All Chapters of พรางใจในแดนเถื่อน: Chapter 31 - Chapter 40

47 Chapters

ตอนที่31...เงาอดีตในแววตา

"นายหญิงใหญ่ครับ! ตอนนี้คุณพัตรควบม้าออกเดินทางติดตามร่องรอยไปแล้วครับ ส่วนทางด้านบ่อนการพนันและกิจการในเมือง นายหญิงไม่ต้องเป็นห่วงเลยครับ คุณพัตรจัดแจงวางกำลังคนสนิทคอยคุมเข้มและอยู่เฝ้าแทนเรียบร้อยแล้ว "ชายฉกรรจ์หยุดหายใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถึงคำสั่งสุดท้ายของเจ้านายหนุ่มที่กำชับไว้เพื่อความปลอดภัยของมารดา"นอกจากนี้... ก่อนที่คุณพัตรจะออกเดินทาง ได้สั่งการให้จัดกำลังลูกน้องฝีมือฉกาจอีกสองคนให้มาอยู่เฝ้าโยง คอยดูแลคุ้มกันนายหญิงและทุกคนที่เรือนใหญ่แห่งนี้ตลอด ยี่สิบสี่ชั่วโมงครับ นายหญิงพักผ่อนให้สบายใจได้เลยครับ!"คำรายงานที่หนักแน่นระคนมั่นใจของลูกน้องพัตร ทำให้บรรยากาศอันตึงเครียดภายในห้องเริ่มผ่อนคลายลง ความปลอดภัยที่ถูกวางไว้อย่างเป็นระบบรอบทิศทำให้เหมยเกียงพอจะมองเห็นแสงสว่างว่าสะวันนาลูกสาวของหล่อนจะไม่มีวันถูกทอดทิ้งไว้กลางป่าลึกอย่างโดดเดี่ยวแน่นอนเหมยเกียงพยักหน้ารับอย่างเหนื่อย ๆ แล้วหันไปทางซอเทียงหยิบช้อนเพื่อที่จะกินข้าวต้มร้อน ๆ รองม่องบ้าง แต่ใจของนางกลับตวัดไปถึงลูกสาวคนเดียวที่นางรักมาก ทำไมชะตาชีวิตถึงไม่เคยเข้าข้าวนางและครอบครัวของนางบ้างเลย นางสู้อุตส่าห์อดท
last updateLast Updated : 2026-05-22
Read more

ตอนนที่32 เงาร้ายในพันธนาการสีชมพู

“อยู่นิ่ง ๆ ถ้าคุณไม่อยากให้มันจับตัว”อริยะกระซิบข้างหูของสะวันนาจนเธอรู้สึกวูบวาบ ขฯที่ชายหนุ่มทอดสายตามองข้ามไหล่บางของสะวันนา ตรงไปที่มัดด้วยแววตาคมกริบดุจเหยี่ยว ทรงพลังเฉียบขาดและเยือกเย็นจนไอ้โจรชั่วถึงกับสะอึกไปชั่วครู่"ผู้หญิงบอกไม่ให้แตะ... ก็อย่ารนหาที่ตายจะดีกว่ามั้ง" อริยะเปรยเสียงต่ำลึกออกมาจากลำคอมัดถ่มน้ำลายลงพื้นเพื่อกลบเกลื่อนความเสียหน้า มันกระชากสายบังเหียนม้าของตัวเองพลางสบถคำราม "เออ! ปากดีกันทั้งคู่ ออกเดินทางได้แล้ว! ขืนชักช้าอยู่ตรงนี้ พ่อจะยิงแสกหน้าทิ้งให้เฝ้าป่าทั้งคู่เลย!"กลายเป็นว่าตอนนี้ อริยะกำลังกอดกุมตัวสะวันนาไว้แน่นจากทางด้านหลัง โดยมีเชือกพันธนาการข้อมือของเขาขวางอยู่ตรงหน้าท้องของหล่อนพอดี"พวกแกทำบ้าอะไรกันฮะ! แก้มัดให้เขาเดี๋ยวนี้นะ!"ก่อนที่มัดจะเหยียบบังโกลนโหนตัวขึ้นม้าสสะวันนาก็แผดเสียงขึ้นอีก ทำให้มัดชะงัก สะวันนาโวยวายลั่น ใบหน้าเนียนร้อนผ่าวด้วยความทั้งโกรธทั้งอาย หล่อนพยายามดิ้นรนสะบัดตัวให้ออกจากอ้อมแขนที่รัดแน่นนั้นมัดแสยะยิ้มกว้างอย่างน่ารังเกียจ ดวงตาฉายแววของผู้ถือไพ่เหนือกว่าอย่างผู้ชนะ มันก้าวเข้ามาใกล้พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงยีย
last updateLast Updated : 2026-05-22
Read more

