเส้นผมหยักศกซึ่งยืนกุมบังเหียนม้าอีกตัวอยู่ข้าง ๆ ก็ขยับกายอย่างรู้หน้าที่ ขาเรียวตวัดเหยียบโกลนแล้วโหนตัวขึ้นสู่หลังอาชาตัวใหญ่ยักษ์ด้วยท่วงท่าที่แคล่วคล่องว่องไวและสง่างาม แม้ว่าเมื่อเทียบขนาดตัวกับม้าคู่ใจแล้ว เขาจะดูตัวเล็กกว่ามากก็ตาม""รู้ใช่มั้ยว่าเจ้าบ้านั่นมันจะต้องเดินทางไปที่ไหน?"" ชายผมหยักศกเอ่ยเสียงเรียบพลางกระชับสายบังเหียนในมือ เตรียมพร้อมมุ่งหน้าสู่เส้นทางข้างหน้าชายหนุ่มร่างเพรียวขยับข้อมือชักม้าให้หันกลับมายืนเคียงคู่กับชายคนแรกด้วยควา

อริยะ พรพรหมเทพ ยอมรับกับตัวเองว่าหญิงสาวที่ชอบมาข่มขู่เขาทุกเช้านั้น ช่างมีความงามที่ยั่วยวนอารมณ์ยิ่งนัก เธอมักจะเข้ามาปลุกเขาด้วยการหวดเท้าโครมเข้าที่ชายโครงทุกครั้งก่อนจะเปิดปากเจรจาแบบกระแทกแดกดันอย่างแข็งกร้าวในน้ำเสียง แถมนัยน์ตาแวววับอย่างไม่ยอมลงให้ใครง่าย ๆ แต่วันนี้ชายหนุ่มตั้งปณิธานกับตัวเองว่าจะไม่ให้ชายโครงของเขาต้องเจ็บด้วยเท้าเล็ก ๆ นั่นอีกแล้ว....อริยะนอนตะแคงนิ่งอยู่บนพื้นดินแข็งกระด้าง ข้อเท้าและข้อมือเท้าทั้งสองข้างถูกพันธนาการไว้แน่นหนา บาดแผลจากการถูกจู่โจมยังคงส่งกระแสความเจ็บปวดแล่นริ้วอยู่เป็นระยะ ซึ่งในเวลานี้ จิตใต้สำนึกของเขาไม่ได้จมดิ่งอยู่กับความทุกข์ทรมาน บาดแผลเหล่านั้นไม่อาจสั่นคลอนสัมผัสพิเศษที่ถูกเคี่ยวกรำมาตั้งแต่เยาว์วัยได้เลยวิถีชีวิตดั้งเดิมที่เขาเติบโตและฝึกฝนร่วมกับชนเผ่าลึกในป่าต้นน้ำ หล่อหลอมให้อริยะมีประสาทสัมผัสอันล้ำเลิศไม่ต่างจากนักล่าเผ่าอินเดียแดงโบราณแม้ดวงตาจะถูกบดบังด้วยความมืดและหันหลังให้ แต่ใบหูของเขาที่แนบอยู่กับพื้นดินกลับทำหน้าที่เป็นเสมือนเครื่องรับสัญญาณชั้นดี คลื่นความถี่ต่ำของการเหยียบย่ำเดินทางผ่านชั้นดินแข็งมากระทบแก้