All Chapters of พรางใจในแดนเถื่อน: Chapter 31 - Chapter 40

"นายหญิงใหญ่ครับ! ตอนนี้คุณพัตรควบม้าออกเดินทางติดตามร่องรอยไปแล้วครับ ส่วนทางด้านบ่อนการพนันและกิจการในเมือง นายหญิงไม่ต้องเป็นห่วงเลยครับ คุณพัตรจัดแจงวางกำลังคนสนิทคอยคุมเข้มและอยู่เฝ้าแทนเรียบร้อยแล้ว "ชายฉกรรจ์หยุดหายใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถึงคำสั่งสุดท้ายของเจ้านายหนุ่มที่กำชับไว้เพื่อความปลอดภัยของมารดา"นอกจากนี้... ก่อนที่คุณพัตรจะออกเดินทาง ได้สั่งการให้จัดกำลังลูกน้องฝีมือฉกาจอีกสองคนให้มาอยู่เฝ้าโยง คอยดูแลคุ้มกันนายหญิงและทุกคนที่เรือนใหญ่แห่งนี้ตลอด ยี่สิบสี่ชั่วโมงครับ นายหญิงพักผ่อนให้สบายใจได้เลยครับ!"คำรายงานที่หนักแน่นระคนมั่นใจของลูกน้องพัตร ทำให้บรรยากาศอันตึงเครียดภายในห้องเริ่มผ่อนคลายลง ความปลอดภัยที่ถูกวางไว้อย่างเป็นระบบรอบทิศทำให้เหมยเกียงพอจะมองเห็นแสงสว่างว่าสะวันนาลูกสาวของหล่อนจะไม่มีวันถูกทอดทิ้งไว้กลางป่าลึกอย่างโดดเดี่ยวแน่นอนเหมยเกียงพยักหน้ารับอย่างเหนื่อย ๆ แล้วหันไปทางซอเทียงหยิบช้อนเพื่อที่จะกินข้าวต้มร้อน ๆ รองม่องบ้าง แต่ใจของนางกลับตวัดไปถึงลูกสาวคนเดียวที่นางรักมาก ทำไมชะตาชีวิตถึงไม่เคยเข้าข้าวนางและครอบครัวของนางบ้างเลย นางสู้อุตส่าห์อดท

สะวันนานึกปรามาสผู้ชายข้างหลังอยู่ในใจ... หมอนี่...ใกล้เส้นแห่งความตายเข้าไปทุกขณะ แทนที่จะทุกข์ร้อน กลับมานั่งแขวะชาวบ้านแล้วยังแอบหัวเราะร่วนในลำคออยู่อีก หญิงสาวจึงเลือกที่จะปิดปากเงียบสนิทเพื่อตัดบทส่งเดช แต่แท้ที่จริงแล้ว ภายในใจลึกๆ ของสะวันนากำลังเกิดอาการอึดอัดระคนปั่นป่วนอย่างบอกไม่ถูกทุกย่างก้าวที่อาชาศึกเคลื่อนไปข้างหน้า สะวันนาแทบทำใจให้เป็นปกติไม่ได้ ลำขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแข็งแรงของอริยะเบียดเสียดสีไปกับขาเรียวของหล่อน ทุกจังหวะที่ม้าย่ำก้าว สะโพกสอบแกร่งตึงแน่นของเขาก็ขยับกระแซะเข้ามาหาจนแทบไม่มีช่องว่างหล่อนจะกระทุ้งศอกใส่พังผืดอกเขาแรง ๆ เป็นการเตือนสักที เขาก็จะยอมถอยห่างออกไปให้บ้างเพียงชั่วครั้งชั่วคราว ก่อนจะไหลกลับเข้ามาแนบชิดตามแรงเหวี่ยงของม้าตามเดิม พิ่มเติมคือความกวนประสาทของอริยะกลับไม่หยุดอยู่แค่นั้นชายหนุ่มเยือกเย็นดุจน้ำแข็งแต่กลับแฝงไฟร้าย เขาไม่ยอมลดละความพยายามที่จะปั่นหัวสตรีในอ้อมแขน ในจังหวะที่ม้าสะดุดหินปุ่มป่ำ อริยะจงใจก้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกโด่งคมซุกไซร้เข้าที่ลาดไหล่บาง ผิวเนื้อเนียนที่โผล่พ้นร่มผ้าถูกสันจมูกของเขาปัดป่ายแผ่วเบาไปจนถึงซอก