ตอนที่ 33...เชลยร้ายกับยายเสือสาว

สะวันนานึกปรามาสผู้ชายข้างหลังอยู่ในใจ... หมอนี่...ใกล้เส้นแห่งความตายเข้าไปทุกขณะ แทนที่จะทุกข์ร้อน กลับมานั่งแขวะชาวบ้านแล้วยังแอบหัวเราะร่วนในลำคออยู่อีก หญิงสาวจึงเลือกที่จะปิดปากเงียบสนิทเพื่อตัดบทส่งเดช แต่แท้ที่จริงแล้ว ภายในใจลึกๆ ของสะวันนากำลังเกิดอาการอึดอัดระคนปั่นป่วนอย่างบอกไม่ถูกทุกย่างก้าวที่อาชาศึกเคลื่อนไปข้างหน้า สะวันนาแทบทำใจให้เป็นปกติไม่ได้ ลำขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแข็งแรงของอริยะเบียดเสียดสีไปกับขาเรียวของหล่อน ทุกจังหวะที่ม้าย่ำก้าว สะโพกสอบแกร่งตึงแน่นของเขาก็ขยับกระแซะเข้ามาหาจนแทบไม่มีช่องว่างหล่อนจะกระทุ้งศอกใส่พังผืดอกเขาแรง ๆ เป็นการเตือนสักที เขาก็จะยอมถอยห่างออกไปให้บ้างเพียงชั่วครั้งชั่วคราว ก่อนจะไหลกลับเข้ามาแนบชิดตามแรงเหวี่ยงของม้าตามเดิม พิ่มเติมคือความกวนประสาทของอริยะกลับไม่หยุดอยู่แค่นั้นชายหนุ่มเยือกเย็นดุจน้ำแข็งแต่กลับแฝงไฟร้าย เขาไม่ยอมลดละความพยายามที่จะปั่นหัวสตรีในอ้อมแขน ในจังหวะที่ม้าสะดุดหินปุ่มป่ำ อริยะจงใจก้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคมซุกไซร้เข้าที่ลาดไหล่บาง ผิวเนื้อเนียนที่โผล่พ้นร่มผ้าถูกสันจมูกของเขาปัดป่ายแผ่วเบาไปจนถึงซอก
last updateLast Updated : 2026-05-22
Read more

ตอนที่ 34..เหยียบถิ่นเจ้าพ่อ

นวลปรางค์เขม้นสายตามองชายฉกรรจ์ร่างใหญ่โตสองคนในชุดทึม สวมแว่นตาดำสนิทที่ยืนกอดอกพิงรถจิ๊ปคันยักษ์ด้วยท่าทางเท่น่าเกรงขาม หล่อนนึกฉุนเฉียวในใจกับกิริยาอวดดีนั้น แต่พอหนึ่งในสองคนหันมาเห็นหล่อนเข้า ท่าทีที่แข็งกร้าวและยะโสเมื่อครู่ก็อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เขารีบก้าวรี่เข้ามาหาหญิงสาวด้วยท่าทางนอบน้อมทันที"คุณนวลปรางค์ใช่ไหมครับ?""ใช่"นวลปรางค์รับคำเสียงเรียบ นัยน์ตาคู่สวยยังคงจับจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา"ขอโทษทีนะครับ... พวกเรารอคุณตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว" ชายฉกรรจ์อีกคนที่เพิ่งเดินตามเข้ามาสมทบเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าท่าทางของหมอนี่กลับไม่ได้ลดความอวดดีหรืออ่อนน้อมลงเลยสักนิด ยิ่งทำให้นวลปรางค์มองจ้องผ่านเลนส์แว่นดำคู่นั้นกลับไปด้วยความเคืองขุ่น"เห็นหายไป ไม่มาตามเวลาที่นัด... พวกผมเลยไม่รู้ว่าควรจะตื่นเต้นดีหรือเปล่าที่ได้เจอคุณ" มันประชด"ฉันมีเหตุจำเป็น! ไม่อย่างนั้นก็มาตรงนัดแล้ว!"นวลปรางค์กระชากเสียงตอบ หล่อนนึกไม่ชอบหน้าผู้ชายแปลกหน้าคนนี้ตงิด ๆ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายก็ไม่คิดจะลดราวาศอกให้หล่อนเช่นกัน"ถึงอย่างนั้นคุณก็น่าจะโทรศัพท์แจ้งพวกเราหน่อย""นี่! ถ้าคุณเป็นคนขอ
last updateLast Updated : 2026-05-23
Read more

ตอนที่ 35..ปราชญ์แห่งพงไพร..วินัยของนักเดินทาง

ด้านหนึ่งในเขตป่าดิบชื้นอันอ้างว้าง แสงตะวันเริ่มลับขอบฟ้าทิ้งทวนด้วยสีส้มสลัว แผ่ไอเย็นและความมืดสลัวเข้าปกคลุมผืนป่าบริพัตรและหลีเฟย ดึงบังเหียนให้ม้าหยุดฝีเท้าลง ทำให้ พรานวับ จะโบ้ ยางน่อง และแสง ที่ตามหลังมาก็ต้องเข้ามาหยุดยืนเกาะกลุ่มกันไว้พวกเขาเสาะหาทำเลที่เหมาะสมเพื่อตั้งค่ายพักแรมสำหรับคืนนี้ เพราะการดันทุรังเดินทางกลางค่ำกลางคืนในเขตป่าลึกที่ไม่คุ้นเคย ถือเป็นเรื่องอันตรายอย่างยิ่ง แม้ว่าบริพัตรจะมีลูกน้องที่เก่งกาจและมีความสามารถความชำนาญต่างกันออกไปก็ไม่อาจจะฝืนเดินทางได้ ลูกน้องของเขาอย่าง ‘พรานวับ’ มีความเก่งกาจแม่นยำเรื่องของมีดสั้นอย่างที่สุด ชื่อของเขาก็มาจากประกายมีดที่วับวาบ เพราะพรานวับสามารถลงมอเร็วปานสายฟ้าแลบ ชักมีดเข้าออกโดยเหยื่อยังไม่ทันได้ร้อง เขาเป็นชาวเขาเผ่าว้าเดิม(The wild wa) นิสัยดุร้ายเพราะเผ่าของเขามีประเพณีล่าหัวมนุษย์ เพื่อนำไปเซ่นไหว้ผีไร่และสิ่งศํกดิ?สิทธิ์ตามความเชื่อโบราณ เขาจึงเชี่ยวชาญเรื่องของมีดดาบเดี่ยวและการรบแบบกองโจร‘จะโบ้’ ลูกน้องคนนี้ของบริพัตรจะเก่งเรื่องการรอย เชี่ยวชาญในการอ่านผืนป่าสามารถบอกได้ทันทีว่ารอยเท้าที่เห็นเพิ่งผ่านไ
last updateLast Updated : 2026-05-23
Read more