ด้านหนึ่งในเขตป่าดิบชื้นอันอ้างว้าง แสงตะวันเริ่มลับขอบฟ้าทิ้งทวนด้วยสีส้มสลัว แผ่ไอเย็นและความมืดสลัวเข้าปกคลุมผืนป่าบริพัตรและหลีเฟย ดึงบังเหียนให้ม้าหยุดฝีเท้าลง ทำให้ พรานวับ จะโบ้ ยางน่อง และแสง ที่ตามหลังมาก็ต้องเข้ามาหยุดยืนเกาะกลุ่มกันไว้พวกเขาเสาะหาทำเลที่เหมาะสมเพื่อตั้งค่ายพักแรมสำหรับคืนนี้ เพราะการดันทุรังเดินทางกลางค่ำกลางคืนในเขตป่าลึกที่ไม่คุ้นเคย ถือเป็นเรื่องอันตรายอย่างยิ่ง แม้ว่าบริพัตรจะมีลูกน้องที่เก่งกาจและมีความสามารถความชำนาญต่างกันออกไปก็ไม่อาจจะฝืนเดินทางได้ ลูกน้องของเขาอย่าง ‘พรานวับ’ มีความเก่งกาจแม่นยำเรื่องของมีดสั้นอย่างที่สุด ชื่อของเขาก็มาจากประกายมีดที่วับวาบ เพราะพรานวับสามารถลงมอเร็วปานสายฟ้าแลบ ชักมีดเข้าออกโดยเหยื่อยังไม่ทันได้ร้อง เขาเป็นชาวเขาเผ่าว้าเดิม(The wild wa) นิสัยดุร้ายเพราะเผ่าของเขามีประเพณีล่าหัวมนุษย์ เพื่อนำไปเซ่นไหว้ผีไร่และสิ่งศํกดิ?สิทธิ์ตามความเชื่อโบราณ เขาจึงเชี่ยวชาญเรื่องของมีดดาบเดี่ยวและการรบแบบกองโจร‘จะโบ้’ ลูกน้องคนนี้ของบริพัตรจะเก่งเรื่องการรอย เชี่ยวชาญในการอ่านผืนป่าสามารถบอกได้ทันทีว่ารอยเท้าที่เห็นเพิ่งผ่านไ

ตอนที่ 37...มิตรแท้และศัตรูที่ถาวรสายตาหาเรื่องและคำพูดถากถางของพวกคุมบ่อนในวันนั้น บีบให้บริพัตรหมดความอดทน จนกลายเป็นการทะเลาะวิวาทครั้งใหญ่ที่ดุเดือดเลือดพล่าน ภาพการแลกหมัดและเสียงโวยวายในบ่อนของพ่อเลี้ยงกาญวันนั้น ย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัวของเขาอย่างชัดเจนทีละฉาก...“มึงโกงไพ่เหรอไอ้หน้าจืด!” เสียงตวาดกร้าวของหัวหน้าคุมบ่อนดังลั่น พร้อมกับฝ่ามือหนาที่ตบลงบนโต๊ะสักหลาดจนชิปพนันกระจัดกระจายบริพัตรไม่ยอมเสียเวลาอธิบาย ร่างใหญ่กำยำผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเหวี่ยงหมัดขวาตรงเข้าใส่สันกรามของไอ้คนพูดจนหน้าหงาย เลือดกบปาก ร่างของมันลอยไปกระแทกโต๊ะพนันข้างหลังจนพังยับเยิน!“เฮ้ย! รุมมัน!”พวกคุมบ่อนปลายแถวอีกสี่ห้าคนชักมีดพับและไม้คมแฝกออกมา แล้วพุ่งตรงเข้ามารุมเขาพร้อมกันแต่บริพัตรไวกว่า ชายหนุ่มคว้าเก้าอี้ไม้ตัวหนาข้างตัวเหวี่ยงฟาดเข้าใส่กลางอกของคนแรกจนไม้หักเป็นสองท่อน ร่างนั้นร่วงลงไปกองกับพื้นทันที ลูกน้องอีกคนพุ่งเข้ามาพร้อมมีดพับ หวังจะแทงเข้าที่ชายโครงบริพัตรเบี่ยงตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว มือหนาคว้าข้อมือของมันไว้แล้วออกแรงหักจนมีดร่วงหลุดมือ ก่อนจะกระทุ้งเข่าเข้ายอดอกอย่างจังจ

อริยะนอนฟังเสียงรอบตัวอยู่ครู่ใหญ่ จนแน่ใจว่าไอ้มัดควบม้าจากไปแล้ว ชายหนุ่มพยายามเพ่งสายตาฝ่าความมืดเพื่อให้ชินกับสภาพแวดล้อม เขาอาศัยความมืดมิดนี้เป็นเกราะกำบัง ในการพยายามบิดข้อมือเพื่อแกะเชือกที่ผูกมัดเอาไว้ให้หลุดออกหลายครั้งที่เขาแอบเห็นสะวันนาหันมามองร่างของเขาด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย ทว่าเพียงอึดใจเดียว หญิงสาวก็เปลี่ยนใจ หล่อนหันไปเดินวนเวียนเก็บจานชาม เพื่อเตรียมทำอาหารจากเสบียงเท่าที่พอจะเหลืออยู่อริยะเหลือบสายตาไปมองใบหน้าตอบแหลมของเจ้าซันซีพลางประเมินสถานการณ์ในใจ‘เจ้าคนผอมนี่คงไม่เท่าไหร่หรอก พอจะจัดการได้... แต่แม่ตัวแสบนั่นต่างหากที่น่าปวดหัว’ เขาคิดถึงสะวันนาด้วยความระแวงเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าและน่ากระวนกระวายใจที่สุด ทันใดนั้น หัวใจของชายหนุ่มแทบจะหยุดเต้นด้วยความดีใจ เมื่อเชือกที่ผูกข้อมือขยับหลวมและเลื่อนหลุดออกในที่สุด!อริยะยังคงนอนนิ่งอยู่ท่าเดิมเพื่อรอจังหวะ เขาปล่อยให้เวลาผ่านไปอีกชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจส่งเสียงร้องครางออกมาเบา ๆ เพื่อล่อให้พวกมันตายใจ...“โอ๊ย! ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! งูกัด!”ซันซีหันรีหันขวาง มองสะวันนาด้วยท่าทางเงอะงะ ทำอะไรไม่ถูกด้วยความตกใ