ตอนที่36 ..ปริศนาบนทางเปลี่ยว

บริพัตรเพ่งสายตามองนิ่งฝ่าไปในความมืดที่ไร้คำตอบ เขามองไกลออกไปยังเขาลูกใหญ่ข้างหน้าที่ทอดตัวยาวขวางขอบฟ้า“ใครกันที่สามารถเดินทางล่วงหน้าพวกเราไปได้...” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง“แต่เชื่อเถอะครับ... พวกมันต้องไปถึงทีหลังเราแน่ ๆ” หลีเฟยเอ่ยแทรกขึ้นมา“ทำไมแกถึงแน่ใจขนาดนั้นวะ หลีเฟย”“เพราะพวกเรามาถูกทางตลอดไงครับคุณพัตร” คนสนิทอธิบาย “ถ้าม้าสองตัวนั้นเป็นคนแอบตามจริง ๆ พวกมันมุ่งหน้าผิดทิศทางตั้งหลายครั้ง แสดงว่าพวกมันสับสนรอยเท้าอยู่เป็นช่วง ๆ ไม่เหมือนคุณพัตรที่ไม่หลงกลพวกมันง่าย ๆ”“อย่าเพิ่งสรุปอะไรเข้าข้างตัวเองนักเลยหลีเฟย ตราบใดที่ยังไม่มีคำตอบจริง ๆ เราจะแน่ใจอะไรไม่ได้เลย... จนกว่าเราจะพบสะวันนา”“ผมเชื่อว่าคุณสะวันนาเอาตัวรอดได้ครับ” หลีเฟยให้กำลังใจ“แน่นอน... น้องสาวฉันต้องเอาตัวรอดได้”น้ำเสียงของบริพัตรยังคงเครียดจัด แต่ดวงตากลับเป็นประกายกล้า ชายหนุ่มพยายามเชื่อตามที่หลีเฟยบอก แม้ในใจลึก ๆ จะยังคงนึกหวาดหวั่น...สะวันนาอาจจะยังมีชีวิตอยู่ให้เขาตามหาจนเจอ แต่หลังจากนี้ล่ะ? ชีวิตสาวของหล่อนจะยังคงบริสุทธิ์เหมือนเดิมไหม...บริพัตรได้แต่ภาวนาในใจ ขออย่าให้ไอ้มัดมันหน้ามืดด้ว
last updateLast Updated : 2026-05-23
Read more

ตอนที่ 37...มิตรแท้และศัตรูที่ถาวร

ตอนที่ 37...มิตรแท้และศัตรูที่ถาวรสายตาหาเรื่องและคำพูดถากถางของพวกคุมบ่อนในวันนั้น บีบให้บริพัตรหมดความอดทน จนกลายเป็นการทะเลาะวิวาทครั้งใหญ่ที่ดุเดือดเลือดพล่าน ภาพการแลกหมัดและเสียงโวยวายในบ่อนของพ่อเลี้ยงกาญวันนั้น ย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัวของเขาอย่างชัดเจนทีละฉาก...“มึงโกงไพ่เหรอไอ้หน้าจืด!” เสียงตวาดกร้าวของหัวหน้าคุมบ่อนดังลั่น พร้อมกับฝ่ามือหนาที่ตบลงบนโต๊ะสักหลาดจนชิปพนันกระจัดกระจายบริพัตรไม่ยอมเสียเวลาอธิบาย ร่างใหญ่กำยำผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเหวี่ยงหมัดขวาตรงเข้าใส่สันกรามของไอ้คนพูดจนหน้าหงาย เลือดกบปาก ร่างของมันลอยไปกระแทกโต๊ะพนันข้างหลังจนพังยับเยิน!“เฮ้ย! รุมมัน!”พวกคุมบ่อนปลายแถวอีกสี่ห้าคนชักมีดพับและไม้คมแฝกออกมา แล้วพุ่งตรงเข้ามารุมเขาพร้อมกันแต่บริพัตรไวกว่า ชายหนุ่มคว้าเก้าอี้ไม้ตัวหนาข้างตัวเหวี่ยงฟาดเข้าใส่กลางอกของคนแรกจนไม้หักเป็นสองท่อน ร่างนั้นร่วงลงไปกองกับพื้นทันที ลูกน้องอีกคนพุ่งเข้ามาพร้อมมีดพับ หวังจะแทงเข้าที่ชายโครงบริพัตรเบี่ยงตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว มือหนาคว้าข้อมือของมันไว้แล้วออกแรงหักจนมีดร่วงหลุดมือ ก่อนจะกระทุ้งเข่าเข้ายอดอกอย่างจังจ
last updateLast Updated : 2026-05-23
Read more

ตอนที่ 38...ล่าสัตว์วิถีคนเดินป่า

ทางด้านของ มัด ลัมซี ที่บริพัตรกำลังนึกถึง ก็เพิ่งจะสั่งให้ลูกน้องทุกคนหยุดม้าเพื่อตั้งค่ายพักแรมเช่นกันทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีอยู่ในสมองของมัดเลยสักนิด ว่าเขาจะยอมหยุดพักในป่าทึบแห่งนี้ มัดไม่คุ้นชินกับการนอนราบอยู่ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่ที่มีเถาวัลย์พันขึ้นรุงรัง มันทำให้เขารู้สึกไม่ปลอดภัยในหลาย ๆ เรื่อง ไม่เหมือนกับทุ่งหญ้ากว้าง ๆ ที่สามารถมองเห็นสิ่งรอบตัวได้รอบทิศทาง แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อสถานการณ์มันบังคับ และความมืดก็ไม่เข้าใครออกใคร มัดไม่อยากเสี่ยงเดินทางต่อในขณะที่ความมืดมิดโรยตัวคลุมทั่วฟ้า โดยเฉพาะบนเส้นทางรกชัฏที่เขากำลังมุ่งหน้าไปอยู่ตอนนี้...“อะไรของมันวะ! เหลือแค่นี้เองเรอะอาหาร!”มัดหน้ายุ่งเหยิงด้วยความขัดใจ เขาคว้าถุงเสบียงออกมาดู ก่อนจะทิ้งมันลงพื้นดินอย่างเดือดดาลเพื่อระบายอารมณ์“ก็แค่นั้นแหละพี่... ฉันกระเดือกไม่ลงแล้ว”ซันซีรีบบอก สีหน้าเซ็งสุดขีดขณะก้มลงเก็บถุงเสบียงขึ้นมา “ขืนต้องกินแต่ไอ้ขนมปังแห้ง ๆ แข็ง ๆ ของพวกฝรั่งหัวแดงตาน้ำข้าวนี่ต่อไป ฉันต้องบ้าตายแน่”“แล้วมึงจะแดกอะไรวะ? ในเมื่อมันมีอยู่แค่นี้!” มัดตวาดกลับ“อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่แป้งแข็ง ๆ แบบนี้
last updateLast Updated : 2026-05-23
Read more

ตอน39...ไฟแค้นในอ้อมกอด

อริยะนอนฟังเสียงรอบตัวอยู่ครู่ใหญ่ จนแน่ใจว่าไอ้มัดควบม้าจากไปแล้ว ชายหนุ่มพยายามเพ่งสายตาฝ่าความมืดเพื่อให้ชินกับสภาพแวดล้อม เขาอาศัยความมืดมิดนี้เป็นเกราะกำบัง ในการพยายามบิดข้อมือเพื่อแกะเชือกที่ผูกมัดเอาไว้ให้หลุดออกหลายครั้งที่เขาแอบเห็นสะวันนาหันมามองร่างของเขาด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย ทว่าเพียงอึดใจเดียว หญิงสาวก็เปลี่ยนใจ หล่อนหันไปเดินวนเวียนเก็บจานชาม เพื่อเตรียมทำอาหารจากเสบียงเท่าที่พอจะเหลืออยู่อริยะเหลือบสายตาไปมองใบหน้าตอบแหลมของเจ้าซันซีพลางประเมินสถานการณ์ในใจ‘เจ้าคนผอมนี่คงไม่เท่าไหร่หรอก พอจะจัดการได้... แต่แม่ตัวแสบนั่นต่างหากที่น่าปวดหัว’ เขาคิดถึงสะวันนาด้วยความระแวงเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าและน่ากระวนกระวายใจที่สุด ทันใดนั้น หัวใจของชายหนุ่มแทบจะหยุดเต้นด้วยความดีใจ เมื่อเชือกที่ผูกข้อมือขยับหลวมและเลื่อนหลุดออกในที่สุด!อริยะยังคงนอนนิ่งอยู่ท่าเดิมเพื่อรอจังหวะ เขาปล่อยให้เวลาผ่านไปอีกชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจส่งเสียงร้องครางออกมาเบา ๆ เพื่อล่อให้พวกมันตายใจ...“โอ๊ย! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! งูกัด!”ซันซีหันรีหันขวาง มองสะวันนาด้วยท่าทางเงอะงะ ทำอะไรไม่ถูกด้วยความตกใ
last updateLast Updated : 2026-05-23
Read more

ตอนที่ 40...อ้อมกอดศัตรู

การเดินทางกลางป่าใหญ่ท่ามกลางความมืดมิดต้องอาศัยสัญชาตญาณและความชำนาญอย่างมาก ซึ่งอริยะมีมันอยู่เต็มเปี่ยมชายหนุ่มประเมินสถานการณ์ในใจอย่างรอบคอบ ตอนนี้พวกมันน่าจะรู้ตัวแล้ว แต่ก่อนที่พวกมันจะออกตามล่า ก็คงต้องเสียเวลาช่วยซันซีไอ้ลูกน้องหุ่นผอมแห้งนั่นก่อน ยิ่งไปกว่านั้น พวกมันเหลือม้าแค่ตัวเดียวซ้ำยังไม่ชำนาญเส้นทางป่ารกทึบในความมืด การตามล่าของพวกมันย่อมล่าช้าลงไปอีกหลายเท่าตัวในระหว่างที่ขี่ม้าฝ่าความมืด อริยะต้องคอยล็อคตัวสะวันนาเอาไว้แน่น เพราะแม่ตัวแสบดิ้นรนไม่ยอมอยู่เฉย เสียงโต้เถียงของทั้งคู่ดังกบเสียงฝีเท้าม้าเป็นระยะ"ปล่อยฉันลงนะ! นายมันหน้าตัวเมีย รังแกได้แม้กระทั่งผู้หญิง!" สะวันนาตวาดลั่น พยายามใช้ศอกกระทุ้งอกแกร่งของเขา"อยู่เฉย ๆ น่าสะวันนา! ถ้าเธอยังไม่หยุดดิ้นจนเราตกม้าตายทั้งคู่ ฉันจะจับเธอมัดปากซะ!"อริยะตวาดกลับ เสียงเข้มดุดันจนคนฟังใจสั่น"ก็เอาสิ! ฆ่าฉันให้ตายไปเลยเหมือนที่นายฆ่าพ่อฉันไง! นายมันฆาตกรใจบาป!" หญิงสาวเค้นเสียงกร้าว ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธและความแค้นที่อัดแน่นในใจอริยะบดกรามแน่นจนเป็นสัน นัยน์ตาไหววูบด้วยความรู้สึกขัดแย้ง "ฉันบอกเธอเป็นร้อยครั้ง
last updateLast Updated : 2026-05-23
Read more
PREV
12345
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status